نتایج جستجو...
همزمان با روز پزشک؛ تأکید هگتا بر بهره‌گیری از ظرفیت درمانی برای توسعه گردشگری سلامت

همزمان با روز پزشک؛ تأکید هگتا بر بهره‌گیری از ظرفیت درمانی برای توسعه گردشگری سلامت

به گزارش هتل نیوز؛ در روز پزشک، علیرضا تابش، مدیرعامل هگتا، بر اهمیت استفاده از ظرفیت‌های درمانی برای گسترش گردشگری سلامت در کشور تأکید کرد. به گزارش ایتنا/هتل نیوز؛ علیرضا تابش، مدیرعامل هگتا، در پیامی به مناسبت روز پزشک، به پزشکان و کادر درمان تبریک گفت. او بر لزوم بهره‌برداری از ظرفیت‌های درمانی سازمان تأمین اجتماعی برای توسعه گردشگری سلامت تأکید کرد. تابش روز پزشک را فرصتی برای قدردانی از پزشکانی دانست که با تعهد و انسانیت در راستای سلامت جامعه تلاش می‌کنند. او همچنین از زحمات جامعه پزشکی و کادر درمان قدردانی کرد. مدیرعامل هگتا بر ظرفیت‌های درمانی و سلامت سازمان تأمین اجتماعی اشاره کرد. او این ظرفیت‌ها را سرمایه‌ای ارزشمند برای ایجاد فرصت‌های جدید در گردشگری سلامت کشور عنوان کرد.

ایجاد شده: 1/شهریور/1405       آخرین ویرایش: 1/شهریور/1405     اخبار داخلی
اتاق ۴۱۲؛ گاهی مهمان‌نوازی یعنی دیدن آدم‌ها

اتاق ۴۱۲؛ گاهی مهمان‌نوازی یعنی دیدن آدم‌ها

✍🏻 مستر نوشت من اتاق‌های هتل را تمیز می‌کنم. در هتل ماریوت مرکز شهر کار می‌کنم و ۹ سال است که در همین طبقه و همین اتاق‌ها مشغول به کارم. آدم در این شغل چیزهای زیادی می‌بیند؛ چیزهایی که مهمان‌ها جا می‌گذارند؛ از زباله و لباس گرفته تا انعام و گاهی یادداشت‌هایی که هیچ‌کس انتظارشان را ندارد. از ماه مارس سال گذشته، متوجه اتاق ۴۱۲ شدم. هر دوشنبه یک مهمان ثابت وارد این اتاق می‌شد؛ یک مسافر کاری. هیچ‌وقت اتاق را کثیف نمی‌کرد و همیشه یک اسکناس پنج‌دلاری به عنوان انعام می‌گذاشت؛ تاخورده، زیر فنجان قهوه. سه ماه، هر دوشنبه همین اتفاق تکرار شد. تا اینکه انعام‌ها قطع شد. هفته چهاردهم بود. دوباره دوشنبه بود و دوباره اتاق ۴۱۲. اما این بار خبری از انعام نبود. فقط همان اتاق همیشگی بود؛ مرتب و تمیز. تخت مرتب شده بود، حوله‌ها تا شده بودند؛ انگار مهمان می‌خواست کار من را راحت‌تر کند. هفته پانزدهم هم همین‌طور گذشت. هفته شانزدهم، یادداشتی روی کاغذ مخصوص هتل پیدا کردم: «متأسفم که دیگر نمی‌توانم انعام بدهم. دو هفته پیش کارم را از دست دادم. هنوز مجبورم برای مصاحبه‌های کاری سفر کنم و با امتیازهایم در هتل می‌مانم. ممنونم بابت همه‌چیز.» پای یادداشت نوشته بود: «مایکل». من ۱۶ هفته اتاقش را تمیز کرده بودم، اما تازه آن روز اسمش را فهمیدم. برای او یادداشتی نوشتم و روی میز گذاشتم: «مایکل، نگران انعام نباش. برای مصاحبه‌هایت موفق باشی.» دوشنبه بعد، یادداشت جدیدی دیدم: «ممنونم. مصاحبه در کلمبوس خوب پیش نرفت. سه مصاحبه دیگر دارم. دارم به آخرین پیراهن‌های تمیزم می‌رسم. لباس‌شویی هتل خیلی گران است. دارم تمام تلاشم را می‌کنم.» وقتی وارد حمام شدم، چهار پیراهن رسمی دیدم که آویزان بودند. مایکل آنها را با دست در سینک شسته و روی چوب‌لباسی خشک کرده بود. پیراهن‌ها چروک و لکه‌دار بودند. با این وضعیت نمی‌شد به مصاحبه رفت. پیراهن‌ها را برداشتم و به لباس‌شویی هتل بردم. گفتم برای یکی از مهمان‌هاست و باید فوری آماده شود. آنها را شستند و اتو کردند؛ کاملاً مرتب و آماده. پیراهن‌ها را دوباره در کمدش گذاشتم و یادداشتی نوشتم: «لباس‌شویی این هفته مهمان من. موفق باشی.» هفته هجدهم، یادداشت جدیدی از مایکل پیدا کردم: «نمی‌دانم چطور تشکر کنم. برای یک مصاحبه دوم دعوت شدم. شرکت در دنور. یکی از همان پیراهن‌هایی را پوشیدم که شما تمیز کردید. اعتمادبه‌نفسم بیشتر شده بود. شما مجبور نبودید این کار را انجام دهید.» حق با او بود. من مجبور نبودم. اما مدام به مردی فکر می‌کردم که در سینک هتل لباس‌هایش را می‌شست و تلاش می‌کرد حرفه‌ای به نظر برسد، در حالی که زندگی‌اش داشت از هم می‌پاشید. او با آخرین امتیازهایش در هتل می‌ماند تا بتواند دنبال کار بگردد. هفته بیستم، اتاق ۴۱۲ خالی بود. نه یادداشتی، نه اثری از او. فقط رفته بود. از پذیرش پرسیدم. بررسی کردند و گفتند جمعه تسویه حساب کرده است. امتیازهایش تمام شده بود و دیگر نمی‌توانست اقامتش را تمدید کند. حالم بد شد. حتی فرصت نکرده بودم خداحافظی کنم. نمی‌دانستم کار پیدا کرده یا نه. نمی‌دانستم حالش خوب است یا نه. نمی‌دانستم آن پیراهن‌های تمیز واقعاً کمکی به او کرده‌اند یا نه. انگار همه‌چیز تمام شده بود و آن ۲۰ هفته یادداشت‌ها دیگر معنایی نداشت. دو ماه بعد، پذیرش با من تماس گرفت: یک نفر اینجاست که دنبال خدمتکار طبقه چهارم می‌گردد. می‌گوید قبلاً در اتاق ۴۱۲ اقامت داشته. پایین رفتم. مایکل بود. کت‌وشلوار پوشیده بود؛ یک کت‌وشلوار خوب و نو. مرا که دید، لبخند زد و گفت: کار را گرفتم. در دنور، هفته آینده شروع می‌کنم. برگشتم تا شخصاً از شما تشکر کنم. بعد گفت: وقتی هیچ چیزی نداشتم، شما باعث شدید ادامه بدهم. آن پیراهن‌ها، آن یادداشت‌ها... واقعاً مهم بودند. شما مجبور نبودید این کارها را انجام دهید. یک پاکت به من داد. داخلش ۳۰۰ دلار بود. گفت: برای تمام انعام‌هایی که نتوانستم بدهم. برای لباس‌شویی. برای اینکه وقتی احساس می‌کردم هیچ‌کس من را نمی‌بیند، شما من را مثل یک انسان دیدید.» خواستم پول را پس بدهم، اما قبول نکرد. گفت: شما به یک غریبه کمک کردید؛ کسی که نمی‌توانست چیزی به شما بدهد. اجازه بدهید حالا من جبران کنم. بعد گفت: هفته هفدهم هیچ پولی نداشتم. هیچ مصاحبه‌ای نتیجه نداده بود. هیچ امیدی نداشتم. یادداشت شما من را نجات داد. واقعاً نجاتم داد. سپس یک یادداشت دیگر از جیبش بیرون آورد. همان یادداشتی که من نوشته بودم: «لباس‌شویی این هفته مهمان من. موفق باشی.» آن را تا کرده و نگه داشته بود. کاغذ کهنه شده بود؛ انگار صدها بار آن را خوانده بود. گفت: این را در کیف پولم نگه داشتم. در هر مصاحبه، بعد از هر جواب رد، نگاهش می‌کردم. یک نفر به من ایمان داشت؛ کسی که حتی من را نمی‌شناخت. همین کافی بود که دوباره تلاش کنم. کافی بود که تسلیم نشوم. شما این را به من دادید. همان‌جا در لابی شروع به گریه کرد. گفت: «ممنونم.» من هنوز اتاق ۴۱۲ را تمیز می‌کنم. مهمان‌ها عوض شده‌اند، انعام‌ها فرق کرده‌اند و کثیف‌کاری‌ها متفاوت شده‌اند. اما حالا هر اتاق را جور دیگری نگاه می‌کنم. آن چمدان؟ شاید متعلق به کسی باشد که دارد برای رسیدن به جایی تلاش می‌کند. آن پیراهن‌های چروک؟ شاید نشانه کسی باشد که دارد تمام تلاشش را می‌کند. آن یخچال خالی؟ شاید متعلق به کسی باشد که دارد تک‌تک پول‌هایش را حساب می‌کند. من از مایکل یک چیز یاد گرفتم: اتاق‌های هتل فقط اتاق نیستند. آنها گاهی جایی هستند که آدم‌ها وقتی در یک مرحله گذار زندگی‌اند، به آن پناه می‌آورند؛ بین دو شغل، بین دو زندگی، بین تسلیم شدن و یک بار دیگر تلاش کردن. و گاهی کسی که آن اتاق را تمیز می‌کند، کسی که پیراهن‌های شسته‌شده با دست را می‌بیند، کسی که یادداشت‌ها را می‌خواند، می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند. نه به خاطر پول. نه به خاطر لباس‌شویی. بلکه فقط به این دلیل که یک نفر دید دیگری در حال سختی کشیدن است و به او گفت: «من تو را می‌بینم. تو مهم هستی. ادامه بده.» این فقط مهمان‌نوازی نیست. این انسانیت است. و هیچ هزینه‌ای ندارد؛ جز کمی توجه، کمی اهمیت دادن و اینکه متوجه شوی مسافر کاری اتاق ۴۱۲ فقط یک مهمان نیست. او مایکل است. و دارد تلاش می‌کند. گاهی تنها چیزی که یک نفر نیاز دارد این است که بشنود: «می‌بینم که داری تلاش می‌کنی. متوجهت هستم. ادامه بده.» اگر کسی را می‌شناسید که این روزها دارد سخت تلاش می‌کند، این داستان را برایش بفرستید و به او بگویید: می‌دانم چقدر داری تلاش می‌کنی. شاید خودت نبینی، اما من می‌بینم. ادامه بده... تو از چیزی که فکر می‌کنی قوی‌تری.

