نتایج جستجو...
آغاز کمپین گیمیفیکیشن شیشلیگ اسنپ‌فود

آغاز کمپین گیمیفیکیشن شیشلیگ اسنپ‌فود

به گزارش هورکا نیوز؛ کمپین شیشلیگ اسنپ‌فود به‌زودی آغاز می‌شود و انتظار می‌رود ۳ تا ۴ میلیون کاربر با انجام بازی‌ها و مأموریت‌ها در آن شرکت کنند. به گزارش ایتنا/هورکا نیوز؛ اسنپ‌فود از شروع کمپین شش‌ماهه «شیشلیگ» از مهرماه خبر داد. این کمپین گیمیفیکیشنی شامل شش لیگ ماهانه است. پیش‌بینی می‌شود که ۳ تا ۴ میلیون کاربر در آن مشارکت کنند. کاربران می‌توانند با انجام بازی‌ها و مأموریت‌های روزانه سکه و امتیاز کسب کنند. بر اساس عملکردشان در هر لیگ، آن‌ها برای دریافت جوایز رقابت خواهند کرد. مجموع ارزش جوایز این کمپین بیش از ۲۰ میلیارد تومان اعلام شده است. در پایان «شیشلیگ»، یک دستگاه مرسدس‌بنز به قید قرعه میان تمامی مشارکت‌کنندگان اهدا خواهد شد. برندهای حاضر نیز می‌توانند با طراحی مأموریت‌های اختصاصی، به‌صورت مستقیم با کاربران تعامل داشته باشند.

ایجاد شده: امروز       آخرین ویرایش: امروز     اخبار داخلی
رختکن بازنده های سرمایه گذاری در صنعت گردشگری و هتلداری ایران

رختکن بازنده های سرمایه گذاری در صنعت گردشگری و هتلداری ایران

✍🏻 به قلم؛ رضا حسینی سردبیر بخش سرمایه گذاری گردشگری و هتلداری ایتنا 📌 نیروی انسانی؛ چالش پنهان سرمایه‌گذاری در گردشگری یکی دیگر از چالش‌های مهم صنعت گردشگری، کمبود نیروی انسانی متخصص و هزینه‌های بالای آموزش است؛ موضوعی که به نظر می‌رسد نیازمند بازنگری و تغییر رویکرد جدی در سیاست‌گذاری است. در حوزه نیروی انسانی متخصص، یکی از مسائل مهم، تناسب نداشتن برخی ویژگی‌های فرهنگی و رفتاری نیروی کار با استانداردهای مورد نیاز صنعت مهمان‌نوازی است. در همین زمینه، می‌توان تجربه کشورهای عربی در استفاده از نیروی انسانی خارجی را به عنوان یک فرصت مورد بررسی قرار داد و با جذب نیروی متخصص خارجی، بخشی از نیازهای این صنعت را با هزینه مناسب‌تر تأمین کرد. در حوزه بین‌المللی نیز صنعت گردشگری ایران با ضعف جدی در بازاریابی و جذب گردشگر مواجه است. رایزنان فرهنگی ایران در سفارتخانه‌های کشورهای مختلف، در حال حاضر ارتباط مؤثر و پروتکل مشخصی برای همکاری با مجموعه گردشگری و جذب گردشگر ندارند و سازوکار مشخصی برای معرفی ظرفیت‌های گردشگری ایران و هدایت گردشگران از بازارهای هدف وجود ندارد. ایجاد یک مکانیزم مشخص برای جذب گردشگر از بازارهایی مانند آفریقا، اروپا، کشورهای CIS و سایر بازارهای هدف، می‌تواند بخشی از این خلأ را جبران کند و به توسعه بازارهای بین‌المللی گردشگری ایران کمک کند. از سوی دیگر، صنعت هتلداری هنوز ارتباط و اتصال مؤثری با صنایع و بنگاه‌های بزرگ اقتصادی ندارد؛ در حالی که این مجموعه‌ها می‌توانند در بسیاری از موارد مکمل یکدیگر باشند و ظرفیت‌های یکدیگر را پوشش دهند. برخورد سلیقه‌ای برخی بنگاه‌های بزرگ اقتصادی با صنعت هتلداری نیز از جمله مسائلی است که ضرورت ایجاد یک چارچوب و پروتکل مشخص در سیاست‌گذاری گردشگری برای شکل‌گیری این ارتباط را بیشتر می‌کند. در مجموع، اگر قرار است در این حوزه به شکل جدی فعالیت شود، باید با رویکردی هوشمندانه به چالش‌های پیش روی سرمایه‌گذاری نگاه کرد. مجموعه مشکلاتی که در مسیر سرمایه‌گذار وجود دارد، نیازمند یک سازوکار مشخص و یک دستگاه مسئول است تا بتواند این مسائل را به‌صورت یکپارچه بررسی و برای آن‌ها تصمیم‌گیری کند. سرمایه‌گذار گردشگری در ایران، زمانی که یک پروژه هتل را آغاز می‌کند، صرفاً با اجرای یک پروژه ساختمانی مواجه نیست؛ بلکه هم‌زمان با مجموعه‌ای از تصمیم‌های اقتصادی، اداری، ارزی و اجرایی مواجه است که هرکدام از آن‌ها می‌تواند زمان بازگشت سرمایه را چندین سال جابه‌جا کند تجربه عملی سرمایه‌گذاری نیز نشان می‌دهد که برای توسعه واقعی صنعت گردشگری، باید این چالش‌ها به‌صورت ریشه‌ای شناسایی و برطرف شوند؛ چراکه بدون بازطراحی سیاست‌گذاری و ایجاد یک مسیر مشخص برای حمایت از سرمایه‌گذار، نمی‌توان انتظار داشت سرمایه‌گذاری در این صنعت به شکل پایدار و رقابتی توسعه پیدا کند.

