نتایج جستجو...
نمی‌توان با ساختارهای ۳۰ سال پیش برای مسائل امروز تصمیم‌گیری کرد

نمی‌توان با ساختارهای ۳۰ سال پیش برای مسائل امروز تصمیم‌گیری کرد

به گزارش ایتنا ؛ " سیدرضا صالحی امیری " وزیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی در نشست مشترک جامعه هتلداران ایران، رؤسای تشکل‌های گردشگری، مدیران هتل‌های زنجیره‌ای و سرمایه‌گذاران؛ اراده دولت چهاردهم احیای صنعت گردشگری است. رئیس‌جمهور و معاون اول، حامی توسعه این حوزه هستند.   کمیته‌ای به ریاست دکتر عارف در دولت تشکیل خواهد شد تا مسائل و مشکلات گردشگری بررسی و تصمیمات لازم اتخاذ شود.   احیای معاونت سرمایه‌گذاری در دستور کار قرار دارد؛ نمی‌توان با ساختارهای ۳۰ سال پیش برای مسائل امروز تصمیم‌گیری کرد.   با سخنرانی نمی‌توان گردشگر جذب کرد؛ باید روابط گردشگری با کشورهایی مانند عراق، آذربایجان، ارمنستان و عربستان را احیا کنیم.   ۱۵ همت تسهیلات از سوی بانک مرکزی و صندوق توسعه ملی به پروژه‌های گردشگری اختصاص یافته است.   هیچ راهی برای توسعه وجود ندارد جز حمایت از سرمایه‌گذاران. دولت به‌تنهایی قادر به ایجاد تحول نیست و بخش خصوصی باید وارد میدان شود.

ایجاد شده: 13/آذر/1403       آخرین ویرایش: 13/آذر/1403     اخبار داخلی
 ایجاد سیستم جامع توریسم سلامت راهکاری برای کاهش هزینه‌ها و تسهیل خدمات است

ایجاد سیستم جامع توریسم سلامت راهکاری برای کاهش هزینه‌ها و تسهیل خدمات است

به گزارش ایتنا ؛ "دکتر فرناز مشیری" جراح و متخصص زنان و زایمان گفت : گردشگری سلامت به دو دسته تقسیم می‌شود اول گردشگرانی که می‌توان با اقدامات مناسب توجه آن‌ها را به حوزه سلامت جلب کرد، و دیگری توریست‌های سلامت که هدف اصلی سفر آن‌ها، دریافت خدمات درمانی در یک کشور خاص است. وی افزود : ایران با برخورداری از پزشکان ماهر و جاذبه‌های درمانی متعدد، ظرفیت بالایی برای معرفی این حوزه به گردشگرانی که به کشور سفر می‌کنند، دارد. او افزود : در حال حاضر، بیشترین تقاضای گردشگران سلامت در ایران مربوط به عمل‌های زیبایی، درمان ناباروری، کاشت مو و درمان سرطان است. با این حال، حضور دلالان در این عرصه یکی از چالش‌های اساسی گردشگری سلامت است. " مشیری " ادامه داد : اگر بتوانیم یک سیستم جامع برای مدیریت و ساماندهی توریسم سلامت ایجاد کنیم و واسطه‌ها را به فعالیت در این سیستم هدایت کنیم، تفاوت هزینه‌ها کاهش یافته و دسترسی بیماران به پزشکان و خدمات درمانی مدنظرشان تسهیل خواهد شد.

ایجاد شده: 6/آذر/1403       آخرین ویرایش: 6/آذر/1403     اخبار داخلی
غیرمستعمره‌سازی سفر راهی به سوی حمایت و توانمندسازی جوامع محلی