ایجاد شده: 31/مرداد/1405       آخرین ویرایش: 31/مرداد/1405     مقالات و یادداشت ها
۲۰۲۷ در مسیر ثبت رکورد گرما؛ هشدار دانشمندان درباره تأثیر «ابر ال‌نینو»

۲۰۲۷ در مسیر ثبت رکورد گرما؛ هشدار دانشمندان درباره تأثیر «ابر ال‌نینو»

به گزارش هتل نیوز؛ پیش‌بینی‌ها نشان می‌دهد سال ۲۰۲۷ ممکن است گرم‌ترین سال تاریخ باشد. دانشمندان به تأثیرات منفی ابر ال‌نینو بر اقلیم اشاره می‌کنند. به گزارش ایتنا/هتل نیوز؛ پیش‌بینی‌های اقلیمی حاکی از آن است که سال ۲۰۲۷ می‌تواند به گرم‌ترین سال ثبت‌شده در تاریخ زمین تبدیل شود. کارشناسان تغییرات دما را به شکل‌گیری یک "ابر ال‌نینو" قدرتمند در اقیانوس آرام نسبت می‌دهند. این پدیده با گرمایش جهانی همزمان خواهد بود. سازمان جهانی هواشناسی و اداره هواشناسی بریتانیا تأکید کرده‌اند که بازگشت ال‌نینو در اواخر ۲۰۲۶ احتمال ثبت رکورد جدید دمای جهانی در سال ۲۰۲۷ را به طرز چشمگیری افزایش می‌دهد. برخی از تحلیل‌ها حتی به احتمال بالای شکسته شدن رکوردهای دما اشاره می‌کنند. ال‌نینو یک پدیده طبیعی است که با افزایش دمای آب‌های اقیانوس آرام همراه می‌شود. این پدیده می‌تواند موجب بروز موج‌های گرما، خشکسالی و سیلاب‌های شدید شود. پژوهشگران تأکید می‌کنند که ترکیب این پدیده با گرمایش ناشی از فعالیت‌های انسانی، خطر وقوع رویدادهای اقلیمی شدید را در سال‌های آینده افزایش خواهد داد. کارشناسان همچنین بر این باورند که ادامه روند افزایش دما پیامدهای گسترده‌ای برای بخش‌هایی مانند کشاورزی، منابع آب و گردشگری خواهد داشت. بسیاری از مقاصد گردشگری در جهان با چالش‌های ناشی از گرمای شدید و تغییرات اقلیمی مواجه خواهند شد.

ایجاد شده: 31/مرداد/1405       آخرین ویرایش: 31/مرداد/1405     اخبار داخلی
فرصت‌های شغلی پیش از افتتاح هتل «پارک این رادیسون» در هند

فرصت‌های شغلی پیش از افتتاح هتل «پارک این رادیسون» در هند

به گزارش هتل نیوز؛ هتل Park Inn by Radisson Jabalpur در هند به دنبال جذب نیروی انسانی برای فعالیت‌های مختلف خود پیش از افتتاح است. این فرصت‌ها شامل مشاغل متنوعی می‌شود. به گزارش ایتنا/هتل نیوز؛ هتل Park Inn by Radisson Jabalpur در آستانه فعالیت خود، به جذب نیروی انسانی در بخش‌های مختلف هتلداری پرداخته است. این هتل به دنبال تکمیل کادر خود است و موقعیت‌های شغلی متنوعی را ارائه می‌دهد. آگهی منتشرشده شامل موقعیت‌هایی همچون آشپز اجرایی، معاون آشپز اجرایی، کارکنان غذا و نوشیدنی، پذیرش و خانه‌داری می‌شود. همچنین، مدیر منابع انسانی، مدیر و کارشناس فروش و هماهنگ‌کننده فروش رویدادها نیز در این لیست قرار دارند. برای کارآموز خانه‌داری از ایالت مادیا پرادش، کمک‌هزینه ماهانه ۸ هزار روپیه تعیین شده است. متقاضیان باید وضعیت و اعتبار موقعیت‌های شغلی را پیش از ارسال رزومه بررسی کنند. فرصتی که گروه هتل‌های رادیسون در این مرحله ارائه می‌دهد، از طریق سامانه رسمی مشاغل این مجموعه قابل پیگیری است. هتل پارک این رادیسون جابالپور با ظرفیت ۱۰۷ اتاق، بخشی از برنامه توسعه گروه رادیسون در هند است. این هتل قرار است به بازار گردشگری و سفرهای تجاری در این شهر خدمات ارائه کند.

