به گزارش هتل نیوز ؛ رئیس گروه پژوهشی گردشگری پژوهشگاه میراث فرهنگی گفت : نخستین جلسه دوره پایه فشرده «مشاور مسئولیت اجتماعی در صنعت گردشگری» با همکاری پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری و انجمن مسئولیت اجتماعی ایران برگزار شد. در این دوره، بر نقش مسئولیت اجتماعی، آموزش و اخلاق حرفهای در توسعه صنعت گردشگری و ارتقای کیفیت تجربه سفر تأکید شد. گردشگری فراتر از یک فعالیت اقتصادی، پدیدهای اجتماعی و فرهنگی است و مسئولیت اجتماعی باید به عنوان یکی از ارکان اصلی آن مورد توجه قرار گیرد. آموزش و ترویج اصول مسئولیت اجتماعی میتواند نقش مهمی در کاهش آسیبهای محیطی و اجتماعی در مقاصد گردشگری ایفا کند. آشنایی فعالان صنعت و گردشگران با مفاهیم اخلاق حرفهای و مسئولیت اجتماعی، به حفاظت از محیطزیست، احترام به جوامع محلی و ارتقای کیفیت سفر کمک خواهد کرد. این دوره با هدف تربیت مشاوران متخصص و توسعه گردشگری مسئولانه و پایدار در کشور برگزار شده است.
ایجاد شده: 24/تیر/1405 آخرین ویرایش: 24/تیر/1405 اخبار داخلی
به گزارش تور نیوز و به نقل از تریپینو ؛ در Sabi Sands، یک راهنمای حرفهای فقط منتظر ظاهر شدن شیر نمیماند. او قبل از اینکه حیوانات وحشی مهمی دیده شوند، از جنبههای مختلف طبیعت رمزگشایی میکند. صدای هشدار یک فرانکلین در زیر بوتهها، جهتگیری تپه مورچهخور به سمت خورشید صبحگاهی، و آرامشی خاص که نشان میدهد اتفاقی جالب در حال رخ دادن است زمانی که رویداد اصلی رخ میدهد، تقریباً به نقش ثانویه میرسد. تجربه از طریق مجموعهای از مشاهدات کوچک ساخته شده است، که همگی توسط کسی که سالها هنر توجه کردن را فرا گرفته است، به هم متصل میشوند، اما این تعامل فقط زمانی موفق است که مهمان به طور فعال درگیر باشد. مسافری که با گوشی به انتظار شیر نشسته، احتمالاً آن را خواهد دید. اما مسافری که درباره تپه مورچهخور سوال میکند و یاد میگیرد که از دیدگاه راهنما به طبیعت نگاه کند، تجربهای کاملاً متفاوت خواهد داشت. یکی فقط شاهد یک رویداد است، در حالی که دیگری شروع به درک واقعی میکند. این نکته ظریفی را در مهماننوازی نشان میدهد که اغلب نادیده گرفته میشود: مهمان فقط یک دریافتکننده منفعل از تجربه نیست. او بخشی جداییناپذیر از آن است.
ایجاد شده: 24/تیر/1405 آخرین ویرایش: 24/تیر/1405 اخبار خارجی
حضور گسترده اسکوترهای برقی در میدان نقش جهان اصفهان، بار دیگر بحث میان کارشناسان میراث فرهنگی و مدیران شهری را درباره حدود استفاده از این فضای ثبت جهانی داغ کرده است؛ موضوعی که میان ضرورت توسعه حملونقل پاک و الزام حفاظت از یکی از مهمترین عرصههای تاریخی کشور، چالشی جدی ایجاد کرده است. میدان نقش جهان، قلب تپنده اصفهان و یکی از شاخصترین میدانهای تاریخی جهان، بیش از چهار قرن است که نهتنها بهعنوان شاهکاری از معماری و شهرسازی عصر صفوی شناخته میشود، بلکه نمونهای کمنظیر از تلفیق زندگی شهری، تجارت، آیین، فرهنگ و هنر ایرانی به شمار میرود. میدانی که ثبت آن در فهرست میراث جهانی یونسکو صرفاً به دلیل شکوه معماری چهار بنای پیرامونی آن نبوده، بلکه سازمان یونسکو این مجموعه را به دلیل حفظ یک نظام شهری منحصربهفرد، تداوم حیات اجتماعی و ارزش برجسته جهانی آن به ثبت رسانده است. در دهههای اخیر، یکی از مهمترین رویکردهای مدیریت میراث فرهنگی در شهرهای تاریخی جهان، بازگرداندن عرصههای تاریخی به عابران پیاده بوده است. از فلورانس و دوبروونیک گرفته تا بروژ، سالزبورگ، کراکوف و بخشهای تاریخی پاریس، سیاست