غیرمستعمره‌سازی سفر راهی به سوی حمایت و توانمندسازی جوامع محلی

به عنوان فردی که در زمینه گردشگری و آموزش گردشگری فعالیت دارم، همیشه به دنبال راه‌هایی بوده‌ام که بتوانم تأثیر مثبت بر جوامع محلی بگذارم. از نخستین تجربه‌های سفرم در غنا، زمانی که به همراه خانواده به دیدار اقوام و شرکت در مراسم‌های خانوادگی می‌رفتیم، تا امروز که به‌عنوان دانشجوی دکترای دانشگاه واترلو مشغول مطالعه‌ام، متوجه شدم که سفر می‌تواند چیزی فراتر از جابه‌جایی فیزیکی باشد. سفر می‌تواند ابزاری باشد برای ایجاد عدالت اجتماعی و احیای هویت‌های فرهنگی که در طول تاریخ توسط استعمار و امپریالیسم سرکوب شده‌اند. غیرمستعمره‌سازی سفر، به معنای شکستن زنجیره‌های تاریخی استعمار و امپریالیسم است که همچنان در صنعت گردشگری و بسیاری از دیگر بخش‌ها وجود دارد. این مفهوم، با نگاه انتقادی به رابطه قدرتی که بین کشورها و جوامع مستعمره و استعمارگر وجود داشته است، به دنبال بازگرداندن کنترل به جوامع بومی و محلی است. غیرمستعمره‌سازی به بررسی ساختارهای ناعادلانه‌ای می‌پردازد که در نظام‌های آموزشی، فرهنگی و حتی اقتصادی وجود دارند و همچنان از اندیشه‌های استعمارگری تغذیه می‌کنند. این رویکرد به دنبال ایجاد تغییر در چگونگی تجربه سفر، تعامل با جوامع و توزیع منابع و فرصت‌ها است. برای فهم بهتر اهمیت غیرمستعمره‌سازی در گردشگری، باید ابتدا تأثیرات استعمار بر این صنعت را بررسی کنیم. استعمارگران نه تنها منابع طبیعی و اقتصادی جوامع محلی را به‌نفع خود بهره‌برداری می‌کردند، بلکه با اعمال قدرت فرهنگی و اجتماعی، روایت‌های تاریخی و فرهنگی جوامع بومی را دستکاری کردند. در بسیاری از مقاصد گردشگری امروز، همچنان شاهد بقایای این نوع سلطه‌گری هستیم؛ از نمایش‌های کلیشه‌ای و تحریف‌شده از فرهنگ‌های محلی گرفته تا بهره‌برداری از نیروی کار محلی بدون مشارکت عادلانه آن‌ها در سودآوری صنعت گردشگری. تحقیقات من نشان داده‌اند که حتی در کشورهایی مانند غنا، که زمانی مستعمره بوده‌اند، آثار استعمار همچنان در سیستم‌های آموزشی و مدیریتی گردشگری دیده می‌شود. از دانشگاه‌ها تا سیستم‌های گردشگری، بسیاری از این ساختارها همچنان تحت تأثیر تفکرات و ارزش‌های استعمارگران قرار دارند. برای مثال، در بسیاری از کتابخانه‌های دانشگاه‌های گردشگری، مانند دانشگاه کیپ‌کاست، درصد بالایی از کتاب‌ها توسط نویسندگانی غیربومی و غیرافریقایی نوشته شده است. این وضعیت باعث می‌شود که روایات و تجربیات محلی در حاشیه قرار گیرند و روایت‌های جهانی غالب همچنان بر جوامع بومی تأثیرگذار باشند. یکی از راه‌های غیرمستعمره‌سازی سفر، تغییر رویکرد و نگرش ما به مقصدها و جوامع محلی است.اولین گام این است که پیش از سفر، درباره تاریخ، فرهنگ و مسائل اجتماعی مقصد مطالعه کنیم. این آگاهی به ما کمک می‌کند تا به جای بهره‌برداری از فرهنگ‌های محلی، با احترام و همدلی به آن‌ها نزدیک شویم. اقامت در اقامتگاه‌های بومی، خرید از بازارهای محلی و شرکت در فعالیت‌های فرهنگی محلی می‌تواند به تقویت اقتصاد جوامع بومی و حفظ هویت فرهنگی آن‌ها کمک کند. غیرمستعمره‌سازی سفر همچنین به معنای پایدارسازی سفر است. سفر پایدار تنها به محیط زیست محدود نمی‌شود؛ بلکه شامل عدالت اجتماعی و اقتصادی نیز هست. در این رویکرد، سفر باید به‌گونه‌ای باشد که نه تنها به نفع محیط زیست باشد، بلکه به جوامع محلی نیز کمک کند تا از مزایای اقتصادی و اجتماعی گردشگری بهره‌مند شوند. این موضوع می‌تواند شامل مشارکت فعال جوامع محلی در تصمیم‌گیری‌ها و مدیریت گردشگری، ایجاد زیرساخت‌های بهداشتی و آموزشی و همچنین تضمین توزیع عادلانه سود اقتصادی از صنعت گردشگری باشد. یکی از ابزارهای کلیدی در غیرمستعمره‌سازی سفر، توانمندسازی افراد محلی و بومی برای مدیریت و هدایت کسب‌وکارهای گردشگری است. این مسئله باعث می‌شود که تصمیم‌گیری‌های کلیدی در دست افرادی باشد که به‌طور مستقیم با فرهنگ و منابع محلی در ارتباط هستند و به نفع جامعه خود تصمیم‌گیری می‌کنند. نمونه‌هایی از این رویکرد در برنامه‌های گردشگری مبتنی بر جامعه در کشورهای مختلف مشاهده می‌شود، جایی که افراد محلی در مدیریت اقامتگاه‌ها، رستوران‌ها و جاذبه‌های گردشگری نقشی فعال دارند. میراثی که می‌خواهم از خود به جا بگذارم، میراثی از عدالت، توانمندسازی و پایداری است. این چیزی است که همه ما باید در صنعت گردشگری به دنبال آن باشیم تا سفری عادلانه‌تر و معنادارتر برای همگان ایجاد کنیم. ✍️ مائوتور آگبو؛ دانشجوی دکترای دانشکده گردشگری دانشگاه واترلو

