نتایج جستجو...
بحران آب تهدیدی خاموش برای میراث جهانی ایران

بحران آب تهدیدی خاموش برای میراث جهانی ایران

به گزارش تور نیوز و به نقل از صدای میراث ؛ برداشت گسترده از منابع آب زیرزمینی و تشدید پدیده فرونشست زمین، به یکی از جدی‌ترین تهدیدها برای میراث جهانی ایران تبدیل شده است؛ تهدیدی که اکنون آثار تاریخی ثبت‌شده در یونسکو را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد. برداشت سالانه حدود ۴۲ میلیارد مترمکعب آب زیرزمینی در ایران، موجب کاهش سطح منابع آبی و ناپایداری زمین در مناطق مختلف شده و پایه‌های برخی از ارزشمندترین محوطه‌های تاریخی کشور را با خطر مواجه کرده است. از شکاف‌های ایجادشده در دشت مرودشت در نزدیکی تخت جمشید و نقش رستم گرفته تا فرونشست زمین در اصفهان و کاهش منابع آبی در یزد، نشانه‌های بحران آب اکنون به تهدیدی برای میراث فرهنگی ایران تبدیل شده است. خشکی زاینده‌رود و نگرانی‌های ناشی از فرونشست در محدوده میدان نقش جهان و مسجد جامع اصفهان، همچنین کاهش منابع آب زیرزمینی در یزد و تأثیر آن بر قنات‌ها و باغ‌های تاریخی، از جمله نمونه‌های این چالش به شمار می‌روند.

ایجاد شده: 24/تیر/1405       آخرین ویرایش: 24/تیر/1405     اخبار داخلی
میدان نقش جهان و چالش اسکوترهای برقی