مشترک مدیران شهری، کاهش حضور وسایل نقلیه و افزایش امنیت و آرامش شهروندان و گردشگران بوده است. این رویکرد نهتنها با هدف حفاظت از کالبد تاریخی دنبال میشود، بلکه کیفیت تجربه حضور در میراث جهانی را نیز ارتقا میدهد؛ تجربهای که در آن آرامش، امنیت و امکان مکث و تماشای میراث، بخشی از ارزش اثر تاریخی محسوب میشود. در ایران نیز طی سالهای گذشته، میدان نقش جهان بهتدریج به سمت تقویت رویکرد پیادهمداری حرکت کرده است. حذف تردد موتورسیکلتها از عرصه میدان، یکی از مهمترین مطالبات فعالان میراث فرهنگی، کسبه بازار و شهروندان بود که پس از سالها پیگیری به نتیجه رسید و بسیاری آن را گامی در راستای حفاظت از مهمترین فضای تاریخی اصفهان ارزیابی کردند. با این حال، طی دو سال گذشته، حضور گسترده اسکوترهای برقی در میدان نقش جهان، بار دیگر بحثی جدی میان کارشناسان میراث فرهنگی، معماران، شهرسازان و مدیران شهری ایجاد کرده است؛ موضوعی که تنها به یک وسیله حملونقل محدود نمیشود، بلکه پرسشهای مهمتری را درباره فلسفه پیادهراه، نحوه مدیریت عرصههای ثبت جهانی، حقوق عابران پیاده، امنیت گردشگران و نسبت میان توسعه گردشگری و حفاظت از میراث جهانی مطرح میکند. اگرچه اسکوترهای برقی در بسیاری از شهرهای جهان بهعنوان یکی از شیوههای حملونقل پاک شناخته میشوند، اما تقریباً در همه این شهرها استفاده از آنها تابع ضوابط سختگیرانهای همچون تعیین مسیر اختصاصی، محدودیت سرعت، نظارت هوشمند، اولویت مطلق عابر پیاده و ممنوعیت ورود به بسیاری از عرصههای تاریخی است. از همین رو، کارشناسان معتقدند نمیتوان صرف وجود اسکوتر در برخی شهرهای اروپایی را دلیلی بر امکان استفاده آزادانه از آن در یک میدان ثبت جهانی دانست؛ زیرا هر فضای تاریخی، اقتضائات حفاظتی و مدیریتی خاص خود را دارد. میدان تاریخی، فضای چندمنظوره است؛ اما نه برای هر نوع فعالیت شعله وحدتپور، کنشگر میراث فرهنگی، عضو ایکوموس ایران و دانشآموخته دکترای مرمت بناها و بافتهای تاریخی، در گفتوگو با پیام ما با تأکید بر اینکه برداشتهای امروز از مفهوم چندمنظوره بودن میدان نقش جهان با واقعیت تاریخی آن فاصله دارد، اظهار کرد: میدان نقش جهان از ابتدای شکلگیری خود فضایی انعطافپذیر بوده، اما انعطافپذیری هرگز به معنای پذیرش هر نوع کاربری نیست. این میدان در دوره صفوی محل برگزاری بازی چوگان، آیینهای رسمی، رژههای نظامی، جشنهای حکومتی و مراسم عمومی بوده، اما هیچیک از این کاربریها به صورت همزمان یا بدون برنامه در میدان جریان نداشته است. وی افزود: هر یک از این فعالیتها زمان، نظم و ضابطه مشخصی داشتهاند و در هنگام برگزاری یک رویداد، سایر فعالیتها متوقف میشد. بنابراین استناد به گذشته تاریخی میدان برای توجیه هر نوع استفاده امروزی، برداشت دقیقی از تاریخ شهرسازی ایران نیست. این پژوهشگر حوزه مرمت بناهای تاریخی ادامه داد: حتی در دوره پهلوی که میدان بهعنوان یک پارک شهری مورد استفاده قرار گرفت نیز این تغییر کاربری به معنای بیضابطه شدن فضا نبود. هیچگاه قرار نبوده است که یک فضای عمومی تاریخی میزبان همه فعالیتهای ممکن باشد. همانگونه که نمیتوان انتظار داشت همه برنامههای ورزشی، تفریحی، آیینی و اجتماعی یک شهر در یک میدان تاریخی متمرکز شود، ورود هر وسیله یا فعالیت جدید نیز نیازمند ارزیابی کارشناسی است. وحدتپور با اشاره به حذف موتورسیکلتها از میدان نقش جهان گفت: حدود دو سال و نیم پیش، با مطالبه جدی مردم، فعالان میراث فرهنگی، کسبه بازار و همراهی دستگاههای مسئول، تردد موتورسیکلتها