ایجاد شده: 28/مرداد/1405       آخرین ویرایش: 28/مرداد/1405     اخبار خارجی
هوش مصنوعی؛ موتور جدید تحول در صنعت سفر

هوش مصنوعی؛ موتور جدید تحول در صنعت سفر

به گزارش هتل نیوز؛ هوش مصنوعی به عنوان یک ابزار تحول در صنعت گردشگری شناخته می‌شود که شرکت‌هایی چون بوکینگ و ایربی‌ان‌بی به کمک آن، تجربه مشتری را بهبود می‌بخشند. به گزارش ایتنا/هتل نیوز؛ هوش مصنوعی به یکی از عناصر کلیدی در صنعت گردشگری تبدیل شده است. شرکت‌های بزرگی مانند بوکینگ، ایربی‌ان‌بی و اکسپدیا از این فناوری برای افزایش بهره‌وری و بهبود تجربه مشتری استفاده می‌کنند. این فناوری با ساده‌سازی فرآیندهای جست‌وجو، برنامه‌ریزی و رزرو سفر، به کاربران امکان می‌دهد پیشنهادهای شخصی‌سازی‌شده‌تری دریافت کنند. اکسپدیا اعلام کرده که برخی ابزارهای هوش مصنوعی توانسته‌اند نرخ تبدیل مشتریان را افزایش دهند. با وجود این مزایا، چالش‌هایی نیز وجود دارد. موضوعاتی مانند اعتماد کاربران، حفظ حریم خصوصی و دقت اطلاعات از جمله این چالش‌ها هستند. کارشناسان بر این باورند که آینده گردشگری در تلفیق هوش مصنوعی با تجربه و خدمات انسانی شکل خواهد گرفت.

ایجاد شده: 28/مرداد/1405       آخرین ویرایش: 28/مرداد/1405     اخبار خارجی
هتلداری در عصر هوش مصنوعی؛ وقتی فناوری به بخشی از تجربه مهمان تبدیل می‌شود

هتلداری در عصر هوش مصنوعی؛ وقتی فناوری به بخشی از تجربه مهمان تبدیل می‌شود

✍🏻 امیر محمد بابائی فرد | خبرنگار ویژه حوزه فناوری های نوین و دیجیتال، فناوری اطلاعات و انفورماتیک حوزه گردشگری و هتلداری ایتنا فناوری دیگر صرفاً یک ابزار پشتیبان در صنعت هتلداری نیست؛ بلکه به یکی از عناصر اصلی رقابت، بهره‌وری و تجربه مهمان تبدیل شده است. از هوش مصنوعی و تحلیل داده گرفته تا اینترنت اشیا، سیستم‌های ابری، اتوماسیون و خدمات بدون تماس، فناوری در حال بازتعریف شیوه اداره هتل‌ها و ارتباط آنها با مهمانان است. گزارش‌های بین‌المللی نشان می‌دهند مسیر آینده هتلداری به سمت هتل‌هایی هوشمندتر، داده‌محورتر، شخصی‌سازی‌شده‌تر و در عین حال انسانی‌تر حرکت می‌کند. گزارش State of Hospitality Tech in 2025 نیز بر همین روند تأکید دارد و هوش مصنوعی، معماری منعطف سیستم‌ها و افزایش سواد دیجیتال کارکنان را از اولویت‌های مهم صنعت می‌داند. هوش مصنوعی؛ از یک فناوری جذاب تا یک ابزار عملیاتی امروزه AI می‌تواند در بخش‌های مختلف هتل مورد استفاده قرار گیرد؛ از پیش‌بینی تقاضا و قیمت‌گذاری پویا گرفته تا پاسخ‌گویی هوشمند به درخواست‌های مهمان، پیشنهاد خدمات و اتاق، تحلیل نظرات مشتریان و پیش‌بینی نیازهای عملیاتی. برای مثال، سیستم‌های مبتنی بر AI می‌توانند بر اساس سابقه اقامت، نوع سفر و رفتار مشتری، پیشنهادهای شخصی‌سازی‌شده‌ای برای ارتقای اتاق، خدمات جانبی یا رستوران ارائه کنند. این رویکرد علاوه بر افزایش رضایت مهمان، می‌تواند به رشد درآمدهای جانبی هتل نیز کمک کند. اینترنت اشیا؛ هتل هوشمند یعنی چه؟ هوشمندسازی هتل فقط به نصب یک تلویزیون هوشمند یا کلید دیجیتال محدود نمی‌شود. اتصال تجهیزات اتاق، سیستم‌های تهویه، روشنایی، سنسورها، مدیریت انرژی و تجهیزات عملیاتی به یک شبکه یکپارچه، امکان کنترل مصرف انرژی، تشخیص خرابی، نگهداری پیش‌بینانه و شخصی‌سازی فضای اتاق را فراهم می‌کند. در چنین مدلی، هتل می‌تواند حتی پیش از ورود مهمان، برخی تنظیمات اتاق را بر اساس ترجیحات او آماده کند. فناوری ابری؛ زیرساخت تحول دیجیتال هتل یکی از تغییرات مهم در معماری IT هتل‌ها، حرکت از نرم‌افزارهای سنتی و جزیره‌ای به سمت Cloud و سیستم‌های یکپارچه است. اتصال PMS، رزرو، CRM، مدیریت درآمد، POS، خانه‌داری و سایر سامانه‌ها باعث می‌شود اطلاعات در اختیار واحدهای مختلف قرار گیرد و مدیران بتوانند تصمیم‌های سریع‌تر و دقیق‌تری اتخاذ کنند. مطالعه Oracle و Skift که با مشارکت بیش از ۶۰۰ مدیر هتل و بیش از ۵۰۰۰ مصرف‌کننده انجام شده، بر اهمیت فناوری ابری، امنیت داده و جریان یکپارچه اطلاعات برای استفاده مؤثر از AI و تحلیل داده تأکید کرده است. اما یک نکته مهم: فناوری نباید «مهمان‌نوازی» را حذف کند شاید مهم‌ترین نکته در مسیر دیجیتالی‌شدن هتل‌ها این باشد که هدف نهایی، حذف انسان نیست؛ بلکه آزاد کردن نیروی انسانی از کارهای تکراری برای تمرکز بیشتر بر مهمان است. چک‌این دیجیتال، چت‌بات، اتوماسیون خانه‌داری یا سیستم‌های هوشمند زمانی ارزشمند هستند که اصطکاک سفر مهمان را کاهش دهند و کارکنان هتل فرصت بیشتری برای ارائه خدمات واقعی و انسانی داشته باشند. گزارش Oracle و Skift نیز بر همین موضوع تأکید می‌کند: آینده هتلداری صرفاً «خودکار شدن» نیست؛ بلکه استفاده از فناوری برای ارائه خدمات شخصی‌تر و انسانی‌تر است. برای هتل‌های ایران از کجا باید شروع کرد؟ تحول دیجیتال الزاماً به معنای یک سرمایه‌گذاری سنگین و یکباره نیست. یک مسیر منطقی می‌تواند شامل این مراحل باشد: ۱. یکپارچه‌سازی اطلاعات و سیستم‌ها ۲. حرکت به سمت زیرساخت‌های ابری و امن ۳. دیجیتالی‌کردن فرآیندهای تکراری ۴. استفاده هدفمند از AI در فروش، بازاریابی و خدمات مهمان ۵. جمع‌آوری و تحلیل داده‌های مشتریان با رعایت حریم خصوصی ۶. آموزش کارکنان و افزایش سواد دیجیتال ۷. سنجش بازگشت سرمایه هر پروژه فناوری در واقع، سؤال اصلی مدیر هتل نباید این باشد که «چه فناوری جدیدی بخریم؟»؛ بلکه باید پرسید: «کدام مسئله کسب‌وکار ما را می‌توان با فناوری بهتر، سریع‌تر و کم‌هزینه‌تر حل کرد؟» آینده هتلداری؛ ترکیب فناوری و انسان رقابت آینده میان هتل‌ها صرفاً بر سر تعداد امکانات یا حتی قیمت نخواهد بود؛ بلکه بر سر کیفیت تجربه‌ای است که با کمک داده، فناوری و نیروی انسانی ایجاد می‌شود. هتلی که اطلاعات مشتری را به‌درستی مدیریت کند، عملیات خود را هوشمند کند، از AI برای تصمیم‌گیری استفاده کند و در عین حال ارتباط انسانی با مهمان را حفظ کند، یک گام مهم به سوی مدل Smart & Data-Driven Hotel برداشته است. فناوری قرار نیست جای مهمان‌نوازی را بگیرد؛ قرار است مهمان‌نوازی را هوشمندتر، سریع‌تر و شخصی‌تر کند.