میدان نقش جهان و چالش اسکوترهای برقی

حضور گسترده اسکوترهای برقی در میدان نقش جهان اصفهان، بار دیگر بحث میان کارشناسان میراث فرهنگی و مدیران شهری را درباره حدود استفاده از این فضای ثبت جهانی داغ کرده است؛ موضوعی که میان ضرورت توسعه حمل‌ونقل پاک و الزام حفاظت از یکی از مهم‌ترین عرصه‌های تاریخی کشور، چالشی جدی ایجاد کرده است. میدان نقش جهان، قلب تپنده اصفهان و یکی از شاخص‌ترین میدان‌های تاریخی جهان، بیش از چهار قرن است که نه‌تنها به‌عنوان شاهکاری از معماری و شهرسازی عصر صفوی شناخته می‌شود، بلکه نمونه‌ای کم‌نظیر از تلفیق زندگی شهری، تجارت، آیین، فرهنگ و هنر ایرانی به شمار می‌رود. میدانی که ثبت آن در فهرست میراث جهانی یونسکو صرفاً به دلیل شکوه معماری چهار بنای پیرامونی آن نبوده، بلکه سازمان یونسکو این مجموعه را به دلیل حفظ یک نظام شهری منحصربه‌فرد، تداوم حیات اجتماعی و ارزش برجسته جهانی آن به ثبت رسانده است. در دهه‌های اخیر، یکی از مهم‌ترین رویکردهای مدیریت میراث فرهنگی در شهرهای تاریخی جهان، بازگرداندن عرصه‌های تاریخی به عابران پیاده بوده است. از فلورانس و دوبروونیک گرفته تا بروژ، سالزبورگ، کراکوف و بخش‌های تاریخی پاریس، سیاست مشترک مدیران شهری، کاهش حضور وسایل نقلیه و افزایش امنیت و آرامش شهروندان و گردشگران بوده است. این رویکرد نه‌تنها با هدف حفاظت از کالبد تاریخی دنبال می‌شود، بلکه کیفیت تجربه حضور در میراث جهانی را نیز ارتقا می‌دهد؛ تجربه‌ای که در آن آرامش، امنیت و امکان مکث و تماشای میراث، بخشی از ارزش اثر تاریخی محسوب می‌شود. در ایران نیز طی سال‌های گذشته، میدان نقش جهان به‌تدریج به سمت تقویت رویکرد پیاده‌مداری حرکت کرده است. حذف تردد موتورسیکلت‌ها از عرصه میدان، یکی از مهم‌ترین مطالبات فعالان میراث فرهنگی، کسبه بازار و شهروندان بود که پس از سال‌ها پیگیری به نتیجه رسید و بسیاری آن را گامی در راستای حفاظت از مهم‌ترین فضای تاریخی اصفهان ارزیابی کردند. با این حال، طی دو سال گذشته، حضور گسترده اسکوترهای برقی در میدان نقش جهان، بار دیگر بحثی جدی میان کارشناسان میراث فرهنگی، معماران، شهرسازان و مدیران شهری ایجاد کرده است؛ موضوعی که تنها به یک وسیله حمل‌ونقل محدود نمی‌شود، بلکه پرسش‌های مهم‌تری را درباره فلسفه پیاده‌راه، نحوه مدیریت عرصه‌های ثبت جهانی، حقوق عابران پیاده، امنیت گردشگران و نسبت میان توسعه گردشگری و حفاظت از میراث جهانی مطرح می‌کند. اگرچه اسکوترهای برقی در بسیاری از شهرهای جهان به‌عنوان یکی از شیوه‌های حمل‌ونقل پاک شناخته می‌شوند، اما تقریباً در همه این شهرها استفاده از آن‌ها تابع ضوابط سختگیرانه‌ای همچون تعیین مسیر اختصاصی، محدودیت سرعت، نظارت هوشمند، اولویت مطلق عابر پیاده و ممنوعیت ورود به بسیاری از عرصه‌های تاریخی است. از همین رو، کارشناسان معتقدند نمی‌توان صرف وجود اسکوتر در برخی شهرهای اروپایی را دلیلی بر امکان استفاده آزادانه از آن در یک میدان ثبت جهانی دانست؛ زیرا هر فضای تاریخی، اقتضائات حفاظتی و مدیریتی خاص خود را دارد. میدان تاریخی، فضای چندمنظوره است؛ اما نه برای هر نوع فعالیت شعله وحدت‌پور، کنشگر میراث فرهنگی، عضو ایکوموس ایران و دانش‌آموخته دکترای مرمت بناها و بافت‌های تاریخی، در گفت‌وگو با پیام ما با تأکید بر اینکه برداشت‌های امروز از مفهوم چندمنظوره بودن میدان نقش جهان با واقعیت تاریخی آن فاصله دارد، اظهار کرد: میدان نقش جهان از ابتدای شکل‌گیری خود فضایی انعطاف‌پذیر بوده، اما انعطاف‌پذیری هرگز به معنای پذیرش هر نوع کاربری نیست. این میدان در دوره صفوی محل برگزاری بازی چوگان، آیین‌های رسمی، رژه‌های نظامی، جشن‌های