از میدان حذف شد و این اقدام، گام مهمی در تبدیل میدان به یک فضای پیادهمدار بود؛ فضایی که عابر پیاده بتواند بدون نگرانی، با آرامش و امنیت در آن حرکت کند. وی تصریح کرد: هنوز آثار مثبت این تصمیم به طور کامل نمایان نشده بود که اسکوترها وارد میدان شدند و اکنون همان دغدغههایی که پیشتر درباره موتورسیکلتها وجود داشت، با شکل دیگری دوباره در حال تکرار است؛ با این تفاوت که این بار بسیاری تصور میکنند چون اسکوتر وسیلهای برقی است، بنابراین حضور آن در یک میدان تاریخی نیز بدون اشکال خواهد بود؛ در حالی که موضوع اصلی صرفاً نوع موتور محرکه نیست، بلکه امنیت، شأن فضای تاریخی و کیفیت حضور عابران است. پیادهراه، بدون امنیت معنایی ندارد موضوع حضور اسکوترها در میدان نقش جهان تنها از منظر حفاظت میراث فرهنگی قابل بررسی نیست. این مسئله یکی از موضوعات مهم در ادبیات معاصر شهرسازی و طراحی فضاهای عمومی نیز به شمار میرود؛ جایی که میان توسعه شیوههای نوین حملونقل، حقوق عابران پیاده و حفظ کیفیت فضاهای عمومی باید تعادلی پایدار برقرار شود. در بسیاری از شهرهای اروپایی که امروز بهعنوان الگوی پیادهراهسازی شناخته میشوند، ورود اسکوترهای اشتراکی ابتدا با استقبال روبهرو شد، اما افزایش تصادفها، مزاحمت برای عابران، اشغال فضاهای عمومی و کاهش احساس امنیت، مدیران شهری را به سمت تدوین مقررات سختگیرانهتر سوق داد؛ مقرراتی که در برخی شهرها حتی به ممنوعیت کامل اسکوتر در بخشهای تاریخی انجامید و در برخی دیگر تنها استفاده در مسیرهای اختصاصی، با سرعت محدود و تحت نظارت را مجاز دانست. پیروز حناچی، معمار، استاد دانشگاه و از صاحبنظران شناختهشده حوزه شهرسازی، معتقد است اصل مسئله نه مخالفت یا موافقت با اسکوتر، بلکه نحوه مدیریت حضور آن در قلمرو عمومی است. وی در گفتوگو با ما اظهار کرد: دوچرخه و اسکوتر از جمله پدیدههایی هستند که طی دو دهه اخیر در بسیاری از شهرهای دنیا گسترش یافتهاند. البته درباره اسکوتر، به دلیل سرعت بالاتر و ویژگیهای خاص آن، مسائل ایمنی جدیتری مطرح شده است و امروز حتی در کشورهای اروپایی نیز یکی از مهمترین موضوعات مورد بحث، تدوین مقررات مشخص برای استفاده از این وسایل است. میدان نقش جهان، فضای عبور نیست؛ فضای مکث است حناچی با اشاره به جایگاه ویژه میدان نقش جهان در نظام شهرسازی ایران اظهار کرد: باید به این نکته توجه داشت که کارکرد اصلی چنین میدانی، ایجاد امکان حضور، مکث، تماشا و تعامل اجتماعی است. مردم به میدان نقش جهان نمیآیند که صرفاً از نقطهای به نقطه دیگر بروند، بلکه میآیند تا از کیفیت فضا، معماری، چشمانداز تاریخی و محیط فرهنگی آن استفاده کنند. وی ادامه داد: طبیعی است که همه افراد توانایی پیادهروی طولانی ندارند و برخی ممکن است برای جابهجایی به وسیله کمکی نیاز داشته باشند، اما این موضوع نیز باید در قالب یک نظام مشخص مدیریت شود. همانگونه که درشکههای میدان نیز با مسیر مشخص، تعداد محدود و هویت تاریخی خود فعالیت میکنند، درباره سایر شیوههای جابهجایی نیز باید ضابطه وجود داشته باشد. این استاد دانشگاه افزود: اگر تقاضای واقعی برای استفاده از اسکوتر وجود دارد، پیش از هر اقدامی باید بررسی شود که آیا این تقاضا با مأموریت و ظرفیت میدان نقش جهان همخوانی دارد یا خیر. پس از آن نیز باید درباره مسیر حرکت، سرعت مجاز، شیوه نظارت و حقوق عابر پیاده تصمیمگیری شود. نمیتوان اجازه داد کل فضای میدان در اختیار یک وسیله قرار گیرد و بعد انتظار داشت تعارضی میان کاربران مختلف به وجود نیاید. وی