ایجاد شده: 26/مرداد/1405       آخرین ویرایش: 28/مرداد/1405     مقالات و یادداشت ها
۵۴ سال میزبانی باکیفیت؛ هما نامی گره‌خورده با صنعت هتلداری ایران

۵۴ سال میزبانی باکیفیت؛ هما نامی گره‌خورده با صنعت هتلداری ایران

✍🏻 علی اصغر خلف صالح ۵۴ سال پیش، در چنین روزهایی و در حوالی میدان ونک تهران، از هتلی به‌صورت رسمی رونمایی شد که خیلی زود توانست جایگاه ویژه‌ای در صنعت هتلداری ایران پیدا کند؛ هتلی که فعالیت خود را با نام «آریا شرایتون» آغاز کرد و در مدت کوتاهی به یکی از شاخص‌ترین هتل‌های کشور و حتی منطقه بدل شد. "آریا شرایتون" تنها یک هتل نبود؛ آغاز مسیری بود که بعدها به شکل‌گیری یکی از شناخته‌شده‌ترین مجموعه‌های هتلداری ایران انجامید؛ چون در سال‌های بعد، هتل‌هایی همچون کوروش کنتینانتال شیراز، گامرون بندرعباس و هایت مشهد و با چند سال تاخیر هتل خیام مشهد نیز در کنار این مجموعه قرار گرفت تا ترکیبی کم‌نظیر از هتل‌های شاخص را شکل دهند؛ اتفاقی که سرانجام با توسعه این مجموعه‌ها رقم خورد و «گروه هتل‌های هما» را به یکی از نام‌های مهم بازار هتلداری ایران تبدیل کرد. "هما" در طول بیش از پنج دهه فعالیت، فقط شاهد تحولات صنعت گردشگری و هتلداری ایران نبوده، بلکه خود بخشی از تاریخ این صنعت به شمار می‌رود؛ برندی که نسل‌های مختلفی از گردشگران، فعالان اقتصادی، مدیران، چهره‌های فرهنگی و میهمانان داخلی و خارجی، تجربه میزبانی آن را در ذهن دارند. امروز، ۵۴ سال پس از آن آغاز مهم، گروه هتل‌های هما با توسعه مجموعه خود و حضور در مقاصد مهم گردشگری و اقتصادی کشور، با پنج هتل پنج‌ستاره در تهران، مشهد، شیراز و بندرعباس، همچنان یکی از نام‌های شناخته‌شده هتلداری ایران است و میزبانی از گردشگران، مسافران و صاحبان کسب‌وکار را بر عهده دارد. ۵۴ سال فعالیت مستمر، برای یک برند هتلداری فقط یک عدد نیست؛ پشت این عدد، تجربه، نیروی انسانی، خاطرات هزاران میهمان و فراز و نشیب‌های بیش از نیم قرن صنعت گردشگری ایران قرار دارد. 24 مرداد، سالروز تأسیس گروه هتل‌های هما، فرصتی است برای یادآوری نقش برندهایی که در شکل‌گیری استانداردهای حرفه‌ای هتلداری ایران سهم داشته‌اند؛ برندهایی که نامشان با بخشی از خاطرات سفر ایرانیان گره خورده است. "هما" امروز پس از ۵۴ سال، همچنان بخشی از میراث هتلداری ایران و نامی آشنا برای مفهوم میزبانی است؛ میزبانی‌ای که امیدواریم در سال‌های پیش‌رو نیز با تکیه بر تجربه گذشته و نگاه به آینده، باکیفیت‌تر و حرفه‌ای‌تر ادامه پیدا کند.

ایجاد شده: 25/مرداد/1405       آخرین ویرایش: 25/مرداد/1405     مقالات و یادداشت ها
«ایمنی هتل‌ها» با اظهارنظرهای کلی قابل سنجش نیست؛ هتلداران تهران نیازمند حمایت‌اند، نه اتهام

«ایمنی هتل‌ها» با اظهارنظرهای کلی قابل سنجش نیست؛ هتلداران تهران نیازمند حمایت‌اند، نه اتهام