حکومتی و مراسم عمومی بوده، اما هیچ‌یک از این کاربری‌ها به صورت همزمان یا بدون برنامه در میدان جریان نداشته است. وی افزود: هر یک از این فعالیت‌ها زمان، نظم و ضابطه مشخصی داشته‌اند و در هنگام برگزاری یک رویداد، سایر فعالیت‌ها متوقف می‌شد. بنابراین استناد به گذشته تاریخی میدان برای توجیه هر نوع استفاده امروزی، برداشت دقیقی از تاریخ شهرسازی ایران نیست. این پژوهشگر حوزه مرمت بناهای تاریخی ادامه داد: حتی در دوره پهلوی که میدان به‌عنوان یک پارک شهری مورد استفاده قرار گرفت نیز این تغییر کاربری به معنای بی‌ضابطه شدن فضا نبود. هیچ‌گاه قرار نبوده است که یک فضای عمومی تاریخی میزبان همه فعالیت‌های ممکن باشد. همان‌گونه که نمی‌توان انتظار داشت همه برنامه‌های ورزشی، تفریحی، آیینی و اجتماعی یک شهر در یک میدان تاریخی متمرکز شود، ورود هر وسیله یا فعالیت جدید نیز نیازمند ارزیابی کارشناسی است. وحدت‌پور با اشاره به حذف موتورسیکلت‌ها از میدان نقش جهان گفت: حدود دو سال و نیم پیش، با مطالبه جدی مردم، فعالان میراث فرهنگی، کسبه بازار و همراهی دستگاه‌های مسئول، تردد موتورسیکلت‌ها از میدان حذف شد و این اقدام، گام مهمی در تبدیل میدان به یک فضای پیاده‌مدار بود؛ فضایی که عابر پیاده بتواند بدون نگرانی، با آرامش و امنیت در آن حرکت کند. وی تصریح کرد: هنوز آثار مثبت این تصمیم به طور کامل نمایان نشده بود که اسکوترها وارد میدان شدند و اکنون همان دغدغه‌هایی که پیش‌تر درباره موتورسیکلت‌ها وجود داشت، با شکل دیگری دوباره در حال تکرار است؛ با این تفاوت که این بار بسیاری تصور می‌کنند چون اسکوتر وسیله‌ای برقی است، بنابراین حضور آن در یک میدان تاریخی نیز بدون اشکال خواهد بود؛ در حالی که موضوع اصلی صرفاً نوع موتور محرکه نیست، بلکه امنیت، شأن فضای تاریخی و کیفیت حضور عابران است. پیاده‌راه، بدون امنیت معنایی ندارد موضوع حضور اسکوترها در میدان نقش جهان تنها از منظر حفاظت میراث فرهنگی قابل بررسی نیست. این مسئله یکی از موضوعات مهم در ادبیات معاصر شهرسازی و طراحی فضاهای عمومی نیز به شمار می‌رود؛ جایی که میان توسعه شیوه‌های نوین حمل‌ونقل، حقوق عابران پیاده و حفظ کیفیت فضاهای عمومی باید تعادلی پایدار برقرار شود. در بسیاری از شهرهای اروپایی که امروز به‌عنوان الگوی پیاده‌راه‌سازی شناخته می‌شوند، ورود اسکوترهای اشتراکی ابتدا با استقبال روبه‌رو شد، اما افزایش تصادف‌ها، مزاحمت برای عابران، اشغال فضاهای عمومی و کاهش احساس امنیت، مدیران شهری را به سمت تدوین مقررات سختگیرانه‌تر سوق داد؛ مقرراتی که در برخی شهرها حتی به ممنوعیت کامل اسکوتر در بخش‌های تاریخی انجامید و در برخی دیگر تنها استفاده در مسیرهای اختصاصی، با سرعت محدود و تحت نظارت را مجاز دانست. پیروز حناچی، معمار، استاد دانشگاه و از صاحب‌نظران شناخته‌شده حوزه شهرسازی، معتقد است اصل مسئله نه مخالفت یا موافقت با اسکوتر، بلکه نحوه مدیریت حضور آن در قلمرو عمومی است. وی در گفت‌وگو با ما اظهار کرد: دوچرخه و اسکوتر از جمله پدیده‌هایی هستند که طی دو دهه اخیر در بسیاری از شهرهای دنیا گسترش یافته‌اند. البته درباره اسکوتر، به دلیل سرعت بالاتر و ویژگی‌های خاص آن، مسائل ایمنی جدی‌تری مطرح شده است و امروز حتی در کشورهای اروپایی نیز یکی از مهم‌ترین موضوعات مورد بحث، تدوین مقررات مشخص برای استفاده از این وسایل است. میدان نقش جهان، فضای عبور نیست؛ فضای مکث است حناچی با اشاره به جایگاه ویژه میدان نقش جهان در نظام شهرسازی ایران اظهار کرد: باید به این نکته توجه داشت که کارکرد اصلی چنین میدانی، ایجاد امکان حضور، مکث، تماشا و تعامل اجتماعی است. مردم