ایجاد شده: دو روز قبل       آخرین ویرایش: دو روز قبل     مقالات و یادداشت ها
رختکن بازنده های سرمایه گذاری در صنعت گردشگری و هتلداری ایران

رختکن بازنده های سرمایه گذاری در صنعت گردشگری و هتلداری ایران

✍🏻 به قلم؛ رضا حسینی سردبیر بخش سرمایه گذاری گردشگری و هتلداری ایتنا 📌 تحلیل مطالبه گری سرمایه گذاران سرمایه‌گذاری در صنعت هتلداری، حتی زمانی که منابع مالی مورد نیاز برای اجرای پروژه فراهم باشد، با چالش‌های متعددی مواجه است؛ چالش‌هایی که بخش قابل‌توجهی از آن‌ها به فرآیندهای اداری، تعدد مجوزها و بروکراسی حاکم بر مسیر سرمایه‌گذاری بازمی‌گردد. وقتی سرمایه‌گذار با رویکرد اقتصادی وارد این حوزه می‌شود، از زمان تصمیم‌گیری تا رسیدن به مرحله بهره‌برداری، با موانع و فرآیندهای متعددی مواجه است که هزینه‌های پنهان قابل‌توجهی به پروژه تحمیل می‌کند و در نهایت، هزینه اجرای طرح را برای بخش خصوصی و حتی سرمایه‌گذاران تکلیفی افزایش می‌دهد. تعدد دستگاه‌های صادرکننده مجوز و دخالت چندین مجموعه در یک فرآیند، از جمله عواملی است که می‌تواند سرمایه‌گذار را در همان ابتدای مسیر با یک شوک مواجه کند. در چنین شرایطی، به جای آنکه قوانین و ضوابط هر دستگاه به‌صورت یکپارچه در اختیار دستگاه متولی قرار گیرد و مسئولیت اجرای آن نیز به همان مجموعه واگذار شود، سرمایه‌گذار ناچار است برای یک موضوع واحد، از چندین دستگاه مجوز دریافت کند. این فرآیند نه‌تنها زمان اخذ مجوزها را طولانی می‌کند، بلکه در صورت تغییر مکرر ضوابط، نوسان نرخ ارز و افزایش مستمر قیمت‌های ساخت و تجهیز، هزینه‌های سنگینی را به سرمایه‌گذار تحمیل می‌کند. از سوی دیگر، واردات تجهیزات هتلی نیز با چالش‌هایی مانند تخصیص ارز، ثبت سفارش، طولانی بودن زمان حمل و فرآیند ترخیص مواجه است؛ مسائلی که هرکدام به‌تنهایی می‌توانند فشار مضاعفی بر سرمایه‌گذار وارد کنند. در کنار این موارد، تأمین مالی پروژه و نرخ بهره‌های بانکی نیز از چالش‌های جدی سرمایه‌گذاری در صنعت هتلداری است؛ چراکه بازگشت سرمایه در این صنعت معمولاً به دوره زمانی طولانی‌تری نیاز دارد. از سوی دیگر، زمانی که سرمایه‌گذار در مطالعات امکان‌سنجی پروژه، نرخ خدمات هتل و نحوه قیمت‌گذاری آن را بررسی می‌کند، با نرخ‌هایی مواجه می‌شود که در برخی موارد با هزینه‌فایده واقعی پروژه تراز و منطبق نیست و همین موضوع می‌تواند توجیه اقتصادی سرمایه‌گذاری را با چالش مواجه کند.

ایجاد شده: چهار روز قبل       آخرین ویرایش: چهار روز قبل     مقالات و یادداشت ها
بخش قابل توجهی از ظرفیت‌های گردشگری کشور به فعالیت اقتصادی پایدار تبدیل نشده است

بخش قابل توجهی از ظرفیت‌های گردشگری کشور به فعالیت اقتصادی پایدار تبدیل نشده است

به گزارش هتل نیوز؛ تحلیل‌گر حوزه گردشگری معتقد است که شکاف بین ظرفیت‌های گردشگری و توان مدیریتی برای تبدیل آن‌ها به فعالیت اقتصادی پایدار، مشکل اصلی است. به گزارش ایتنا/هتل نیوز؛ سیدمحمد موسوی، پژوهشگر و عضو هیأت علمی دانشگاه شهرکرد، به چالش‌های گردشگری ایران پرداخته است. وی بیان کرد که مشکل اصلی کمبود ظرفیت نیست. بلکه شکاف موجود بین ظرفیت‌های گردشگری و توان حکمرانی برای تبدیل آن‌ها به فعالیت اقتصادی پایدار است. موسوی افزود که جذب گردشگر به‌تنهایی کافی نیست. باید بررسی شود که چرا با وجود ظرفیت‌های وسیع و شعارهای حمایتی، بخش زیادی از این ظرفیت‌ها به فعالیت اقتصادی پایدار تبدیل نشده‌اند. او تأکید کرد که حمایت از بخش خصوصی باید فراتر از صدور مجوز و تسهیلات باشد. وی ادامه داد که سرمایه‌گذاران به تصمیم‌گیری سریع و مقررات پیش‌بینی‌پذیر نیاز دارند. همچنین، فرآیندهای شفاف و هماهنگی میان دستگاه‌های مختلف از دیگر نیازهای آن‌ها است. موسوی همچنین به دولت و وزارت میراث فرهنگی توصیه کرد که به جای تمرکز بر میزان تسهیلات، به ارزیابی شاخص‌هایی مانند تعداد پروژه‌های متوقف‌شده به دلیل بروکراسی بپردازند.