ایجاد شده: 21/مهر/1403       آخرین ویرایش: 21/مهر/1403     مقالات و یادداشت ها
افزایش جریمه‌ نقدی واحدهای غیرمجاز گردشگری

افزایش جریمه‌ نقدی واحدهای غیرمجاز گردشگری

به گزارش ایتنا Y " اسماعیل برات " معاون نظارت و ارزیابی خدمات گردشگری گفت : بر اساس قانون مصوب مجلس، هر گونه فعالیت در حوزه گردشگری مستلزم از مجوز از وزارت گردشگری است و قانونگذار برای تخطی از این امر مجازات‌های مختلفی از جمله جرائم نقدی و پلمب و تعطیلی دائمی محل فعالیت را پیش‌بینی کرده است. وی افزود : بر اساس تبصره ۲ ماده ۷ قانون توسعه صنعت ایرانگردی و جهانگردی مصوب ۱۳۷۵، هرگونه فعالیت و راه‌اندازی تاسیسات گردشگری بدون دریافت مجوز اعم از فعالیت در زمینه تورگردانی یا ارائه خدمات اقامتی، تفریحی و پذیرایی گردشگری ممنوع و غیرمجاز بوده و متخلفان علاوه‌بر جریمه نقدی به تعطیلی دائمی محل فعالیت محکوم می‌شوند. اما قانون مصوب سال ۱۳۷۵ مبلغ جرائم نقدی را از پنج میلیون (۰۰۰, ۰۰۰, ۵) ریال تا ۱۰ میلیون (۰۰۰ ,۰۰۰ ,۱۰) ریال (از ۵۰۰ هزار تا یک میلیون تومان) در نظر گرفته شد که بر اساس تبصره ۳ همین قانون، این میزان هر دو سال می‌تواند با پیشنهاد وزارت گردشگری و تصویب شورایعالی میراث فرهنگی و گردشگری افزایش یابد. " برات " گفت : با مصوبه اخیر هیأت وزیران میزان حداقل و حداکثر جرائم نقدی از ۱,۰۹۰,۰۰۰,۰۰۰ تا ۲,۱۸۰,۰۰۰,۰۰۰ ریال (از ۱۰۹ تا ۲۱۸ میلیون تومان) تعیین شد که در شهریور ماه سال جاری از سوی دکتر صالحی امیری، وزیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی برای اجرا به اداره‌های کل استان‌ها ابلاغ شده است. معاون نظارت و ارزیابی خدمات گردشگری در پایان گفت : از تشکل‌های حرفه‌ای گردشگری که به عنوان بخش خصوصی و بازوی اجرایی وزارتخانه محسوب می‌شود، انتظار می‌رود در شناسایی و معرفی متخلفان به مراجع ذی‌صلاح قضایی همکاری لازم را با اداره‌های کل گردشگری استان‌ها داشته باشد.

ایجاد شده: 15/مهر/1403       آخرین ویرایش: 15/مهر/1403     اخبار داخلی
تجربه، تخصص و خوشنامی، شرط لازم برای وزارت گردشگری