به میدان نقش جهان نمی‌آیند که صرفاً از نقطه‌ای به نقطه دیگر بروند، بلکه می‌آیند تا از کیفیت فضا، معماری، چشم‌انداز تاریخی و محیط فرهنگی آن استفاده کنند. وی ادامه داد: طبیعی است که همه افراد توانایی پیاده‌روی طولانی ندارند و برخی ممکن است برای جابه‌جایی به وسیله کمکی نیاز داشته باشند، اما این موضوع نیز باید در قالب یک نظام مشخص مدیریت شود. همان‌گونه که درشکه‌های میدان نیز با مسیر مشخص، تعداد محدود و هویت تاریخی خود فعالیت می‌کنند، درباره سایر شیوه‌های جابه‌جایی نیز باید ضابطه وجود داشته باشد. این استاد دانشگاه افزود: اگر تقاضای واقعی برای استفاده از اسکوتر وجود دارد، پیش از هر اقدامی باید بررسی شود که آیا این تقاضا با مأموریت و ظرفیت میدان نقش جهان همخوانی دارد یا خیر. پس از آن نیز باید درباره مسیر حرکت، سرعت مجاز، شیوه نظارت و حقوق عابر پیاده تصمیم‌گیری شود. نمی‌توان اجازه داد کل فضای میدان در اختیار یک وسیله قرار گیرد و بعد انتظار داشت تعارضی میان کاربران مختلف به وجود نیاید. وی با اشاره به تجربه برخی شهرهای اروپایی گفت: در شهرهایی مانند پاریس، توسعه مسیرهای دوچرخه و اسکوتر بر اساس مطالعات شهری، نظرسنجی از شهروندان و ارزیابی آثار آن انجام می‌شود. حتی در آنجا نیز با افزایش حوادث، مقررات سختگیرانه‌تری برای استفاده از اسکوتر وضع شده است. بنابراین اگر از تجربه جهانی سخن می‌گوییم، باید همه ابعاد آن را ببینیم، نه صرفاً حضور این وسیله در برخی خیابان‌ها. میراث جهانی، پیش از هر چیز به آرامش نیاز دارد آنچه دو دیدگاه پیشین را به یکدیگر نزدیک می‌کند، تأکید بر مفهوم امنیت و کیفیت حضور انسان در عرصه‌های تاریخی است؛ مفهومی که در اسناد بین‌المللی حفاظت از میراث فرهنگی نیز بارها بر آن تأکید شده است. مراکز تاریخی موفق جهان، پیش از آنکه به دنبال افزودن کاربری‌های جدید باشند، تلاش می‌کنند آرامش، خوانایی و هویت تاریخی این فضاها را حفظ کنند. محمدحسین طالبیان، دبیر کمیته ملی حفاظت از بناها و محوطه‌های تاریخی ایران و معاون پیشین میراث فرهنگی کشور، نیز با همین رویکرد به موضوع نگاه می‌کند. او معتقد است مهم‌ترین وظیفه مدیریت مراکز تاریخی، ایجاد محیطی امن، آرام و متناسب با شأن میراث فرهنگی برای خانواده‌ها، شهروندان و گردشگران است. طالبیان در گفت‌وگو با ما اظهار کرد: در همه کشورهای دنیا تلاش می‌شود مراکز تاریخی تا حد امکان به فضاهایی آرام، ایمن و مناسب برای حضور مردم تبدیل شوند. هر اندازه این فضاها آرام‌تر باشند، هم حرمت تاریخ بهتر حفظ می‌شود و هم کیفیت تجربه بازدیدکنندگان افزایش پیدا می‌کند. وی افزود: هر عاملی که این آرامش را بر هم بزند، باید با نگاه کارشناسی مورد بررسی قرار گیرد. مدیریت میراث فرهنگی صرفاً حفاظت از کالبد بناها نیست، بلکه حفاظت از کیفیت حضور انسان در این فضاها نیز بخشی از مأموریت آن محسوب می‌شود. حفاظت از میراث جهانی، آزمونی برای حکمرانی شهری آنچه از مجموع دیدگاه‌ها برمی‌آید، مخالفت با فناوری یا حمل‌ونقل پاک نیست؛ بلکه تأکید بر این اصل است که هر فناوری و هر کاربری باید متناسب با هویت و ظرفیت مکان تاریخی تعریف شود. اکنون پرسش اصلی این است: آیا حضور گسترده اسکوترهای برقی در میدان نقش جهان با فلسفه پیاده‌راه، الزامات حفاظت از یک اثر ثبت جهانی و حق شهروندان برای تجربه آرام و ایمن سازگار است یا خیر؟ پاسخ به این پرسش، بیش از آنکه در تقابل دیدگاه‌ها باشد، در تدوین ضوابط روشن، مطالعات شهری و گفت‌وگوی میان مدیران شهری، متخصصان میراث فرهنگی و جامعه مدنی نهفته است؛ مسیری که بسیاری از شهرهای تاریخی جهان پیش‌تر پیموده‌اند. ✍🏻 کوروش دیباج؛ روزنامه نگار 