ایجاد شده: 27/مرداد/1405       آخرین ویرایش: 27/مرداد/1405     اخبار داخلی
كاركرد روابط عمومى به تبليغ مديران تبديل شده است

كاركرد روابط عمومى به تبليغ مديران تبديل شده است

به گزارش هتل نیوز؛ کارکرد روابط عمومی‌ها به سمت تبلیغ مدیران تغییر کرده است که این امر موجب کاهش اعتماد عمومی و اختلال در جریان اطلاع‌رسانی می‌شود. به گزارش ایتنا/هتل نیوز؛ محمد خدادی، معاون مطبوعاتی وزیر ارشاد در دولت حسن روحانی، به تغییر کارکرد روابط عمومی‌ها اشاره کرد. وی بیان کرد که این کارکرد به تبلیغ عملکرد مدیران تبدیل شده است. این تغییر منجر به کاهش اعتماد عمومی و اختلال در جریان اطلاع‌رسانی شده است. خدادی ادامه داد که امروز با مفهوم سنتی روابط عمومی مواجه نیستیم و باید از «بخش ارتباطات» سخن گفت. او تأکید کرد که وظیفه اصلی این بخش، ایجاد و تسهیل ارتباط میان دستگاه، رسانه و مردم است. این بخش ارتباطات باید به تسهیل دسترسی رسانه‌ها به اطلاعات کمک کند. این امر به مردم اجازه می‌دهد در جریان امور قرار گیرند و زمینه مشارکت دستگاه‌ها با مردم فراهم شود. همچنین، این بخش باید پرسش‌ها و مطالبات مردم را جمع‌آوری کند و ابهامات را شناسایی نماید.

ایجاد شده: 26/مرداد/1405       آخرین ویرایش: 26/مرداد/1405     اخبار داخلی
«ایمنی هتل‌ها» با اظهارنظرهای کلی قابل سنجش نیست؛ هتلداران تهران نیازمند حمایت‌اند، نه اتهام

«ایمنی هتل‌ها» با اظهارنظرهای کلی قابل سنجش نیست؛ هتلداران تهران نیازمند حمایت‌اند، نه اتهام

شورای تحریریه ایتنا اظهارنظر اخیر یکی از مسئولان سازمان آتش‌نشانی تهران مبنی بر اینکه از میان ۲۱۷ هتل تهران، تنها ۴ هتل از ایمنی کامل برخوردارند، ادعایی بسیار سنگین و نگران‌کننده است؛ ادعایی که اگر قرار است در فضای عمومی مطرح شود، انتظار می‌رود همراه با مستندات دقیق، معیارهای ارزیابی، نحوه بازرسی و تعریف مشخص از «ایمنی» باشد. بی‌تردید، ایمنی اماکن اقامتی موضوعی حیاتی و غیرقابل اغماض است و هیچ فعال مسئول صنعت گردشگری با اصل نظارت و رعایت استانداردهای ایمنی مخالفتی ندارد. اما تفاوت بزرگی میان مطالبه ایمنی و طرح اعداد و ادعاهایی وجود دارد که می‌تواند اعتبار یک صنعت و سرمایه‌گذاران آن را در افکار عمومی تحت تأثیر قرار دهد. هتل‌ها، برخلاف تصور برخی، مجموعه‌هایی رهاشده و بدون متولی و نظارت نیستند. صنعت هتلداری تحت نظارت دستگاه‌های تخصصی حوزه گردشگری قرار دارد و اداره‌کل نظارت و ارزیابی معاونت گردشگری وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی متولی تدوین ضوابط، ارزیابی و درجه‌بندی تأسیسات گردشگری است. هتل‌ها برای دریافت و تمدید مجوز فعالیت، ملزم به رعایت مجموعه‌ای از ضوابط و استانداردهای تعیین‌شده هستند و فرآیندهای نظارتی مختلفی بر عملکرد آنها اعمال می‌شود. بنابراین اگر ادعا می‌شود از ۲۱۷ هتل تهران تنها ۴ هتل از نظر ایمنی قابل قبول هستند، این پرسش کاملاً طبیعی است که: ✅ این ارزیابی دقیقاً بر اساس چه شاخص‌هایی انجام شده است؟ ✅ چه تعداد هتل مورد بازرسی قرار گرفته‌اند؟ ✅ «ایمنی کامل» چگونه تعریف شده است؟ ✅ آیا این ارزیابی با مراجع تخصصی و متولی صنعت گردشگری هماهنگ شده است؟ ✅ و آیا برای سایر هتل‌ها اخطار، مهلت اصلاح یا فرآیند قانونی مشخصی تعیین شده است؟ این پرسش‌ها برای مقابله با نظارت مطرح نمی‌شوند؛ بلکه برای شفافیت، صیانت از حقوق مردم و جلوگیری از ایجاد تصویر نادرست از صنعت هتلداری ضروری‌اند. هتلداران در شرایط عادی هم با دشواری‌های جدی مواجه‌اند باید واقعیت اقتصادی هتل‌ها را نیز دید. هتل‌داری صنعتی سرمایه‌بر، پرهزینه و دارای هزینه‌های ثابت بسیار بالاست. حقوق و دستمزد نیروی انسانی، نگهداری تأسیسات، تجهیزات ایمنی، آسانسورها، سیستم‌های برق و مکانیک، تعمیرات، استهلاک، انرژی، مالیات و ده‌ها هزینه دیگر، بخش قابل توجهی از منابع مالی هتل‌ها را مصرف می‌کند. این وضعیت در شرایط فعلی اقتصاد کشور، رکود شدید بازار گردشگری و تبعات ناشی از جنگ و ناامنی‌های منطقه‌ای، فشار مضاعفی بر فعالان این صنعت وارد کرده است. در چنین شرایطی، انتشار ادعاهایی که می‌تواند یکباره اعتبار بخش بزرگی از هتل‌های تهران را زیر سؤال ببرد، نه‌تنها کمکی به ارتقای ایمنی نمی‌کند، بلکه می‌تواند به کاهش اعتماد مسافران، تشدید رکود، کاهش ضریب اشغال، فرار سرمایه و افزایش فشار بر مجموعه‌هایی منجر شود که برای حفظ و ادامه فعالیت خود با دشواری‌های جدی دست‌وپنجه نرم می‌کنند. اگر ایرادی در یک هتل وجود دارد، راهکار حرفه‌ای آن اعلام دقیق ایراد، ابلاغ رسمی، تعیین مهلت اصلاح و پیگیری اجرای الزامات قانونی است؛ نه آنکه با یک عدد کلی، تصویری نگران‌کننده از کل صنعت هتلداری تهران در رسانه‌ها ارائه شود. نقد ما به اصل نظارت نیست؛ به شیوه بیان و پیامدهای آن است جامعه هتلداران قطعاً باید از هرگونه بازرسی تخصصی و قانونی که با هدف واقعی ارتقای ایمنی انجام می‌شود استقبال کند. هتلدار نیز بیش از هرکس دیگری می‌داند که امنیت مهمانان، کارکنان و سرمایه مجموعه، اولویت نخست است. اما نظارت باید ضابطه‌مند، شفاف، مستند، هماهنگ میان دستگاه‌های متولی و به دور از ایجاد التهاب رسانه‌ای باشد. هتلداران انتظار ندارند از آنها چشم‌پوشی شود؛ انتظار دارند با آنها منصفانه رفتار شود. در سال‌هایی که صنعت هتلداری برای بقا، حفظ اشتغال و نگهداری سرمایه‌های موجود تلاش می‌کند، دستگاه‌های اجرایی و نظارتی می‌توانند به‌جای ایجاد فضای بی‌اعتمادی، نقش سازنده‌تری ایفا کنند؛ یعنی مشکلات را شناسایی، مسیر اصلاح را روشن و برای رفع نواقص، راهکار عملی ارائه کنند. ضرورت واکنش حرفه‌ای جامعه هتلداران به نظر می‌رسد جامعه هتلداران ایران و جامعه هتلداران تهران باید نسبت به چنین اظهارنظرهایی واکنشی جدی، اما کاملاً حرفه‌ای و مستند داشته باشند. این واکنش نباید به معنای مخالفت با ایمنی یا نظارت تلقی شود؛ بلکه باید مطالبه‌ای روشن برای ارائه مستندات، شفاف‌سازی معیارهای ارزیابی و تفکیک میان «نقص قابل اصلاح» و «ناایمن بودن یک هتل» باشد. همچنین شایسته است دستگاه‌های مختلف، حدود صلاحیت و مسئولیت قانونی خود را در قبال تأسیسات گردشگری رعایت کنند و از تبدیل موضوعات تخصصی به ابزارهای رسانه‌ای که می‌تواند موجب بی‌ثباتی و آسیب به کسب‌وکارها شود، پرهیز کنند. صنعت هتلداری برای اقتصاد کشور، اشتغال، گردشگری و حفظ زیرساخت‌های اقامتی یک سرمایه ملی است. این صنعت بیش از آنکه نیازمند اتهام و التهاب باشد، به ثبات، اعتماد، حمایت و نظارت حرفه‌ای نیاز دارد. اگر واقعاً تنها ۴ هتل از ۲۱۷ هتل تهران ایمن هستند، باید مستندات این ادعا به‌صورت شفاف منتشر شود؛ و اگر چنین مستنداتی وجود ندارد، شایسته است از بیان اعداد و عباراتی که می‌تواند اعتبار صدها فعال اقتصادی و هزاران نیروی شاغل در این صنعت را تحت تأثیر قرار دهد، پرهیز شود. ایمنی را باید جدی گرفت؛ اما اعتبار یک صنعت را نیز نمی‌توان با یک جمله رسانه‌ای زیر سؤال برد.