با اشاره به تجربه برخی شهرهای اروپایی گفت: در شهرهایی مانند پاریس، توسعه مسیرهای دوچرخه و اسکوتر بر اساس مطالعات شهری، نظرسنجی از شهروندان و ارزیابی آثار آن انجام میشود. حتی در آنجا نیز با افزایش حوادث، مقررات سختگیرانهتری برای استفاده از اسکوتر وضع شده است. بنابراین اگر از تجربه جهانی سخن میگوییم، باید همه ابعاد آن را ببینیم، نه صرفاً حضور این وسیله در برخی خیابانها. میراث جهانی، پیش از هر چیز به آرامش نیاز دارد آنچه دو دیدگاه پیشین را به یکدیگر نزدیک میکند، تأکید بر مفهوم امنیت و کیفیت حضور انسان در عرصههای تاریخی است؛ مفهومی که در اسناد بینالمللی حفاظت از میراث فرهنگی نیز بارها بر آن تأکید شده است. مراکز تاریخی موفق جهان، پیش از آنکه به دنبال افزودن کاربریهای جدید باشند، تلاش میکنند آرامش، خوانایی و هویت تاریخی این فضاها را حفظ کنند. محمدحسین طالبیان، دبیر کمیته ملی حفاظت از بناها و محوطههای تاریخی ایران و معاون پیشین میراث فرهنگی کشور، نیز با همین رویکرد به موضوع نگاه میکند. او معتقد است مهمترین وظیفه مدیریت مراکز تاریخی، ایجاد محیطی امن، آرام و متناسب با شأن میراث فرهنگی برای خانوادهها، شهروندان و گردشگران است. طالبیان در گفتوگو با ما اظهار کرد: در همه کشورهای دنیا تلاش میشود مراکز تاریخی تا حد امکان به فضاهایی آرام، ایمن و مناسب برای حضور مردم تبدیل شوند. هر اندازه این فضاها آرامتر باشند، هم حرمت تاریخ بهتر حفظ میشود و هم کیفیت تجربه بازدیدکنندگان افزایش پیدا میکند. وی افزود: هر عاملی که این آرامش را بر هم بزند، باید با نگاه کارشناسی مورد بررسی قرار گیرد. مدیریت میراث فرهنگی صرفاً حفاظت از کالبد بناها نیست، بلکه حفاظت از کیفیت حضور انسان در این فضاها نیز بخشی از مأموریت آن محسوب میشود. حفاظت از میراث جهانی، آزمونی برای حکمرانی شهری آنچه از مجموع دیدگاهها برمیآید، مخالفت با فناوری یا حملونقل پاک نیست؛ بلکه تأکید بر این اصل است که هر فناوری و هر کاربری باید متناسب با هویت و ظرفیت مکان تاریخی تعریف شود. اکنون پرسش اصلی این است: آیا حضور گسترده اسکوترهای برقی در میدان نقش جهان با فلسفه پیادهراه، الزامات حفاظت از یک اثر ثبت جهانی و حق شهروندان برای تجربه آرام و ایمن سازگار است یا خیر؟ پاسخ به این پرسش، بیش از آنکه در تقابل دیدگاهها باشد، در تدوین ضوابط روشن، مطالعات شهری و گفتوگوی میان مدیران شهری، متخصصان میراث فرهنگی و جامعه مدنی نهفته است؛ مسیری که بسیاری از شهرهای تاریخی جهان پیشتر پیمودهاند. ✍🏻 کوروش دیباج؛ روزنامه نگار
ایجاد شده: 22/تیر/1405 آخرین ویرایش: 22/تیر/1405 مقالات و یادداشت ها
به گزارش هورکا نیوز ؛ با هدف آگاهیبخشی، انتقال تجربه و ترسیم چشمانداز آینده صنعت هورکا، فعالان حوزههای هتل، رستوران و کافه را گرد هم میآورد تا در فضایی تخصصی به گفتوگو، همافزایی و تبادل تجربه بپردازند. در این برنامه چهار سخنران از چهار نگاه متفاوت اما با هدفی مشترک، تجربیات و دیدگاههای خود را درباره آینده و توسعه صنعت هورکا ارائه خواهند کرد. محورهای اصلی این رویداد شامل آینده هتلداری و گردشگری، استراتژی و توسعه کسبوکار، تشریفات و مهماننوازی حرفهای و همچنین نقش کافه و قهوه در شکلگیری سبک جدید زندگی و ارتباطات اجتماعی است. برگزارکنندگان این رویداد معتقدند آینده صنعت هورکا تنها با سرمایهگذاری ساخته نمیشود و ایدهها، تجربهها و سرمایه انسانی نقش اساسی در توسعه آن ایفا میکنند. زمان برگزاری: جمعه ۹ مرداد ۱۴۰۵ محل برگزاری: هتل بینالمللی آراز، مازندران