شورای تحریریه ایتنا اظهارنظر اخیر یکی از مسئولان سازمان آتش‌نشانی تهران مبنی بر اینکه از میان ۲۱۷ هتل تهران، تنها ۴ هتل از ایمنی کامل برخوردارند، ادعایی بسیار سنگین و نگران‌کننده است؛ ادعایی که اگر قرار است در فضای عمومی مطرح شود، انتظار می‌رود همراه با مستندات دقیق، معیارهای ارزیابی، نحوه بازرسی و تعریف مشخص از «ایمنی» باشد. بی‌تردید، ایمنی اماکن اقامتی موضوعی حیاتی و غیرقابل اغماض است و هیچ فعال مسئول صنعت گردشگری با اصل نظارت و رعایت استانداردهای ایمنی مخالفتی ندارد. اما تفاوت بزرگی میان مطالبه ایمنی و طرح اعداد و ادعاهایی وجود دارد که می‌تواند اعتبار یک صنعت و سرمایه‌گذاران آن را در افکار عمومی تحت تأثیر قرار دهد. هتل‌ها، برخلاف تصور برخی، مجموعه‌هایی رهاشده و بدون متولی و نظارت نیستند. صنعت هتلداری تحت نظارت دستگاه‌های تخصصی حوزه گردشگری قرار دارد و اداره‌کل نظارت و ارزیابی معاونت گردشگری وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی متولی تدوین ضوابط، ارزیابی و درجه‌بندی تأسیسات گردشگری است. هتل‌ها برای دریافت و تمدید مجوز فعالیت، ملزم به رعایت مجموعه‌ای از ضوابط و استانداردهای تعیین‌شده هستند و فرآیندهای نظارتی مختلفی بر عملکرد آنها اعمال می‌شود. بنابراین اگر ادعا می‌شود از ۲۱۷ هتل تهران تنها ۴ هتل از نظر ایمنی قابل قبول هستند، این پرسش کاملاً طبیعی است که: ✅ این ارزیابی دقیقاً بر اساس چه شاخص‌هایی انجام شده است؟ ✅ چه تعداد هتل مورد بازرسی قرار گرفته‌اند؟ ✅ «ایمنی کامل» چگونه تعریف شده است؟ ✅ آیا این ارزیابی با مراجع تخصصی و متولی صنعت گردشگری هماهنگ شده است؟ ✅ و آیا برای سایر هتل‌ها اخطار، مهلت اصلاح یا فرآیند قانونی مشخصی تعیین شده است؟ این پرسش‌ها برای مقابله با نظارت مطرح نمی‌شوند؛ بلکه برای شفافیت، صیانت از حقوق مردم و جلوگیری از ایجاد تصویر نادرست از صنعت هتلداری ضروری‌اند. هتلداران در شرایط عادی هم با دشواری‌های جدی مواجه‌اند باید واقعیت اقتصادی هتل‌ها را نیز دید. هتل‌داری صنعتی سرمایه‌بر، پرهزینه و دارای هزینه‌های ثابت بسیار بالاست. حقوق و دستمزد نیروی انسانی، نگهداری تأسیسات، تجهیزات ایمنی، آسانسورها، سیستم‌های برق و مکانیک، تعمیرات، استهلاک، انرژی، مالیات و ده‌ها هزینه دیگر، بخش قابل توجهی از منابع مالی هتل‌ها را مصرف می‌کند. این وضعیت در شرایط فعلی اقتصاد کشور، رکود شدید بازار گردشگری و تبعات ناشی از جنگ و ناامنی‌های منطقه‌ای، فشار مضاعفی بر فعالان این صنعت وارد کرده است. در چنین شرایطی، انتشار ادعاهایی که می‌تواند یکباره اعتبار بخش بزرگی از هتل‌های تهران را زیر سؤال ببرد، نه‌تنها کمکی به ارتقای ایمنی نمی‌کند، بلکه می‌تواند به کاهش اعتماد مسافران، تشدید رکود، کاهش ضریب اشغال، فرار سرمایه و افزایش فشار بر مجموعه‌هایی منجر شود که برای حفظ و ادامه فعالیت خود با دشواری‌های جدی دست‌وپنجه نرم می‌کنند. اگر ایرادی در یک هتل وجود دارد، راهکار حرفه‌ای آن اعلام دقیق ایراد، ابلاغ رسمی، تعیین مهلت اصلاح و پیگیری اجرای الزامات قانونی است؛ نه آنکه با یک عدد کلی، تصویری نگران‌کننده از کل صنعت هتلداری تهران در رسانه‌ها ارائه شود. نقد ما به اصل نظارت نیست؛ به شیوه بیان و پیامدهای آن است جامعه هتلداران قطعاً باید از هرگونه بازرسی تخصصی و قانونی که با هدف واقعی ارتقای ایمنی انجام می‌شود استقبال کند. هتلدار نیز بیش از هرکس دیگری می‌داند که امنیت مهمانان، کارکنان و سرمایه مجموعه، اولویت نخست است. اما نظارت باید ضابطه‌مند، شفاف، مستند، هماهنگ میان دستگاه‌های متولی و به دور از ایجاد التهاب رسانه‌ای باشد. هتلداران انتظار ندارند از آنها چشم‌پوشی شود؛ انتظار دارند با آنها منصفانه رفتار شود. در سال‌هایی که صنعت هتلداری برای بقا، حفظ اشتغال و نگهداری سرمایه‌های موجود تلاش می‌کند، دستگاه‌های اجرایی و نظارتی می‌توانند به‌جای ایجاد فضای بی‌اعتمادی، نقش سازنده‌تری ایفا کنند؛ یعنی مشکلات را شناسایی، مسیر اصلاح را روشن و برای رفع نواقص، راهکار عملی ارائه کنند. ضرورت واکنش حرفه‌ای جامعه هتلداران به نظر می‌رسد جامعه هتلداران ایران و جامعه هتلداران تهران باید نسبت به چنین اظهارنظرهایی واکنشی جدی، اما کاملاً حرفه‌ای و مستند داشته باشند. این واکنش نباید به معنای مخالفت با ایمنی یا نظارت تلقی شود؛ بلکه باید مطالبه‌ای روشن برای ارائه مستندات، شفاف‌سازی معیارهای ارزیابی و تفکیک میان «نقص قابل اصلاح» و «ناایمن بودن یک هتل» باشد. همچنین شایسته است دستگاه‌های مختلف، حدود صلاحیت و مسئولیت قانونی خود را در قبال تأسیسات گردشگری رعایت کنند و از تبدیل موضوعات تخصصی به ابزارهای رسانه‌ای که می‌تواند موجب بی‌ثباتی و آسیب به کسب‌وکارها شود، پرهیز کنند. صنعت هتلداری برای اقتصاد کشور، اشتغال، گردشگری و حفظ زیرساخت‌های اقامتی یک سرمایه ملی است. این صنعت بیش از آنکه نیازمند اتهام و التهاب باشد، به ثبات، اعتماد، حمایت و نظارت حرفه‌ای نیاز دارد. اگر واقعاً تنها ۴ هتل از ۲۱۷ هتل تهران ایمن هستند، باید مستندات این ادعا به‌صورت شفاف منتشر شود؛ و اگر چنین مستنداتی وجود ندارد، شایسته است از بیان اعداد و عباراتی که می‌تواند اعتبار صدها فعال اقتصادی و هزاران نیروی شاغل در این صنعت را تحت تأثیر قرار دهد، پرهیز شود. ایمنی را باید جدی گرفت؛ اما اعتبار یک صنعت را نیز نمی‌توان با یک جمله رسانه‌ای زیر سؤال برد.

ایجاد شده: 18/مرداد/1405       آخرین ویرایش: 18/مرداد/1405     مقالات و یادداشت ها
وقتی موسیقی، مقصد سفر می‌شود؛ ظرفیت‌های گردشگری موسیقی در جهان و ایران