ایجاد شده: 18/مرداد/1405       آخرین ویرایش: 18/مرداد/1405     مقالات و یادداشت ها
وقتی موسیقی، مقصد سفر می‌شود؛ ظرفیت‌های گردشگری موسیقی در جهان و ایران

وقتی موسیقی، مقصد سفر می‌شود؛ ظرفیت‌های گردشگری موسیقی در جهان و ایران

✍🏻 نازلی بخشایش | خبرنگار و دبیر حوزه گردشگری فرهنگی و هنری موسیقی محور گردشگری در جهان امروز دیگر صرفاً جابه‌جایی برای دیدن آثار تاریخی، طبیعت یا گذران اوقات فراغت نیست. گردشگر معاصر بیش از گذشته به دنبال تجربه است؛ تجربه‌ای که بتواند میان هویت فردی، علایق فرهنگی و مقصد سفر پیوند برقرار کند. در این میان، موسیقی به‌عنوان یکی از فراگیرترین زبان‌های فرهنگی بشر، به عاملی مؤثر در انتخاب مقصد، شکل‌گیری سفر و حتی بازتعریف هویت شهرها و کشورها تبدیل شده است. از سفر برای حضور در یک کنسرت یا جشنواره گرفته تا بازدید از زادگاه آهنگسازان، موزه‌های موسیقی، سالن‌های تاریخی، شهرهای موسیقایی و مکان‌هایی که با خاطره یک هنرمند یا یک اثر پیوند خورده‌اند، همگی در قلمرو «گردشگری موسیقی‌محور» قرار می‌گیرند. گردشگری موسیقی یا Music Tourism به سفرهایی اطلاق می‌شود که موسیقی در آن‌ها انگیزه اصلی یا یکی از انگیزه‌های مهم سفر است. این نوع گردشگری طیف گسترده‌ای را دربرمی‌گیرد: سفر برای شرکت در کنسرت‌ها و جشنواره‌ها، بازدید از اپراها و تالارهای موسیقی، گردشگری مرتبط با میراث موسیقایی، سفر به زادگاه یا آرامگاه هنرمندان، بازدید از موزه‌ها و آرشیوهای موسیقی، حضور در رویدادهای موسیقی بومی و محلی و حتی سفر برای آموزش، اجرا یا تجربه موسیقی در یک مقصد مشخص. سازمان جهانی گردشگری ملل متحد، موسیقی و هنرهای اجرایی را از عناصر مهم گردشگری فرهنگی می‌داند؛ حوزه‌ای که می‌تواند به حفاظت از میراث، تقویت اقتصاد محلی و ایجاد تجربه‌ای متمایز برای گردشگران کمک کند. از این منظر، موسیقی فقط یک محصول فرهنگی نیست، بلکه می‌تواند به «دلیل سفر» و در نتیجه به یک دارایی اقتصادی و توسعه‌ای تبدیل شود. از آیین‌های موسیقایی تا صنعت گردشگری تجربه‌محور: پیوند موسیقی و سفر پدیده‌ای تازه نیست. در دوره‌های تاریخی، آیین‌های مذهبی، موسیقی‌های درباری، اجراهای مردمی و مناسبت‌های فصلی، گروه‌هایی از مردم را از مناطق مختلف به یک مکان جذب می‌کردند. در اروپا، سفر برای تماشای اپرا و اجراهای موسیقی کلاسیک، به‌ویژه از قرن هجدهم و نوزدهم، به بخشی از فرهنگ سفر طبقات مرفه تبدیل شد. شهرهایی مانند وین، سالزبورگ، ونیز و میلان به‌تدریج هویت خود را با موسیقی و هنرهای نمایشی پیوند دادند. با گسترش صنعت ضبط، رادیو، سینما و سپس رسانه‌های دیجیتال، موسیقی از مرزهای جغرافیایی عبور کرد و رابطه مخاطب با مکان‌های موسیقایی شکل تازه‌ای یافت.  طرفداران گروه‌های موسیقی و هنرمندان مشهور، برای دیدن محل تولد، خانه، استودیو یا مکان‌های مرتبط با آثار آنان سفر کردند. نمونه مشهور آن، گردشگری مرتبط با گروه «بیتلز» در شهر لیورپول است؛ پدیده‌ای که نشان می‌دهد میراث یک گروه موسیقی چگونه می‌تواند به بخشی پایدار از اقتصاد و برند شهری تبدیل شود. در دهه‌های اخیر، رشد جشنواره‌های بزرگ، توسعه صنعت موسیقی زنده، افزایش سفرهای کوتاه‌مدت و گسترش شبکه‌های اجتماعی، گردشگری موسیقی را وارد مرحله‌ای تازه کرده است. امروز یک کنسرت بزرگ می‌تواند هزاران یا حتی میلیون‌ها نفر را به شهر یا کشوری دیگر بکشاند و زنجیره‌ای از هزینه‌ها را در حمل‌ونقل، اقامت، رستوران‌ها، خرید، خدمات شهری و صنایع خلاق فعال کند. سهم موسیقی در اقتصاد گردشگری؛ چرا آمارها یکسان نیستند؟ یکی از دشواری‌های تحلیل گردشگری موسیقی، نبود یک نظام آماری جهانی و یکپارچه برای اندازه‌گیری آن است. برخلاف گردشگری ساحلی، طبیعت‌گردی یا گردشگری تجاری، هنوز شاخص واحدی وجود ندارد که بتوان بر اساس آن سهم دقیق موسیقی را از کل گردشگران جهان تعیین کرد. دلیل این مسئله روشن است: بسیاری از گردشگران با بیش از یک انگیزه سفر می‌کنند. ممکن است فردی برای دیدن یک شهر تاریخی سفر کند، اما در همان سفر در یک کنسرت نیز حضور داشته باشد؛ یا برای شرکت در یک جشنواره به مقصدی برود و هم‌زمان از جاذبه‌های فرهنگی و طبیعی آن منطقه بازدید کند. بنابراین، مرز میان «گردشگر موسیقی» و «گردشگری که موسیقی یکی از تجربه‌های اوست» همیشه کاملاً مشخص نیست. با این حال، داده‌های ملی و منطقه‌ای نشان می‌دهد که این حوزه در بسیاری از کشورها به یکی از محرک‌های مهم گردشگری فرهنگی و اقتصاد رویداد تبدیل شده است. یکی از معتبرترین نمونه‌ها، گزارش‌های سالانه نهاد UK Music در بریتانیاست. بر اساس گزارش «Hometown Glory»، در سال ۲۰۲۴ حدود ۲۳.