ایجاد شده: 22/تیر/1405       آخرین ویرایش: 22/تیر/1405     مقالات و یادداشت ها
ابهام در واگذاری ۱۵ ساله باغ جهانی عباس‌آباد

ابهام در واگذاری ۱۵ ساله باغ جهانی عباس‌آباد

مزایده واگذاری ۱۵ ساله مجموعه جهانی عباس‌آباد بهشهر در حالی برگزار و تعیین تکلیف شد که برخی کارشناسان و منابع آگاه از رعایت نشدن کامل ضوابط قانونی و میراثی در فرآیند واگذاری خبر می‌دهند. بر اساس اسناد موجود، کتابچه مبنای واگذاری پیش از تکمیل مراحل بررسی و تأیید نهایی در مراجع تخصصی میراث فرهنگی وارد فرآیند اجرایی شده و در نهایت نیز بهره‌بردار پیشین به عنوان برنده مزایده معرفی شده است. زمان برگزاری مزایده نیز با انتقاداتی همراه بوده است؛ چراکه این فرآیند همزمان با شرایط ویژه ناشی از جنگ و فعالیت محدود برخی دستگاه‌های مسئول انجام شده است. باغ عباس‌آباد بهشهر به عنوان یکی از آثار ثبت جهانی یونسکو، طی سال‌های اخیر بارها میان نهادهای مختلف مدیریتی جابه‌جا شده است. همچنین گزارش‌هایی از اختلاف‌نظر درباره محدوده و کاربری اراضی مجموعه و ورود نهادهای قضایی به بررسی روند مزایده و هماهنگی‌های قانونی منتشر شده است.