وقتی موسیقی، مقصد سفر می‌شود؛ ظرفیت‌های گردشگری موسیقی در جهان و ایران

✍🏻 نازلی بخشایش | خبرنگار و دبیر حوزه گردشگری فرهنگی و هنری موسیقی محور گردشگری در جهان امروز دیگر صرفاً جابه‌جایی برای دیدن آثار تاریخی، طبیعت یا گذران اوقات فراغت نیست. گردشگر معاصر بیش از گذشته به دنبال تجربه است؛ تجربه‌ای که بتواند میان هویت فردی، علایق فرهنگی و مقصد سفر پیوند برقرار کند. در این میان، موسیقی به‌عنوان یکی از فراگیرترین زبان‌های فرهنگی بشر، به عاملی مؤثر در انتخاب مقصد، شکل‌گیری سفر و حتی بازتعریف هویت شهرها و کشورها تبدیل شده است. از سفر برای حضور در یک کنسرت یا جشنواره گرفته تا بازدید از زادگاه آهنگسازان، موزه‌های موسیقی، سالن‌های تاریخی، شهرهای موسیقایی و مکان‌هایی که با خاطره یک هنرمند یا یک اثر پیوند خورده‌اند، همگی در قلمرو «گردشگری موسیقی‌محور» قرار می‌گیرند. گردشگری موسیقی یا Music Tourism به سفرهایی اطلاق می‌شود که موسیقی در آن‌ها انگیزه اصلی یا یکی از انگیزه‌های مهم سفر است. این نوع گردشگری طیف گسترده‌ای را دربرمی‌گیرد: سفر برای شرکت در کنسرت‌ها و جشنواره‌ها، بازدید از اپراها و تالارهای موسیقی، گردشگری مرتبط با میراث موسیقایی، سفر به زادگاه یا آرامگاه هنرمندان، بازدید از موزه‌ها و آرشیوهای موسیقی، حضور در رویدادهای موسیقی بومی و محلی و حتی سفر برای آموزش، اجرا یا تجربه موسیقی در یک مقصد مشخص. سازمان جهانی گردشگری ملل متحد، موسیقی و هنرهای اجرایی را از عناصر مهم گردشگری فرهنگی می‌داند؛ حوزه‌ای که می‌تواند به حفاظت از میراث، تقویت اقتصاد محلی و ایجاد تجربه‌ای متمایز برای گردشگران کمک کند. از این منظر، موسیقی فقط یک محصول فرهنگی نیست، بلکه می‌تواند به «دلیل سفر» و در نتیجه به یک دارایی اقتصادی و توسعه‌ای تبدیل شود. از آیین‌های موسیقایی تا صنعت گردشگری تجربه‌محور: پیوند موسیقی و سفر پدیده‌ای تازه نیست. در دوره‌های تاریخی، آیین‌های مذهبی، موسیقی‌های درباری، اجراهای مردمی و مناسبت‌های فصلی، گروه‌هایی از مردم را از مناطق مختلف به یک مکان جذب می‌کردند. در اروپا، سفر برای تماشای اپرا و اجراهای موسیقی کلاسیک، به‌ویژه از قرن هجدهم و نوزدهم، به بخشی از فرهنگ سفر طبقات مرفه تبدیل شد. شهرهایی مانند وین، سالزبورگ، ونیز و میلان به‌تدریج هویت خود را با موسیقی و هنرهای نمایشی پیوند دادند. با گسترش صنعت ضبط، رادیو، سینما و سپس رسانه‌های دیجیتال، موسیقی از مرزهای جغرافیایی عبور کرد و رابطه مخاطب با مکان‌های موسیقایی شکل تازه‌ای یافت.  طرفداران گروه‌های موسیقی و هنرمندان مشهور، برای دیدن محل تولد، خانه، استودیو یا مکان‌های مرتبط با آثار آنان سفر کردند. نمونه مشهور آن، گردشگری مرتبط با گروه «بیتلز» در شهر لیورپول است؛ پدیده‌ای که نشان می‌دهد میراث یک گروه موسیقی چگونه می‌تواند به بخشی پایدار از اقتصاد و برند شهری تبدیل شود. در دهه‌های اخیر، رشد جشنواره‌های بزرگ، توسعه صنعت موسیقی زنده، افزایش سفرهای کوتاه‌مدت و گسترش شبکه‌های اجتماعی، گردشگری موسیقی را وارد مرحله‌ای تازه کرده است. امروز یک کنسرت بزرگ می‌تواند هزاران یا حتی میلیون‌ها نفر را به شهر یا کشوری دیگر بکشاند و زنجیره‌ای از هزینه‌ها را در حمل‌ونقل، اقامت، رستوران‌ها، خرید، خدمات شهری و صنایع خلاق فعال کند. سهم موسیقی در اقتصاد گردشگری؛ چرا آمارها یکسان نیستند؟ یکی از دشواری‌های تحلیل گردشگری موسیقی، نبود یک نظام آماری جهانی و یکپارچه برای اندازه‌گیری آن است. برخلاف گردشگری ساحلی، طبیعت‌گردی یا گردشگری تجاری، هنوز شاخص واحدی وجود ندارد که بتوان بر اساس آن سهم دقیق موسیقی را از کل گردشگران جهان تعیین کرد. دلیل این مسئله روشن است: بسیاری از گردشگران با بیش از یک انگیزه سفر می‌کنند. ممکن است فردی برای دیدن یک شهر تاریخی سفر کند، اما در همان سفر در یک کنسرت نیز حضور داشته باشد؛ یا برای شرکت در یک جشنواره به مقصدی برود و هم‌زمان از جاذبه‌های فرهنگی و طبیعی آن منطقه بازدید کند. بنابراین، مرز میان «گردشگر موسیقی» و «گردشگری که موسیقی یکی از تجربه‌های اوست» همیشه کاملاً مشخص نیست. با این حال، داده‌های ملی و منطقه‌ای نشان می‌دهد که این حوزه در بسیاری از کشورها به یکی از محرک‌های مهم گردشگری فرهنگی و اقتصاد رویداد تبدیل شده است. یکی از معتبرترین نمونه‌ها، گزارش‌های سالانه نهاد UK Music در بریتانیاست. بر اساس گزارش «Hometown Glory»، در سال ۲۰۲۴ حدود ۲۳.۵ میلیون گردشگر موسیقی در کنسرت‌ها و جشنواره‌های بریتانیا حضور داشتند؛ رقمی که نسبت به ۱۹.۲ میلیون نفر در سال ۲۰۲۳، حدود ۲۳ درصد افزایش داشت. از این تعداد، حدود ۲۱.۹ میلیون نفر گردشگر داخلی و حدود ۱.۶ میلیون نفر گردشگر بین‌المللی بودند. هزینه‌کرد این گردشگران در حوزه‌هایی مانند بلیت، اقامت، حمل‌ونقل، خوراک، خرید و خدمات مرتبط، حدود ۱۰ میلیارد پوند برآورد شده است. این رقم نسبت به حدود ۸ میلیارد پوند در سال ۲۰۲۳، رشدی نزدیک به ۲۵ تا ۲۶ درصد را نشان می‌دهد. این آمار به‌خوبی نشان می‌دهد که موسیقی تنها درآمد حاصل از فروش بلیت نیست. هر رویداد موسیقایی می‌تواند مجموعه‌ای از کسب‌وکارهای محلی را فعال کند و اثر آن از سالن اجرا یا محل برگزاری جشنواره فراتر برود. آیا بریتانیا رتبه نخست گردشگری موسیقی جهان را دارد؟ پاسخ دقیق این است که رتبه‌بندی رسمی و واحدی برای تعیین «کشور نخست گردشگری موسیقی جهان» وجود ندارد؛ زیرا کشورها از روش‌های متفاوتی برای سنجش این بازار استفاده می‌کنند و شاخص‌های قابل مقایسه جهانی هنوز به‌صورت استاندارد تدوین نشده‌اند. با این حال، اگر معیار را حجم گردشگران موسیقی، تنوع رویدادها، قدرت صنعت موسیقی زنده، میزان اثر اقتصادی، سابقه تاریخی و کیفیت داده‌های منتشرشده قرار دهیم، بریتانیا یکی از پیشروترین و مستندترین نمونه‌های جهان و احتمالاً برجسته‌ترین الگوی قابل سنجش در گردشگری موسیقی زنده است. بریتانیا مجموعه‌ای کم‌نظیر از ظرفیت‌ها را در اختیار دارد: شهرهای موسیقایی مانند لندن، لیورپول، منچستر و گلاسگو؛ جشنواره‌های بین‌المللی؛ سالن‌های تاریخی؛ موسیقی پاپ و راک با نفوذ جهانی؛ میراث هنرمندان مشهور؛ و شبکه گسترده‌ای از سالن‌ها و فضاهای اجرای موسیقی. این کشور توانسته موسیقی را نه فقط به‌عنوان یک محصول هنری، بلکه به‌عنوان بخشی از سیاست توسعه شهری، اقتصاد خلاق و برند ملی خود تعریف کند. در کنار بریتانیا، ایالات متحده نیز یکی از بزرگ‌ترین قطب‌های گردشگری موسیقی جهان است. شهرهایی مانند نشویل، ممفیس، نیواورلئان، آستین و نیویورک، هرکدام با ژانرها و روایت‌های موسیقایی خاص خود شناخته می‌شوند. نشویل با موسیقی کانتری، ممفیس با بلوز و راک‌اندرول و نیواورلئان با جَز، نمونه‌هایی از شهرهایی هستند که هویت موسیقایی را به بخشی از تجربه گردشگری تبدیل کرده‌اند. در اروپا، اتریش نیز جایگاه ویژه‌ای دارد. وین با میراث موسیقی کلاسیک و نام‌هایی چون موتسارت، بتهوون، شوبرت، برامس و اشتراوس، یکی از مهم‌ترین مقاصد گردشگری موسیقی کلاسیک جهان است. سالزبورگ نیز با پیوند تاریخی خود با موتسارت، از موسیقی برای تقویت هویت شهری و جذب گردشگران استفاده می‌کند. جشنواره سالزبورگ، کنسرت‌های تاریخی و فضاهای فرهنگی این شهر، نمونه‌ای موفق از پیوند میراث هنری و اقتصاد گردشگری هستند. آلمان نیز با شهرهایی مانند برلین، لایپزیگ و بایرویت، در حوزه موسیقی کلاسیک، اپرا و جشنواره‌های تخصصی جایگاه مهمی دارد. در آسیا، کره جنوبی با تکیه بر موج فرهنگی کره‌ای و گسترش جهانی K-pop، شکل تازه‌ای از گردشگری موسیقی را ایجاد کرده است؛ گردشگری‌ای که با رسانه‌های دیجیتال، صنعت سرگرمی، مد، فناوری و برند ملی پیوند خورده است. موسیقی چگونه به توسعه گردشگری کمک می‌کند؟ نخستین اثر موسیقی، افزایش جذابیت مقصد است. بسیاری از شهرها دارای جاذبه‌های تاریخی یا طبیعی مشابه‌اند، اما موسیقی می‌تواند به آن‌ها هویتی متمایز ببخشد. شهری که با یک سبک موسیقی، یک جشنواره یا یک هنرمند شناخته می‌شود، در ذهن گردشگر تصویری مشخص‌تر و ماندگارتر پیدا می‌کند. دومین اثر، افزایش مدت اقامت و میزان هزینه‌کرد گردشگر است. رویدادهای چندروزه، جشنواره‌ها و برنامه‌های موسیقایی معمولاً گردشگر را برای مدت بیشتری در مقصد نگه می‌دارند. این مسئله به افزایش تقاضا برای هتل، حمل‌ونقل، رستوران، خرید و خدمات محلی منجر می‌شود. سومین اثر، توزیع جغرافیایی گردشگری است. برخلاف بسیاری از جاذبه‌های مشهور که گردشگران را در چند شهر بزرگ متمرکز می‌کنند، جشنواره‌ها و رویدادهای موسیقایی می‌توانند گردشگر را به شهرهای کوچک، مناطق روستایی و مقاصد کمتر شناخته‌شده هدایت کنند. موسیقی محلی در این میان ظرفیت ویژه‌ای دارد، زیرا می‌تواند تجربه‌ای اصیل و وابسته به مکان ایجاد کند؛ تجربه‌ای که به‌سادگی قابل انتقال یا تکرار در مقصدی دیگر نیست. چهارمین اثر، تقویت اقتصاد محلی و اشتغال است. یک رویداد موسیقایی علاوه بر هنرمندان، به فعالیت گروه‌های گسترده‌ای از مشاغل وابسته است: برگزارکنندگان، صدابرداران، نورپردازان، طراحان صحنه، کارکنان هتل، رانندگان، فروشندگان، تولیدکنندگان صنایع‌دستی و فعالان حوزه خوراک و خدمات. بنابراین، اثر اقتصادی موسیقی در یک مقصد، چندلایه و زنجیره‌ای است. پنجمین اثر، تقویت دیپلماسی فرهنگی و قدرت نرم است. موسیقی می‌تواند تصویری انسانی، خلاق و ماندگار از یک کشور ایجاد کند. گاه یک هنرمند یا یک جریان موسیقایی بیش از بسیاری از کمپین‌های تبلیغاتی، نام یک شهر یا کشور را در جهان مطرح می‌کند. از «رویداد» تا «میراث»؛ دو مسیر اصلی گردشگری موسیقی گردشگری موسیقی را می‌توان به دو حوزه اصلی تقسیم کرد. نخست، گردشگری رویدادمحور است؛ مانند سفر برای حضور در کنسرت، جشنواره، اپرا یا یک اجرای ویژه. این نوع گردشگری معمولاً زمان‌مند است و به تقویم رویدادها وابسته است. دوم، گردشگری میراث موسیقایی است؛ مانند بازدید از خانه و زادگاه هنرمندان، موزه‌های موسیقی، سالن‌های تاریخی، آرشیوها و مکان‌هایی که در تاریخ موسیقی نقش داشته‌اند. مزیت این نوع گردشگری، پایداری بیشتر آن است. یک کنسرت ممکن است تنها یک شب برگزار شود، اما یک موزه، خانه تاریخی یا مسیر گردشگری موسیقی می‌تواند در تمام طول سال پذیرای گردشگران باشد. شهرهای موفق معمولاً این دو مسیر را با یکدیگر ترکیب می‌کنند؛ یعنی هم رویدادهای زنده و جذاب برگزار می‌کنند و هم میراث موسیقایی خود را به محصولی دائمی برای گردشگری تبدیل می‌سازند. فرصت ایران؛ موسیقی به‌عنوان نقشه‌ای فرهنگی ایران از نظر تنوع موسیقایی، یکی از غنی‌ترین کشورهای منطقه است. موسیقی دستگاهی، موسیقی نواحی، موسیقی آیینی، موسیقی مقامی، سازهای بومی، آوازهای محلی و تنوع فرهنگی اقوام، مجموعه‌ای گسترده از ظرفیت‌ها را برای توسعه گردشگری موسیقی فراهم کرده است. از موسیقی خراسان و کردستان تا موسیقی جنوب، آذربایجان، لرستان، بلوچستان، گیلان و مازندران، هر منطقه می‌تواند روایت موسیقایی خاص خود را به بخشی از تجربه سفر تبدیل کند. این ظرفیت تنها به اجرای موسیقی محدود نیست؛ بلکه می‌تواند با آموزش ساز، بازدید از کارگاه‌های سازسازی، آشنایی با آیین‌ها، تجربه خوراک محلی، صنایع‌دستی و طبیعت منطقه پیوند بخورد. برای مثال، یک گردشگر می‌تواند در قالب یک بسته سفر فرهنگی، در کارگاه ساخت سازهای سنتی حضور یابد، با شیوه‌های نوازندگی محلی آشنا شود، در یک اجرای زنده شرکت کند و هم‌زمان جاذبه‌های تاریخی و طبیعی منطقه را تجربه کند. چنین الگویی، گردشگری را از بازدید صرف به تجربه‌ای عمیق و مشارکتی تبدیل می‌کند. با این حال، بهره‌برداری از این ظرفیت نیازمند برنامه‌ریزی حرفه‌ای است. نبود تقویم بین‌المللی رویدادهای موسیقی، ضعف در معرفی چندزبانه، کمبود داده‌های آماری، محدود بودن زیرساخت‌های اجرای استاندارد و نبود بسته‌های گردشگری تخصصی، از جمله موانع توسعه این حوزه هستند. ایران برای ورود جدی‌تر به گردشگری موسیقی، به چند اقدام اساسی نیاز دارد: ایجاد بانک اطلاعاتی از رویدادها و میراث موسیقایی، طراحی مسیرهای گردشگری موسیقی، حمایت از جشنواره‌های محلی، ثبت و مستندسازی میراث موسیقی نواحی، توسعه آموزش‌های تخصصی برای راهنمایان گردشگری و ایجاد همکاری میان وزارتخانه‌ها، نهادهای فرهنگی، دانشگاه‌ها، هنرمندان و بخش خصوصی. جمع‌بندی: گردشگری موسیقی در جهان امروز یک حوزه حاشیه‌ای یا صرفاً سرگرم‌کننده نیست؛ بلکه بخشی از اقتصاد تجربه، صنایع خلاق و توسعه فرهنگی به شمار می‌رود. موسیقی می‌تواند گردشگر جذب کند، مدت اقامت را افزایش دهد، اقتصاد محلی را فعال سازد، هویت شهرها را تقویت کند و تصویری ماندگار از یک کشور در ذهن مخاطبان جهانی بسازد. اگرچه هنوز آمار جهانی یکپارچه‌ای درباره سهم دقیق گردشگری موسیقی از کل گردشگری وجود ندارد، داده‌های کشورهایی مانند بریتانیا نشان می‌دهد که این حوزه می‌تواند میلیاردها پوند اثر اقتصادی و ده‌ها میلیون سفر مرتبط ایجاد کند. بریتانیا، با توجه به حجم گردشگران موسیقی، تنوع رویدادها و نظام نسبتاً دقیق گزارش‌دهی، یکی از مهم‌ترین الگوهای جهانی در این زمینه است؛ اما کشورهایی مانند آمریکا، اتریش، آلمان و کره جنوبی نیز هر یک مدل متفاوت و موفقی از پیوند موسیقی و گردشگری ارائه کرده‌اند. برای ایران، موسیقی می‌تواند فراتر از یک هنر، به پلی میان فرهنگ، گردشگری، اقتصاد محلی و گفت‌وگوی بین‌المللی تبدیل شود. تنوع موسیقایی ایران، اگر به‌درستی مستندسازی، معرفی و به محصول گردشگری تبدیل شود، ظرفیت آن را دارد که بخشی از نقشه فرهنگی سفر در منطقه و جهان را به خود اختصاص دهد. شاید زمان آن رسیده باشد که موسیقی را نه فقط آنچه می‌شنویم، بلکه آنچه به خاطرش سفر می‌کنیم، بازتعریف کنیم.