۵ میلیون گردشگر موسیقی در کنسرت‌ها و جشنواره‌های بریتانیا حضور داشتند؛ رقمی که نسبت به ۱۹.۲ میلیون نفر در سال ۲۰۲۳، حدود ۲۳ درصد افزایش داشت. از این تعداد، حدود ۲۱.۹ میلیون نفر گردشگر داخلی و حدود ۱.۶ میلیون نفر گردشگر بین‌المللی بودند. هزینه‌کرد این گردشگران در حوزه‌هایی مانند بلیت، اقامت، حمل‌ونقل، خوراک، خرید و خدمات مرتبط، حدود ۱۰ میلیارد پوند برآورد شده است. این رقم نسبت به حدود ۸ میلیارد پوند در سال ۲۰۲۳، رشدی نزدیک به ۲۵ تا ۲۶ درصد را نشان می‌دهد. این آمار به‌خوبی نشان می‌دهد که موسیقی تنها درآمد حاصل از فروش بلیت نیست. هر رویداد موسیقایی می‌تواند مجموعه‌ای از کسب‌وکارهای محلی را فعال کند و اثر آن از سالن اجرا یا محل برگزاری جشنواره فراتر برود. آیا بریتانیا رتبه نخست گردشگری موسیقی جهان را دارد؟ پاسخ دقیق این است که رتبه‌بندی رسمی و واحدی برای تعیین «کشور نخست گردشگری موسیقی جهان» وجود ندارد؛ زیرا کشورها از روش‌های متفاوتی برای سنجش این بازار استفاده می‌کنند و شاخص‌های قابل مقایسه جهانی هنوز به‌صورت استاندارد تدوین نشده‌اند. با این حال، اگر معیار را حجم گردشگران موسیقی، تنوع رویدادها، قدرت صنعت موسیقی زنده، میزان اثر اقتصادی، سابقه تاریخی و کیفیت داده‌های منتشرشده قرار دهیم، بریتانیا یکی از پیشروترین و مستندترین نمونه‌های جهان و احتمالاً برجسته‌ترین الگوی قابل سنجش در گردشگری موسیقی زنده است. بریتانیا مجموعه‌ای کم‌نظیر از ظرفیت‌ها را در اختیار دارد: شهرهای موسیقایی مانند لندن، لیورپول، منچستر و گلاسگو؛ جشنواره‌های بین‌المللی؛ سالن‌های تاریخی؛ موسیقی پاپ و راک با نفوذ جهانی؛ میراث هنرمندان مشهور؛ و شبکه گسترده‌ای از سالن‌ها و فضاهای اجرای موسیقی. این کشور توانسته موسیقی را نه فقط به‌عنوان یک محصول هنری، بلکه به‌عنوان بخشی از سیاست توسعه شهری، اقتصاد خلاق و برند ملی خود تعریف کند. در کنار بریتانیا، ایالات متحده نیز یکی از بزرگ‌ترین قطب‌های گردشگری موسیقی جهان است. شهرهایی مانند نشویل، ممفیس، نیواورلئان، آستین و نیویورک، هرکدام با ژانرها و روایت‌های موسیقایی خاص خود شناخته می‌شوند. نشویل با موسیقی کانتری، ممفیس با بلوز و راک‌اندرول و نیواورلئان با جَز، نمونه‌هایی از شهرهایی هستند که هویت موسیقایی را به بخشی از تجربه گردشگری تبدیل کرده‌اند. در اروپا، اتریش نیز جایگاه ویژه‌ای دارد. وین با میراث موسیقی کلاسیک و نام‌هایی چون موتسارت، بتهوون، شوبرت، برامس و اشتراوس، یکی از مهم‌ترین مقاصد گردشگری موسیقی کلاسیک جهان است. سالزبورگ نیز با پیوند تاریخی خود با موتسارت، از موسیقی برای تقویت هویت شهری و جذب گردشگران استفاده می‌کند. جشنواره سالزبورگ، کنسرت‌های تاریخی و فضاهای فرهنگی این شهر، نمونه‌ای موفق از پیوند میراث هنری و اقتصاد گردشگری هستند. آلمان نیز با شهرهایی مانند برلین، لایپزیگ و بایرویت، در حوزه موسیقی کلاسیک، اپرا و جشنواره‌های تخصصی جایگاه مهمی دارد. در آسیا، کره جنوبی با تکیه بر موج فرهنگی کره‌ای و گسترش جهانی K-pop، شکل تازه‌ای از گردشگری موسیقی را ایجاد کرده است؛ گردشگری‌ای که با رسانه‌های دیجیتال، صنعت سرگرمی، مد، فناوری و برند ملی پیوند خورده است. موسیقی چگونه به توسعه گردشگری کمک می‌کند؟ نخستین اثر موسیقی، افزایش جذابیت مقصد است. بسیاری از شهرها دارای جاذبه‌های تاریخی یا طبیعی مشابه‌اند، اما موسیقی می‌تواند به آن‌ها هویتی متمایز ببخشد. شهری که با یک سبک موسیقی، یک جشنواره یا یک هنرمند شناخته می‌شود، در ذهن گردشگر تصویری مشخص‌تر و ماندگارتر پیدا می‌کند. دومین اثر، افزایش مدت اقامت و میزان هزینه‌کرد گردشگر است. رویدادهای چندروزه، جشنواره‌ها و برنامه‌های موسیقایی معمولاً گردشگر را برای مدت بیشتری در مقصد نگه می‌دارند. این مسئله به افزایش تقاضا برای هتل، حمل‌ونقل، رستوران، خرید و خدمات محلی منجر می‌شود. سومین اثر، توزیع جغرافیایی گردشگری است. برخلاف بسیاری از جاذبه‌های مشهور که گردشگران را در چند شهر بزرگ متمرکز می‌کنند، جشنواره‌ها و رویدادهای موسیقایی می‌توانند گردشگر را به شهرهای کوچک، مناطق روستایی و مقاصد کمتر شناخته‌شده هدایت کنند. موسیقی محلی در این میان ظرفیت ویژه‌ای دارد، زیرا می‌تواند تجربه‌ای اصیل و وابسته به مکان ایجاد کند؛ تجربه‌ای که به‌سادگی قابل انتقال یا تکرار در مقصدی دیگر نیست. چهارمین اثر، تقویت اقتصاد محلی و اشتغال است. یک رویداد موسیقایی علاوه بر هنرمندان، به فعالیت گروه‌های گسترده‌ای از مشاغل وابسته است: برگزارکنندگان، صدابرداران، نورپردازان، طراحان