ایجاد شده: 1/تیر/1405       آخرین ویرایش: 1/تیر/1405     اخبار داخلی
وقتی سفر، طبیعت و کودکی قربانی بازارِ بی‌ضابطه آموزش می‌ شوند !

وقتی سفر، طبیعت و کودکی قربانی بازارِ بی‌ضابطه آموزش می‌ شوند !

یادداشت اختصاصی تابستان روزگاری فصل کشف بود؛ فصل دویدن در کوچه‌ها، لمس طبیعت، سفرهای خانوادگی، تجربه ناشناخته‌ها و آموختن از دل زندگی. اما به نظر می‌رسد امروز تابستان برای بخش قابل توجهی از خانواده‌ها، به‌ویژه در طبقات مرفه و الیت جامعه، به میدان مسابقه‌ای پرهزینه برای خرید آموزش تبدیل شده است؛ مسابقه‌ای که گاهی بیش از آنکه دغدغه یادگیری داشته باشد، رنگ و بوی چشم‌وهم‌چشمی و نمایش جایگاه اجتماعی به خود گرفته است. در سال‌های اخیر، با افزایش تعطیلی‌های مکرر مدارس به دلایل مختلف از آلودگی هوا و شرایط جوی گرفته تا بحران‌ها و رخدادهای پیش‌بینی‌نشده، بسیاری از خانواده‌ها نسبت به کیفیت و استمرار آموزش رسمی دچار نگرانی شده‌اند. توسعه آموزش‌های آنلاین نیز اگرچه در ظاهر راهکاری برای جبران این خلأ بود، اما در عمل بار سنگینی را بر دوش والدین گذاشت؛ والدینی که ناچار شدند هم نقش پدر و مادر را ایفا کنند و هم نقش معلم، ناظر و مدیر آموزشی فرزندان خود را. در چنین شرایطی، بازار جدیدی شکل گرفته است؛ بازاری که بر نگرانی خانواده‌ها سوار شده و هر روز با نامی تازه ظاهر می‌شود. کلاس‌های مهارت زندگی، هوش، خلاقیت، رباتیک، هوش مصنوعی، زبان‌های متعدد، ریاضیات پیشرفته، برنامه‌نویسی، کارآفرینی کودک، کوچینگ نوجوانان و ده‌ها عنوان جذاب دیگر که گاه بدون پشتوانه علمی مشخص و بدون نظام ارزیابی شفاف، با شهریه‌های سنگین به خانواده‌ها عرضه می‌شوند. آنچه نگران‌کننده است، صرفاً هزینه‌های مالی این آموزش‌ها نیست؛ بلکه تبدیل شدن آموزش به کالایی برای نمایش و رقابت اجتماعی است. در بسیاری از دورهمی‌ها، گفت‌وگو درباره مقصد سفر خانوادگی جای خود را به مقایسه تعداد کلاس‌ها، مربیان خصوصی و شهریه‌های پرداختی داده است. گویی هرچه برنامه کودک فشرده‌تر و گران‌تر باشد، والدین موفق‌تر تلقی می‌شوند. اما پرسش اساسی اینجاست: آیا کودکان واقعاً به این حجم از آموزش نیاز دارند؟ بسیاری از پژوهش‌های حوزه رشد کودک نشان می‌دهند که یادگیری صرفاً در کلاس درس اتفاق نمی‌افتد. طبیعت، سفر، بازی، تعاملات اجتماعی، مشاهده محیط و تجربه مستقیم جهان پیرامون از مهم‌ترین ابزارهای یادگیری در دوران کودکی هستند. کودکی که در جنگل قدم می‌زند، با فرهنگ‌های مختلف آشنا می‌شود، در یک روستای بومی زندگی را از نزدیک می‌بیند، ستاره‌ها را رصد می‌کند یا مسیر یک رودخانه را دنبال می‌کند، در حال آموختن مهارت‌هایی است که هیچ کلاس آنلاینی قادر به انتقال کامل آن نیست. گردشگری آموزشی و سفرهای تجربه‌محور در بسیاری از کشورهای توسعه‌یافته به بخشی از نظام تربیتی تبدیل شده‌اند. آنها دریافته‌اند که جهان واقعی بزرگ‌ترین کلاس درس کودکان است. اما ما در حالی کودکان را از طبیعت، سفر و تجربه محروم می‌کنیم که ساعت‌های بیشتری را در کلاس‌هایی می‌گذرانند که گاه خروجی و اثربخشی آنها نیز به‌درستی سنجیده نمی‌شود. از سوی دیگر، رشد قارچ‌گونه برخی مراکز آموزشی غیررسمی و دوره‌های فاقد استانداردهای مشخص، زنگ خطری جدی است. بازاری که در آن ترس والدین از عقب ماندن فرزندشان به فرصتی اقتصادی تبدیل شده و رقابتی فشرده برای فروش آموزش شکل گرفته است. در چنین فضایی، بیش از آنکه کودک محور تصمیم‌گیری باشد، اضطراب والدین به موتور محرک بازار تبدیل می‌شود. نگرانی زمانی جدی‌تر می‌شود که بخش قابل توجهی از این بازار آموزشی در فضایی خاکستری و خارج از نظام نظارتی مؤثر فعالیت می‌کند. امروز والدین با انبوهی از دوره‌ها، کارگاه‌ها، کلاس‌ها و بسته‌های آموزشی مواجه‌اند که بسیاری از آنها فاقد استانداردهای مشخص ارزیابی، نظام اعتبارسنجی شفاف و سازوکار سنجش کیفیت هستند. در موارد متعددی نیز مشخص نیست مدرسان و عرضه‌کنندگان این خدمات بر اساس چه معیارهای تخصصی و حرفه‌ای انتخاب یا تأیید صلاحیت شده‌اند. از سوی دیگر، گسترش فعالیت‌های آموزشی با عناوین متنوع و بعضاً بدون مجوزهای لازم یا خارج از چارچوب‌های متعارف آموزشی، به بازاری چند هزار میلیاردی تبدیل شده که نظارت مؤثر و هماهنگ بر آن چندان مشهود نیست. در چنین شرایطی، خانواده‌ها ناچارند تنها بر تبلیغات، توصیه‌های شفاهی یا فضای مجازی تکیه کنند؛ فضایی که در آن تشخیص آموزش واقعی از بازاریابی حرفه‌ای روزبه‌روز دشوارتر می‌شود. نتیجه این وضعیت، شکل‌گیری نوعی اضطراب آموزشی در جامعه است؛ اضطرابی که به جای آنکه کودکان را به سمت یادگیری عمیق و تجربه‌های واقعی سوق دهد، آنان را در چرخه‌ای از کلاس‌ها، دوره‌ها و برنامه‌های فشرده گرفتار می‌کند؛ چرخه‌ای که گاه بیش از آنکه به رشد کودک کمک کند، به ددزایی فروشندگان آموزش منجر می‌شود. شاید به همین دلیل است که در بسیاری از کشورها، گرایش به آموزش‌های خانگی یا هوم‌اسکولینگ رو به افزایش است. نه به معنای حذف مدرسه، بلکه به معنای بازتعریف یادگیری و بازگرداندن نقش خانواده در فرآیند آموزش. خانواده‌هایی که ترجیح می‌دهند بخشی از آموزش فرزندانشان از دل تجربه، سفر، مطالعه آزاد، فعالیت‌های میدانی و کشف جهان واقعی شکل بگیرد. تابستان قرار نیست نسخه فشرده‌ای از سال تحصیلی باشد. تابستان فرصتی است برای زندگی کردن، نه صرفاً درس خواندن. فرصتی برای ساختن خاطره، کشف استعدادها، تقویت خلاقیت و آموختن از جهان واقعی. شاید وقت آن رسیده باشد که از خود بپرسیم: آیا کودکان ما واقعاً در حال یادگیری هستند یا فقط در مسابقه‌ای شرکت کرده‌اند که بزرگ‌ترها برای نمایش موفقیت خود طراحی کرده‌اند؟ اگر پاسخ سؤال دوم باشد، باید منتظر نسلی باشیم که رزومه‌ای پُر از کلاس و مدرک دارد، اما فرصت تجربه کردن زندگی را از دست داده است.