ایجاد شده: 22/تیر/1405 آخرین ویرایش: 22/تیر/1405 اخبار داخلی
به گزارش هتل نیوز ؛ پیوند خواهرخواندگی میان اصفهان و کوالالامپور که سالها به عنوان پلی میان ایران و مالزی شناخته میشود، اکنون در آستانه ورود به مرحلهای تازه از همکاریها قرار گرفته است؛ مرحلهای که فرهنگ، گردشگری، صنایع خلاق و اقتصاد، چهار محور اصلی آن را تشکیل میدهند. استاندار اصفهان، در دیدار با رایزن فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در مالزی، که در اتاق بازرگانی اصفهان برگزار شد، با اشاره به ظرفیتهای تمدنی، فرهنگی و اقتصادی اصفهان، بر ضرورت توسعه همکاریهای دوجانبه میان اصفهان و کوالالامپور تأکید کرد. وی با بیان اینکه هفتههای فرهنگی باید از چارچوب برنامههای صرفاً نمادین فراتر روند، اظهار داشت: این رویدادها میتوانند به موتور محرک همکاریهای پایدار در حوزههای گردشگری، اقتصاد و دیپلماسی فرهنگی تبدیل شوند و زمینه را برای تعمیق روابط میان دو شهر و گسترش تعاملات ایران و مالزی فراهم سازند.
ایجاد شده: 22/تیر/1405 آخرین ویرایش: 22/تیر/1405 اخبار داخلی
به گزارش هورکا نیوز ؛ برند مجیدیه یکی از قدیمیترین و نوستالژیکترین نامهای صنعت نوشیدنی مالت ایران، پس از سالها دوری از بازار، با سرمایهگذاری و بازآفرینی گروه صنایع غذایی سولیکو کاله بار دیگر به چرخه تولید و توزیع بازگشت. این اقدام با هدف احیای یک برند اصیل ایرانی و پاسخ به تقاضای بازار برای نوشیدنیهای مالت باکیفیت انجام شده است و محصولات جدید این برند هماکنون در سراسر کشور عرضه میشوند. کارخانه اصلی مجیدیه در سال ۱۲۸۸ خورشیدی توسط عبدالمجید میرزا عینالدوله در محله مجیدیه تهران تأسیس شد و به عنوان نخستین تولیدکننده نوشیدنی مالت در ایران شناخته میشود. بازگشت این برند پس از دههها، یادآور بخشی از تاریخ صنعت نوشیدنی کشور و احیای یکی از نامهای ماندگار این حوزه است.
ایجاد شده: 22/تیر/1405 آخرین ویرایش: 22/تیر/1405 اخبار داخلی
به گزارش هتل نیوز ؛ نسل Z به عنوان نسل جدید مسافران، تجربههای شخصیتر، آرامتر و معنادارتری را جستوجو میکنند و برای این سبک تازه، فرهنگ لغات مخصوص خودشان را دارند. واژه Dry Tripping: کنار گذاشتن شبزندهداری و شلوغی به نفع طبیعت، کتاب، پیادهروی و آرامش. واژه Anti-Itinerary Trip: سفر بدون برنامهریزی دقیق؛ جایی که مسیر، خودش مقصد را مشخص میکند. واژه Side-Questing: جایگزین کردن یک تعطیلات بزرگ با چند ماجراجویی کوچک در طول سال. واژه Menty B Travel: سفری که بیشتر شبیه دکمه «ریست» برای ذهن و انرژی است تا یک تعطیلات معمولی. واژه Why-cation: انتخاب سفر براساس یک احساس، نیاز یا حالوهوای درونی، نه صرفاً نام یک مقصد. واژه Local Lore Hunting: کشف روایتهای روزمره شهرها از طریق بازارها، کافهها و پاتوقهای محلی. واژه Mirror Trip: طراحی سفر بر اساس شخصیت، علایق و سبک زندگی فردی، نه فهرستهای رایج گردشگری. واژه De-influenced Travel: فاصله گرفتن از مقاصد ترندشده و انتخاب مکانهایی با تجربهای شخصیتر. واژه Canon Event: آن لحظه غیرمنتظرهای که سالها بعد هنوز از آن تعریف میکنید. واژه Room Rotting: سفری که در آن استراحت، اقامت و لذت بردن از فضای هتل یا اقامتگاه، خودِ برنامه اصلی است. واژه Micro-cation: یک استراحت کوتاه ۲۴ تا ۷۲ ساعته برای فرار موقت از روزمرگی. شاید مهمترین تفاوت میان نسل جدید و نسل های گذشته این باشد که برای نسل جدید، سفر کمتر درباره "رسیدن" و بیشتر درباره "تجربه کردن" است.