صحنه، کارکنان هتل، رانندگان، فروشندگان، تولیدکنندگان صنایع‌دستی و فعالان حوزه خوراک و خدمات. بنابراین، اثر اقتصادی موسیقی در یک مقصد، چندلایه و زنجیره‌ای است. پنجمین اثر، تقویت دیپلماسی فرهنگی و قدرت نرم است. موسیقی می‌تواند تصویری انسانی، خلاق و ماندگار از یک کشور ایجاد کند. گاه یک هنرمند یا یک جریان موسیقایی بیش از بسیاری از کمپین‌های تبلیغاتی، نام یک شهر یا کشور را در جهان مطرح می‌کند. از «رویداد» تا «میراث»؛ دو مسیر اصلی گردشگری موسیقی گردشگری موسیقی را می‌توان به دو حوزه اصلی تقسیم کرد. نخست، گردشگری رویدادمحور است؛ مانند سفر برای حضور در کنسرت، جشنواره، اپرا یا یک اجرای ویژه. این نوع گردشگری معمولاً زمان‌مند است و به تقویم رویدادها وابسته است. دوم، گردشگری میراث موسیقایی است؛ مانند بازدید از خانه و زادگاه هنرمندان، موزه‌های موسیقی، سالن‌های تاریخی، آرشیوها و مکان‌هایی که در تاریخ موسیقی نقش داشته‌اند. مزیت این نوع گردشگری، پایداری بیشتر آن است. یک کنسرت ممکن است تنها یک شب برگزار شود، اما یک موزه، خانه تاریخی یا مسیر گردشگری موسیقی می‌تواند در تمام طول سال پذیرای گردشگران باشد. شهرهای موفق معمولاً این دو مسیر را با یکدیگر ترکیب می‌کنند؛ یعنی هم رویدادهای زنده و جذاب برگزار می‌کنند و هم میراث موسیقایی خود را به محصولی دائمی برای گردشگری تبدیل می‌سازند. فرصت ایران؛ موسیقی به‌عنوان نقشه‌ای فرهنگی ایران از نظر تنوع موسیقایی، یکی از غنی‌ترین کشورهای منطقه است. موسیقی دستگاهی، موسیقی نواحی، موسیقی آیینی، موسیقی مقامی، سازهای بومی، آوازهای محلی و تنوع فرهنگی اقوام، مجموعه‌ای گسترده از ظرفیت‌ها را برای توسعه گردشگری موسیقی فراهم کرده است. از موسیقی خراسان و کردستان تا موسیقی جنوب، آذربایجان، لرستان، بلوچستان، گیلان و مازندران، هر منطقه می‌تواند روایت موسیقایی خاص خود را به بخشی از تجربه سفر تبدیل کند. این ظرفیت تنها به اجرای موسیقی محدود نیست؛ بلکه می‌تواند با آموزش ساز، بازدید از کارگاه‌های سازسازی، آشنایی با آیین‌ها، تجربه خوراک محلی، صنایع‌دستی و طبیعت منطقه پیوند بخورد. برای مثال، یک گردشگر می‌تواند در قالب یک بسته سفر فرهنگی، در کارگاه ساخت سازهای سنتی حضور یابد، با شیوه‌های نوازندگی محلی آشنا شود، در یک اجرای زنده شرکت کند و هم‌زمان جاذبه‌های تاریخی و طبیعی منطقه را تجربه کند. چنین الگویی، گردشگری را از بازدید صرف به تجربه‌ای عمیق و مشارکتی تبدیل می‌کند. با این حال، بهره‌برداری از این ظرفیت نیازمند برنامه‌ریزی حرفه‌ای است. نبود تقویم بین‌المللی رویدادهای موسیقی، ضعف در معرفی چندزبانه، کمبود داده‌های آماری، محدود بودن زیرساخت‌های اجرای استاندارد و نبود بسته‌های گردشگری تخصصی، از جمله موانع توسعه این حوزه هستند. ایران برای ورود جدی‌تر به گردشگری موسیقی، به چند اقدام اساسی نیاز دارد: ایجاد بانک اطلاعاتی از رویدادها و میراث موسیقایی، طراحی مسیرهای گردشگری موسیقی، حمایت از جشنواره‌های محلی، ثبت و مستندسازی میراث موسیقی نواحی، توسعه آموزش‌های تخصصی برای راهنمایان گردشگری و ایجاد همکاری میان وزارتخانه‌ها، نهادهای فرهنگی، دانشگاه‌ها، هنرمندان و بخش خصوصی. جمع‌بندی: گردشگری موسیقی در جهان امروز یک حوزه حاشیه‌ای یا صرفاً سرگرم‌کننده نیست؛ بلکه بخشی از اقتصاد تجربه، صنایع خلاق و توسعه فرهنگی به شمار می‌رود. موسیقی می‌تواند گردشگر جذب کند، مدت اقامت را افزایش دهد، اقتصاد محلی را فعال سازد، هویت شهرها را تقویت کند و تصویری ماندگار از یک کشور در ذهن مخاطبان جهانی بسازد. اگرچه هنوز آمار جهانی یکپارچه‌ای درباره سهم دقیق گردشگری موسیقی از کل گردشگری وجود ندارد، داده‌های کشورهایی مانند بریتانیا نشان می‌دهد که این حوزه می‌تواند میلیاردها پوند اثر اقتصادی و ده‌ها میلیون سفر مرتبط ایجاد کند. بریتانیا، با توجه به حجم گردشگران موسیقی، تنوع رویدادها و نظام نسبتاً دقیق گزارش‌دهی، یکی از مهم‌ترین الگوهای جهانی در این زمینه است؛ اما کشورهایی مانند آمریکا، اتریش، آلمان و کره جنوبی نیز هر یک مدل متفاوت و موفقی از پیوند موسیقی و گردشگری ارائه کرده‌اند. برای ایران، موسیقی می‌تواند فراتر از یک هنر، به پلی میان فرهنگ، گردشگری، اقتصاد محلی و گفت‌وگوی بین‌المللی تبدیل شود. تنوع موسیقایی ایران، اگر به‌درستی مستندسازی، معرفی و به محصول گردشگری تبدیل شود، ظرفیت آن را دارد که بخشی از نقشه فرهنگی سفر در منطقه و جهان را به خود اختصاص دهد. شاید زمان آن رسیده باشد که موسیقی را نه فقط آنچه می‌شنویم، بلکه آنچه به خاطرش سفر می‌کنیم، بازتعریف کنیم.