ایجاد شده: 26/خرداد/1405       آخرین ویرایش: 26/خرداد/1405     مقالات و یادداشت ها
مقایسه قیمت چیزبرگر در تهران / اختلاف بیش از دو برابری در بازار فست‌فود

مقایسه قیمت چیزبرگر در تهران / اختلاف بیش از دو برابری در بازار فست‌فود

به گزارش هورکا نیوز ؛ بررسی قیمت چیزبرگر در تعدادی از رستوران‌ها و برگرهای تهران در تاریخ ۲۴ خرداد ۱۴۰۵ نشان می‌دهد قیمت این غذای پرطرفدار با وجود تفاوت نه‌چندان زیاد در میزان گوشت، اختلاف قابل توجهی دارد. بر اساس این مقایسه، ارزان‌ترین گزینه مربوط به برگر ۱۳۵۸ با قیمت ۶۱۵ هزار تومان برای چیزبرگر ۱۷۰ گرمی و نون‌ونمک با قیمت ۶۵۰ هزار تومان برای چیزبرگر ۱۸۰ گرمی است. در مقابل، گران‌ترین قیمت‌ها به پیله با یک میلیون و ۳۵۰ هزار تومان و فرسکو با یک میلیون و ۳۵۰ هزار تومان برای چیزبرگرهای ۲۰۰ گرمی اختصاص دارد. همچنین قیمت چیزبرگر در برخی برندهای شناخته‌شده دیگر به این شرح است: بیف‌لاین: ۷۳۱ هزار تومان (۱۷۰ گرم گوشت) تاده: ۷۲۵ هزار تومان (۱۷۰ گرم) برگرهایم: ۷۶۹ هزار تومان (۱۲۰ گرم) داناتان: ۷۷۷ هزار تومان (۱۵۰ گرم) بادن بایز: ۸۲۵ هزار تومان (۱۵۰ گرم) این آمار نشان می‌دهد قیمت چیزبرگر در برخی رستوران‌های تهران با وجود وزن مشابه گوشت، تا بیش از دو برابر اختلاف دارد؛ موضوعی که بیانگر تأثیر برند، موقعیت مکانی، کیفیت مواد اولیه و خدمات جانبی بر قیمت نهایی است.

ایجاد شده: 25/خرداد/1405       آخرین ویرایش: 25/خرداد/1405     اخبار داخلی
هوش مصنوعی راه‌حل رفع بحران مسئولیت‌پذیری در هتل‌ها / مشاور فناوری ibis: عدم پاسخگویی هزینه‌سازتر از OTA است

هوش مصنوعی راه‌حل رفع بحران مسئولیت‌پذیری در هتل‌ها / مشاور فناوری ibis: عدم پاسخگویی هزینه‌سازتر از OTA است

به گزارش هتل نیوز ؛ "شایلندرا آهیر" مشاور فناوری و تحول دیجیتال گروه هتل‌های ibis در مصاحبه ای اختصاصی گفت : عدم مسئولیت‌پذیری و پاسخگویی، به‌شکلی چراغ‌خاموش و بی‌صدا، بیشتر از افزایش قبوض خدماتی، کمیسیون‌های آژانس‌های آنلاین (OTA) یا هزینه‌های نیروی کار، برای هتل‌ها هزینه تراشی می‌کند. بگذارید واقعیت کف میدان را با هم مرور کنیم؛ سرپرست خانه‌داری فرم نظافت ۲۸ اتاق را تایید می‌کند، اما مهمان وارد شده و با نبود کنترل تلویزیون یا سطل زباله تعویض‌نشده مواجه می‌شود. هیچ‌کس هم متوجه نمی‌شود، چون هیچ‌کس واقعاً «مسئول» نهایی آن اتاق نبوده است. در نمونه‌ای دیگر، شکایت مهمان در ساعت ۹ شب به پذیرش می‌رسد، به بخش فنی ارجاع داده می‌شود، اما بدون هیچ پیگیری نهایی، مهمان با نارضایتی می‌خوابد و صبح یک بازخورد ۲ ستاره در گوگل ثبت می‌کند. واقعیت تکان‌دهنده این است که به ازای هر مهمانی که شکایتش را به شما می‌گوید، ۲۶ نفر دیگر بدون اینکه چیزی بگویند، هتل را با نارضایتی ترک می‌کنند. این همان «شکاف مسئولیت‌پذیری» (Accountability Gap) است؛ یک مشکل ساختاری و سیستمی، نه فردی. وقتی یک وظیفه، مالک مشخص، زمان ثبت‌شده و فرآیند پیگیری نداشته باشد، به‌سادگی در میان تعویض شیفت‌ها محو می‌شود و در جلسات صبحگاهی، در پاسخ به وضعیت اتاق‌ها، سکوت سنگینی سالن را فرامی‌گیرد. در این میان، قرار نیست هوش مصنوعی (AI) جایگزین نیروهای غیرقابل جایگزین شما شود؛ بلکه می‌آید تا همان «لایه مسئولیت‌پذیری» مفقود شده را در عملیات هتل ایجاد کند. در هتل‌های آینده‌نگر، هوش مصنوعی مدیریت وظایف را بر عهده می‌گیرد؛ هر درخواست ثبت و به یک عضو مشخص ارجاع می‌شود تا دیگر جملاتی مثل "فکر کردم یکی دیگه انجامش داده" وجود نداشته باشد. هوش مصنوعی با شناسایی پیش‌بینانه مشکلات، اتاق‌هایی را که روند شکایات در آن‌ها بالاست، ۴۸ ساعت قبل از پذیرش و ورود مهمان جدید، به بخش تعمیرات هشدار می‌دهد. خلاصه‌های تولیدشده توسط هوش مصنوعی جایگزین جملات شفاهی و گذریِ تعویض شیفت می‌شوند تا هر وظیفه باز و هر یادداشت مربوط به مهمان، به‌طور کاملاً شفاف به تیم بعدی تحویل داده شود. این فناوری با تشخیص الگوها، تکرار یک شکایت مشابه در هفته را نه به شکل لیستی از تیکت‌ها، بلکه به عنوان یک هشدارِ ریشه‌ای برای حل علت اصلی مشکل به مدیریت گزارش می‌دهد. تجربه واقعی یک گروه هتل‌داری در نیوانگلند نشان داد که پیگیری این سیستم ظرف ۶ ماه باعث ۴.۲ امتیاز افزایش رضایت مهمان، ۲.۸ درصد کاهش هزینه نیروی کار و ۷.۷ درصد افزایش فروش شد؛ فقط به این دلیل که مسئولیت‌پذیری، مرئی و شفاف شد. آینده دیگر متعلق به تخته‌شاسی‌ها و جلساتی که در آن مدیران نقش کارآگاه را بازی می‌کنند نیست؛ بلکه متعلق به سیستم‌هایی است که پذیرش مسئولیت را خودکار می‌کنند. به قول یکی از رهبران این صنعت: «کارهای قابل پیش‌بینی را اتوماسیون و سیستمی کنید، و کارهای استثنایی را انسانی سازید» تا تیم شما بتواند روی لحظاتی تمرکز کند که واقعاً برای مهمان اهمیت دارد.