ایجاد شده: 20/تیر/1405 آخرین ویرایش: 20/تیر/1405 اخبار خارجی
به گزارش هورکا نیوز ؛ شرکت "قزوینفود" با طرح شکایتی علیه "اسنپفود" در شورای رقابت، بار دیگر موضوع قراردادهای انحصاری در بازار سفارش آنلاین غذا را به جریان انداخته است. موضوعی که پیشتر نیز در پرونده شکایت تپسیفود و زودکس علیه اسنپفود مطرح و منجر به صدور رأی از سوی شورای رقابت شده بود. به گفته رئیس هیئتمدیره قزوینفود، محور اصلی این شکایت همان قراردادهایی است که به ادعای این شرکت، رستورانها را به همکاری انحصاری با اسنپفود ترغیب کرده و امکان رقابت برای سایر فعالان بازار را محدود میکند. وی با اشاره به آرای پیشین شورای رقابت اظهار داشت که با وجود صدور حکم علیه برخی رویههای اسنپفود، اجرای عملی این احکام همچنان با چالشهایی همراه است و به اعتقاد او، این الگوی همکاری در شهرهای مختلف ادامه یافته است. این شکایت در شرایطی مطرح شده که شورای رقابت در پرونده پیشین، بخشی از قراردادهای انحصاری اسنپفود با رستورانها را مصداق رویههای ضدرقابتی تشخیص داده بود.
ایجاد شده: 13/تیر/1405 آخرین ویرایش: 13/تیر/1405 اخبار داخلی
به گزارش هتل نیوز ؛ "محمد خالد" مدیر فرانتآفیس هتلهای ماریوت بونووی در دبی در مصاحبه ای اختصاصی گفت : بسیاری از مهمانان هنگام ورود به یک اتاق تمیز، انتظار دارند همهچیز بینقص باشد، اما هرگز نمیبینند که همین اتاق تنها ۲۵ دقیقه قبل چه شرایطی داشته است. باقیمانده غذا روی زمین، زبالههای پراکنده، حولههای خیس رهاشده، لکههای لوازم آرایشی روی حولهها و مبلمان، تختهای کاملاً بههمریخته و وسایل شخصی جا مانده، تنها بخشی از صحنهای است که کارکنان خانهداری با آن روبهرو میشوند. با وجود این شرایط، نیروهای خانهداری باید در کوتاهترین زمان ممکن، اتاق را به فضایی کاملاً تمیز، مرتب و آماده پذیرایی از مهمان بعدی تبدیل کنند. خانهداری یکی از سختترین مشاغل صنعت هتلداری است؛ ساعتهای کاری طولانی، جابهجایی وسایل سنگین، فشار مداوم، آمادهسازی پیاپی اتاقها و کار بدون وقفه، بخشی از واقعیت روزانه این حرفه است. با این حال، اگر تنها یک تار مو یا کوچکترین نقصی در اتاق باقی بماند، نخستین فردی که مورد سرزنش قرار میگیرد، خدمتکار اتاق است. اندکی احترام و مهربانی میتواند تفاوت بزرگی ایجاد کند؛ انداختن زبالهها در سطل، جمع کردن وسایل شخصی پیش از خروج، مرتب کردن تخت در صورت امکان، برهم نزدن کامل نظم اتاق، سلام کردن، تشکر یا حتی گذاشتن یک یادداشت کوتاه، رفتارهایی ساده اما ارزشمند هستند. شاید این اقدامات از نگاه مهمانان کوچک به نظر برسد، اما برای یک نیروی خانهداری که ساعتها کار فیزیکی انجام داده، همین رفتارهای ساده ارزش و تأثیر فراوانی دارد. کارکنان خانهداری انسان هستند؛ نه افرادی نامرئی و نه خدمتکارانی که بتوان با نگاهی از بالا با آنها رفتار کرد. آنها هر روز با تلاش فراوان، آسایش و آرامش مهمانان را فراهم میکنند. اتاقهای تمیز هتل با جادو آماده نمیشوند؛ بلکه حاصل تلاش بیوقفه افرادی هستند که در پشت صحنه، با وجود خستگی جسمی، همهچیز را بهموقع برای مهمانان آماده میکنند. احترام و قدردانی هیچ هزینهای ندارد، اما میتواند روز کاری یک نیروی خانهداری را دلگرمکنندهتر و ارزشمندتر کند.