ایجاد شده: 18/مرداد/1405       آخرین ویرایش: 18/مرداد/1405     مقالات و یادداشت ها
 تفاهم‌نامه وزارت گردشگری و اقتصاد، گامی راهبردی در حمایت از گردشگری است

تفاهم‌نامه وزارت گردشگری و اقتصاد، گامی راهبردی در حمایت از گردشگری است

به گزارش هتل نیوز و به نقل از سفر امروز ؛ " جمشید حمزه‌زاده " رئیس جامعه حرفه‌ای هتلداران ایران  گفت : انعقاد تفاهم‌نامه همکاری میان وزارت گردشگری و وزارت اقتصاد در شرایط کنونی که صنعت گردشگری با چالش‌ها و محدودیت‌های جدی مواجه است، «ارزشمند و حمایتی» بوده و نشانه توجه جدی دولت به ضرورت پشتیبانی از این بخش اثرگذار اقتصاد کشور است. صنعت گردشگری نیازمند سیاست‌های هماهنگ، حمایت‌های هدفمند و تصمیمات بین‌بخشی است. همکاری میان دستگاه‌های اقتصادی و متولی گردشگری می‌تواند نقش مهمی در ایجاد ثبات، افزایش تاب‌آوری و تقویت ظرفیت‌های این حوزه داشته باشد. بر اساس گزارش‌های منتشرشده، این تفاهم‌نامه شامل بسته‌ای از حمایت‌های مالیاتی، بانکی و بیمه‌ای برای کمک به کسب‌وکارهای آسیبدیده از جنگ است و دولت تلاش دارد با تمرکز بر بخش‌های ارزآور، زمینه احیای گردشگری و حفظ اشتغال در این صنعت را فراهم کند. این مسیر می‌تواند زمینه‌ساز حمایت‌های مؤثرتر، توسعه سرمایه‌گذاری، حفظ اشتغال موجود و حرکت صنعت گردشگری به سمت پایداری و رشد باشد. / سفر امروز

ایجاد شده: 3/مرداد/1405       آخرین ویرایش: 3/مرداد/1405     اخبار داخلی
حمایت مالی، کمپین تقاضا و حفظ برند کیش سه محور عبور از رکود گردشگری است

حمایت مالی، کمپین تقاضا و حفظ برند کیش سه محور عبور از رکود گردشگری است

محمد کبیری، مدیرعامل سازمان منطقه آزاد کیش، در نشست با توراپراتورها با قدردانی از همراهی فعالان بخش خصوصی در روزهای سخت گردشگری، تأکید کرد: همه توان سازمان برای افزایش تاب‌آوری کسب‌وکارها به کار گرفته شده و با وجود شرایط دشوار، باید برای عبور از بحران راهکار عملی پیدا کرد. وی از پیگیری مستمر موضوعاتی مانند معافیت‌های مالیاتی، تأمین اجتماعی و بسته‌های حمایتی برای فعالان گردشگری خبر داد. کبیری با اشاره به برنامه‌های تأمین مالی گفت: مذاکرات هم‌زمان با چندین بانک برای پرداخت تسهیلات به کسب‌وکارها و همچنین ارائه وام‌های سفر با نرخ ترجیحی در حال انجام است. به گفته وی، علاوه بر تسهیلات ویژه گردشگران، برای حدود سه هزار نفر از کارکنان دستگاه‌های دولتی مستقر در کیش نیز وام ۳۰۰ میلیون تومانی پیش‌بینی شده تا نزدیک به هزار میلیارد تومان نقدینگی به بازار و خدمات جزیره تزریق شود. مدیرعامل منطقه آزاد کیش همچنین از تداوم برگزاری جشنواره تابستانی، توسعه رویدادهای گردشگری و تقویت بازارهای بین‌المللی به‌ویژه کشورهای حوزه خلیج فارس و عراق به‌عنوان محورهای تحریک تقاضا نام برد و تأکید کرد: احیای برند کیش در بازارهای داخلی و خارجی باید با همکاری نزدیک بخش خصوصی دنبال شود. وی در پایان با اشاره به اعلام شرایط «فورس‌ماژور» برای حمایت از کسب‌وکارهای آسیب‌دیده، از مالکان و بهره‌برداران خواست با تعامل و همکاری از این ظرفیت استفاده کنند و افزود: سازمان منطقه آزاد کیش نیز در حوزه اختیارات خود، از جمله تمدید قراردادها و ارائه تسهیلات، حداکثر حمایت را انجام داده و در کنار بخش خصوصی برای بازگشت کیش به روزهای رونق خواهد ایستاد.

ایجاد شده: 3/مرداد/1405       آخرین ویرایش: 3/مرداد/1405     اخبار داخلی
دستور فوری برای تعیین تکلیف طرح‌های گردشگری استان لرستان صادر شد

دستور فوری برای تعیین تکلیف طرح‌های گردشگری استان لرستان صادر شد

به گزارش هتل نیوز ؛ " حجت‌الاسلام سعید شهواری " رئیس کل دادگستری لرستان؛ حمایت از سرمایه‌گذاری و ایجاد امنیت اقتصادی از سیاست‌های راهبردی دستگاه قضایی است، اما این حمایت باید در چارچوب قانون و با حفظ حقوق مردم و بیت‌المال انجام شود. لرستان از ظرفیت‌های کم‌نظیر طبیعی و انسانی برای توسعه گردشگری برخوردار است و نباید به دلیل ضعف در بهره‌وری یا نبود طرح‌های توجیهی مناسب، این ظرفیت‌ها بلااستفاده بماند. مدیران اجرایی موظف شدند با احصای مسائل زیست‌محیطی و تعیین تکلیف فوری طرح‌های گردشگری، زمینه تبدیل لرستان به یکی از قطب‌های گردشگری کشور را فراهم کنند. اجرای پروژه‌های گردشگری باید با مشارکت سرمایه‌گذاران توانمند و تحت نظارت دقیق قانونی انجام شود تا به پیشانی توسعه گردشگری استان تبدیل شوند.

ایجاد شده: 31/تیر/1405       آخرین ویرایش: 31/تیر/1405     اخبار داخلی
جایگاه تبلیغات 1 جایگاه تبلیغات 1


کمی منتظر بمانید...