ایجاد شده: 25/خرداد/1405       آخرین ویرایش: 25/خرداد/1405     اخبار خارجی
اسپانیا در آستانه موج گردشگران نجومی / خورشیدگرفتگی ۲۰۲۶ تا ۱۰ میلیون گردشگر جذب می‌کند

اسپانیا در آستانه موج گردشگران نجومی / خورشیدگرفتگی ۲۰۲۶ تا ۱۰ میلیون گردشگر جذب می‌کند

اسپانیا در آستانه برگزاری یکی از مهم‌ترین رویدادهای نجومی قرن قرار دارد. پیش‌بینی می‌شود خورشیدگرفتگی کامل ۱۲ اوت ۲۰۲۶ میلیون‌ها گردشگر خارجی را راهی این کشور کند. دولت اسپانیا این رویداد را فرصتی برای توسعه «گردشگری نجومی» و معرفی مقاصد کمتر شناخته‌شده خود می‌داند. بر اساس برآوردهای رسمی، حدود ۱۰ میلیون گردشگر خارجی برای تماشای این پدیده به اسپانیا سفر خواهند کرد؛ رقمی که می‌تواند درآمدی بیش از ۳۶۰ میلیون یورو برای صنعت گردشگری این کشور به همراه داشته باشد. این خورشیدگرفتگی نخستین خورشیدگرفتگی کامل قابل مشاهده در اروپای قاره‌ای از سال ۱۹۹۹ محسوب می‌شود و مناطق شمالی و مرکزی اسپانیا در بهترین مسیر مشاهده آن قرار دارند.   همزمان با افزایش تقاضا، آمارها از رشد چشمگیر رزرو اقامتگاه‌ها در شهرها و مناطق واقع در مسیر خورشیدگرفتگی خبر می‌دهد. بر اساس داده‌های منتشرشده، رزرو هتل‌ها و مراکز اقامتی در برخی مناطق کوچک و روستایی اسپانیا نسبت به سال گذشته حدود ۳۸۳ درصد افزایش یافته است.   مقام‌های گردشگری اسپانیا امیدوارند این رویداد علاوه بر رونق اقتصادی، بخشی از جریان گردشگران را از سواحل شلوغ مدیترانه به مناطق داخلی و روستایی کشور هدایت کند. به همین منظور، زیرساخت‌های جدیدی از جمله سکوهای رصد آسمان، مراکز آموزشی نجوم و کمپین‌های اطلاع‌رسانی در حال راه‌اندازی است.   کارشناسان معتقدند خورشیدگرفتگی ۲۰۲۶ می‌تواند جایگاه اسپانیا را به عنوان یکی از مهم‌ترین مقاصد «گردشگری نجومی» جهان تثبیت کند؛ به‌ویژه آنکه این کشور در سال‌های ۲۰۲۷ و ۲۰۲۸ نیز میزبان پدیده‌های مشابه نجومی خواهد بود.  

ایجاد شده: 17/خرداد/1405       آخرین ویرایش: 17/خرداد/1405     اخبار خارجی
جایگاه تبلیغات 1 جایگاه تبلیغات 1


کمی منتظر بمانید...