ایجاد شده: 10/تیر/1405 آخرین ویرایش: 10/تیر/1405 اخبار داخلی
به گزارش هتل نیوز ؛ مدیرعامل سازمان منطقه آزاد کیش با تأکید بر اهمیت این جزیره در اقتصاد گردشگری کشور، خواستار تدوین بستههای حمایتی ویژه برای دوران پساجنگ شد و گفت: تداوم رونق اقتصادی کیش نیازمند حمایت دولت در حوزههای مالیاتی، بیمه تأمین اجتماعی، گمرک و تسهیلات بانکی است. وی با اشاره به نقش گردشگری بهعنوان موتور محرک اقتصاد جزیره، افزود: حمایت از فعالان اقتصادی، هتلها، مراکز خدماتی و سرمایهگذاران میتواند روند بازگشت گردشگران و احیای کسبوکارهای مرتبط با سفر را تسریع کند. مدیرعامل منطقه آزاد کیش همچنین اجرای طرح تردد خودروهای پلاک مناطق آزاد در استان هرمزگان را اقدامی مؤثر در جهت توسعه تعاملات اقتصادی، تسهیل رفتوآمد و تحقق عدالت اجتماعی دانست و بر ضرورت گسترش ارتباطات میان مناطق آزاد و سرزمین اصلی تأکید کرد. فعالان گردشگری معتقدند اجرای سیاستهای حمایتی هدفمند میتواند جایگاه کیش را به عنوان یکی از مهمترین مقاصد گردشگری کشور در دوره بازسازی و رونق اقتصادی تقویت کند.
ایجاد شده: 8/تیر/1405 آخرین ویرایش: 8/تیر/1405 اخبار داخلی
تصمیم اخیر برای تغییر عنوان «هنرستان یا دبیرستان هتلداری» به «هتلداری و گردشگری» در نگاه نخست شاید صرفاً یک تغییر نام به نظر برسد، اما در واقع بازتاب یک نگرش نادرست و غیرتخصصی نسبت به ماهیت صنعت هتلداری و نیازهای واقعی بازار کار است؛ نگرشی که متأسفانه طی سالهای گذشته به تدریج جایگاه هتلداری را در نظام سیاستگذاری گردشگری کشور تضعیف کرده است. در تمامی نظامهای پیشرفته آموزشی جهان، هتلداری (Hospitality) و گردشگری (Tourism) اگرچه دارای ارتباطات متقابل هستند، اما دو حوزه مستقل با دانش، مهارتها، استانداردها، مشاغل و مسیرهای آموزشی متفاوت محسوب میشوند. معتبرترین مؤسسات آموزشی جهان از جمله مدرسه عالی هتلداری لوزان سوئیس (EHL) نیز میان مدیریت هتلداری و مدیریت گردشگری تفکیک علمی و حرفهای قائل هستند و برای هر یک برنامههای تخصصی جداگانه طراحی میکنند. مسئله اصلی اینجاست که هتلداری یک فعالیت صرفاً گردشگری نیست؛ بلکه یک صنعت عملیاتی، خدماتی و سرمایهبر است که نیازمند آموزشهای تخصصی در حوزههای پذیرش، خانهداری، غذا و نوشیدنی، آشپزی، رزرواسیون، درآمدزایی، فروش، نگهداری تأسیسات، مدیریت عملیات، خدمات مهمان و استانداردهای بینالمللی اقامت است. در مقابل، گردشگری عمدتاً بر برنامهریزی سفر، بازاریابی مقصد، راهنمایی گردشگران، حملونقل، سیاستگذاری و توسعه مقاصد متمرکز است. به همین دلیل در بسیاری از کشورهای پیشرو، دانشآموزان و دانشجویان از همان ابتدای مسیر آموزشی میان رشتههای Hotel Management، Hospitality Management و Tourism Management تفکیک میشوند. علت این تفکیک روشن است: نیازهای شغلی این دو حوزه یکسان نیست. امروز صنعت جهانی سفر و گردشگری حدود ۳۵۷ میلیون شغل در جهان ایجاد کرده و نزدیک به ۱۰ درصد تولید ناخالص داخلی جهان را به خود اختصاص داده است. (World Travel & Tourism Council) اما در دل همین اکوسیستم عظیم، بخش اقامت و هتلداری یکی از بزرگترین و مهمترین مصرفکنندگان نیروی انسانی آموزشدیده محسوب میشود؛ تا جایی که شورای جهانی سفر و گردشگری (WTTC) هشدار داده است که صنعت مهماننوازی و گردشگری جهان تا سال ۲۰۳۵ با کمبود دهها میلیون نیروی کار مواجه خواهد شد و تنها در بخشهای مرتبط با