ایجاد شده: 18/مرداد/1405       آخرین ویرایش: 18/مرداد/1405     مقالات و یادداشت ها
تدوین نقشه راه نوین آموزش گردشگری و هتلداری کشور

تدوین نقشه راه نوین آموزش گردشگری و هتلداری کشور

گفتگوی ویژه ایتنا با مدیرکل دفتر مطالعات، آموزش و برنامه‌ریزی معاونت گردشگری در خصوص تدوین نقشه راه نوین آموزش گردشگری و هتلداری کشور بخش اول؛ "ولی تیموری" مدیرکل دفتر مطالعات، آموزش و برنامه‌ریزی معاونت گردشگری، در گفتگوی ویژه با خبرنگار ایتنا، از تشکیل شورای راهبری آموزش گردشگری با هدف تدوین نقشه راه توسعه سرمایه انسانی و ارتقای کیفیت آموزش‌های تخصصی خبر داد. شورای راهبری آموزش گردشگری با هدف تدوین نقشه راه توسعه سرمایه انسانی، ارتقای کیفیت آموزش‌های تخصصی و ایجاد تحول در نظام آموزش گردشگری کشور تشکیل شده است. این شورا با حضور ۳۱ عضو تشکیل شده و برنامه‌ریزی کوتاه‌مدت، میان‌مدت و بلندمدت آموزش گردشگری، هتلداری و صنایع وابسته را با تمرکز بر مهارت‌آموزی، آینده‌پژوهی، استانداردهای شایستگی و بهره‌گیری از فناوری‌های نوین از جمله هوش مصنوعی دنبال می‌کند. ✍️ آرام آریایی | خبرنگار و دبیر بخش خبرها و رویدادهای علمی، آموزشی و تخصصی هتلداری و گردشگری

ایجاد شده: 31/تیر/1405       آخرین ویرایش: 31/تیر/1405     اخبار داخلی
دستور فوری برای تعیین تکلیف طرح‌های گردشگری استان لرستان صادر شد

دستور فوری برای تعیین تکلیف طرح‌های گردشگری استان لرستان صادر شد

به گزارش هتل نیوز ؛ " حجت‌الاسلام سعید شهواری " رئیس کل دادگستری لرستان؛ حمایت از سرمایه‌گذاری و ایجاد امنیت اقتصادی از سیاست‌های راهبردی دستگاه قضایی است، اما این حمایت باید در چارچوب قانون و با حفظ حقوق مردم و بیت‌المال انجام شود. لرستان از ظرفیت‌های کم‌نظیر طبیعی و انسانی برای توسعه گردشگری برخوردار است و نباید به دلیل ضعف در بهره‌وری یا نبود طرح‌های توجیهی مناسب، این ظرفیت‌ها بلااستفاده بماند. مدیران اجرایی موظف شدند با احصای مسائل زیست‌محیطی و تعیین تکلیف فوری طرح‌های گردشگری، زمینه تبدیل لرستان به یکی از قطب‌های گردشگری کشور را فراهم کنند. اجرای پروژه‌های گردشگری باید با مشارکت سرمایه‌گذاران توانمند و تحت نظارت دقیق قانونی انجام شود تا به پیشانی توسعه گردشگری استان تبدیل شوند.

ایجاد شده: 31/تیر/1405       آخرین ویرایش: 31/تیر/1405     اخبار داخلی
اعلام آمادگی اقامتگاه بومگردی ساناو برای اسکان آسیب‌دیدگان جنوب کشور

اعلام آمادگی اقامتگاه بومگردی ساناو برای اسکان آسیب‌دیدگان جنوب کشور

به گزارش هتل نیوز ؛ مدیر اقامتگاه بوم‌گردی ساناو در استان کرمانشاه از آمادگی این مجموعه برای میزبانی و اسکان هم‌وطنان جنوب کشور که در پی حوادث اخیر دچار خسارت شده‌اند، خبر داد. او با انتشار پیامی اعلام کرد که این اقامتگاه تمامی امکانات خود را برای پذیرایی و خدمت‌رسانی به آسیب‌دیدگان این حوادث در اختیار آنان قرار خواهد داد. در متن این پیام آمده است: اقامتگاه ساناو را با کمال افتخار در اختیار مردم عزیز جنوب کشور که در جریان حوادث اخیر دچار خسارت شده‌اند قرار می‌دهم. خدمت‌رسانی به این هم‌میهنان شریف را وظیفه انسانی و اخلاقی خود دانسته و تمام امکانات اقامتگاه برای پذیرایی شایسته از این عزیزان فراهم خواهد بود.

ایجاد شده: 29/تیر/1405       آخرین ویرایش: 29/تیر/1405     اخبار داخلی
جایگاه تبلیغات 1 جایگاه تبلیغات 1
بهره‌برداری از ۱۲ پروژه عمرانی و زیرساختی در فرودگاه یزد
نجات بیش از ۳۰۰ نفر در آتش‌سوزی یک مرکز اقامتی در مشهد
افزایش قیمت بنزین از ساعت ۲۴ امشب
زنگ خطر برای قنادی‌های تهران؛ مردم پایتخت دیگر شیرینی نمیخرند
رکورد اعزام گردشگران شرکت تأمین؛ ۱۱ هزار و ۵۰۰ سفر داخلی در یک سال
افتتاح دو خانه تخصصی صنایع‌دستی جدید در شیراز
پروازهای فرودگاه کنارک از سرگرفته می‌شود
حتی یک نوشیدنی الکلی در روز ممکن است خطر مرگ ناشی از چندین نوع سرطان را افزایش دهد
ضرورتی برای رایگان ماندن بلیت‌های مترو و اتوبوس وجود ندارد
سیگنال دولتی به بازار مرغ
راه‌اندازی نخستین صندوق‌های ارزی از هفته آینده
تصویب استمهال شش‌ماهه حق بیمه کسب‌وکارهای گردشگری و صنایع‌دستی


کمی منتظر بمانید...