تجربه، تخصص و خوشنامی، شرط لازم برای وزارت گردشگری

این روزها در آستانه معرفی کابینه دولت چهاردهم به مجلس، تحلیل‌ها و گمانه‌زنی‌هایی برای معرفی گزینه وزارت گردشگری هم در رسانه‌ها منتشر می‌شود. طبعا بخش خصوصی گردشگری با توجه به نقش و جایگاهش در این صنعت، خواسته‌ها و مطالبات بر زمین‌مانده‌‍ای دارد که ملاک‌های گزینه اصلح را با توجه به آن خواسته‌ها در نظر می‌گیرد. در اینجا سعی می‌کنم از منظر تشکل فرادست گردشگری یعنی «مجمع تشکل‌های گردشگری کشور» ملاک‌های گزینه اصلح وزارتخانه را اجمالا مرور کنم. اولین و مهم‌ترین ویژگی وزیری که انتخاب می‌شود، تخصص و آشنایی با حوزه ماموریت و وظایف این وزارتخانه است. به عبارتی، نباید این وزارتخانه محل آزمون و خطای نیروهایی باشد که فاقد تجربه و تخصص لازم هستند و تازه با انتصاب در این وزارتخانه می‌خواهند صاحب این تخصص و تجربه شوند. اگر این موضوع در انتخاب وزیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی مورد توجه قرار نگیرد، آسیب‌های آن متوجه بخش‌های مختلفی خواهد شد که با این وزارتخانه سر و کار دارند؛ از جمله صنعت گردشگری که شدیدا نیازمند مدیران باتجربه در بخش دولتی است تا بتوانند شرایط کار را برای بخش خصوصی و پویایی صنعت فراهم کنند. موضوع مهم دیگری که وجود دارد، تسلط به زبان‌های خارجی است. وزیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی حتما باید به دو زبان بین‌المللی مسلط باشد. چرا که بخش مهمی از ماموریت این وزارتخانه بین‌المللی است و شخص اول این دستگاه اجرایی برای مذاکرات کاری برون‌مرزی باید زبان بین‌المللی داشته باشد. موضوع مهم دیگری که به همین اندازه اهمیت دارد، خوشنام بودن وزیر در بدنه صنعت است. کسی که وزیر می‌شود باید از حُسن شهرت نزد مخاطبان وزارتخانه برخوردار باشد. چرا که این حسن شهرت ذهنیت مخلاطبان وزارتخانه را می‌سازد. وزیر باید اهل تعامل باشد و خرد جمعی را به کار گیرد. اهل خودمحوری نباشد و بتواند مشارکت همه بخش‌های تاثیرگذار و از جمله تشکل‌های بخش خصوصی را جلب کند. چنین چیزی یکشبه در کسی به وجود نمی‌آید و محصول باورهایی است که باید از قبل در وزیر شکل گرفته باشد. در واقع وزیر باید به نقش و اهمیت بخش خصوصی اعتقاد قلبی داشته باشد. اگر چنین وزیری معرفی شود، آن‌وقت موضوعی که اهمیت پیدا می‌کند، انتصاب‌های او در بدنه وزارتخانه است. به عنوان مثال، ما در بخش خصوصی گردشگری همواره تاکید داشته‌ایم که معاون گردشگری با نظر بخش خصوصی معرفی شود. متاسفانه در گذشته به این خواسته توجه نشد و انتظار ما این است که در دولت آقای دکتر پزشکیان، فعالان صنعت گردشگری به عنوان صاحبان اصلی این صنعت در اجماعی که برای انتصاب معاون گردشگری انجام می‌شود، نقش و تاثیر لازم را داشته باشند. این‌طور نباشد که بدون توجه به نظر تشکل‌ها شاهد معرفی معاونی باشیم که صرفا حاصل ارتباطات است و نه نیازسنجی علمی و حرفه‌ای. طبعا اگر معاون گردشگری از بدنه وزارتخانه باشد، بهتر است. چرا که ساختار را می‌شناسد و صنعت هزینه ناآشنایی او را نخواهد پرداخت. چنین انتصابی طبعا روی انتصاب مدیران کل هم تاثیرگذار خواهد بود. معاونی می‌تواند مدیران کل کارآمد منصوب کند که خودش کارآمد باشد و زمینه و ماموریت سازمانی خود را خوب بشناسد و صاحب تجربه باشد. این موضوع مهمی است که توجه نکردن به آن در گذشته مشکلات زیادی برای صنعت گردشگری به وجود آورد. امیدوارم در روزهای آینده شاهد معرفی وزیری باشیم که هم خود و هم معاونانش در آینده از بهترین‌ها باشند و شاهد دوره درخشانی در صنعت گرذدشگری کشور باشیم. جمشید حمزه‌زاده، رئیس جامعه هتلداران ایران

ایجاد شده: 16/مرداد/1403       آخرین ویرایش: 16/مرداد/1403     مقالات و یادداشت ها
جایگاه تبلیغات 1 جایگاه تبلیغات 1


کمی منتظر بمانید...