مهماننوازی، شکاف نیروی انسانی به میلیونها نفر خواهد رسید. در چنین شرایطی، کشورهای توسعهیافته نهتنها آموزش تخصصی هتلداری را تضعیف نکردهاند، بلکه سرمایهگذاری گستردهای برای تربیت نیروی انسانی ماهر در این حوزه انجام دادهاند؛ زیرا به خوبی میدانند که کیفیت خدمات اقامتی مستقیماً بر رضایت گردشگران، درآمد ارزی، نرخ بازگشت مسافر و اعتبار برند ملی تأثیر میگذارد. نکته مهمتر آن است که صنعت هتلداری بزرگترین دریافتکننده سرمایهگذاری در زنجیره گردشگری است. گزارشهای بینالمللی سرمایهگذاری هتل نشان میدهد که حجم سرمایهگذاری در بخش اقامت و هتلها طی سالهای اخیر رشد قابل توجهی داشته و همچنان یکی از جذابترین حوزههای سرمایهگذاری در صنعت سفر محسوب میشود. بنابراین این پرسش جدی مطرح میشود که چرا بخشی که بیشترین حجم سرمایهگذاری، اشتغال مستقیم، داراییهای فیزیکی و نیاز به نیروی انسانی تخصصی را در اختیار دارد، باید در نظام آموزشی کشور به تدریج هویت مستقل خود را از دست بدهد؟ واقعیت این است که تجربه سالهای اخیر نشان میدهد هتلداری در بسیاری از تصمیمات اجرایی و حتی نمادین، به تدریج در سایه عنوان کلی «گردشگری» قرار گرفته است. حذف تدریجی واژه «هتلداری» از برخی رویدادها، نمایشگاهها و ساختارهای سیاستگذاری نمونهای از همین روند است. این در حالی است که در ادبیات جهانی، Hospitality نه زیرمجموعهای کماهمیت از Tourism، بلکه یکی از ارکان اصلی و مستقل آن محسوب میشود. نگرانی فعالان صنعت هتلداری از تغییر عنوان مدارس تخصصی هتلداری نیز دقیقاً از همین منظر قابل درک است. تجربه نشان داده است که هرگاه دو رشته تخصصی با نیازهای آموزشی متفاوت در یک ساختار آموزشی ادغام میشوند، به مرور سهم آموزشهای مهارتی، کارگاهی و عملی کاهش یافته و جای خود را به دروس عمومیتر و مشترک میدهد. نتیجه چنین رویکردی، کاهش عمق مهارتآموزی و تربیت فارغالتحصیلانی است که نه در هتلداری تخصص کافی دارند و نه در گردشگری. اگر هدف کشور توسعه گردشگری، ارتقای کیفیت خدمات، افزایش سرمایهگذاری و رقابتپذیری بینالمللی است، مسیر آن از تضعیف آموزش تخصصی هتلداری نمیگذرد. برعکس، امروز باید شاهد توسعه هنرستانهای تخصصی هتلداری، تجهیز کارگاههای آموزشی، ارتقای استانداردهای مهارتی و تقویت پیوند میان مدارس و هتلها باشیم. تغییر عنوان «هتلداری» به «هتلداری و گردشگری» شاید در ظاهر اقدامی کوچک باشد، اما در عمل میتواند نشانهای از یک خطای بزرگتر باشد؛ خطایی که میان یک صنعت عملیاتی و سرمایهبر با یک حوزه سیاستگذاری و خدمات سفر تمایز قائل نیست. صنعت هتلداری ایران بیش از هر زمان دیگری به نیروی انسانی ماهر نیاز دارد. تصمیمگیران باید به جای کمرنگ کردن هویت آموزشی این صنعت، برای تقویت آن برنامهریزی کنند. آینده هتلهای کشور با سرمایهگذاری در ساختمانها ساخته نمیشود؛ با سرمایهگذاری در آموزش نیروی انسانی ساخته میشود. ✍️ مهدی حسینی
ایجاد شده: 8/تیر/1405 آخرین ویرایش: 8/تیر/1405 مقالات و یادداشت ها
به گزارش هتل نیوز ؛ "منوچهر ناصرالملکی" معاون سرمایهگذاری و امور شرکتهای هلدینگ گردشگری تأمین اجتماعی (هگتا) گفت : هگتا با بازنگری منشور سرمایهگذاری، تدوین سازوکارهای جدید و طراحی فرم یکپارچه ارزیابی پروژهها، روند اجرای طرحهای سرمایهگذاری را بر اساس ضوابط جدید ساماندهی کرده است. وی افزود : پروژههای توسعهای مهم از جمله ساخت ۵۰ هتلآپارتمان در مشهد، توسعه دهکده سلامت، پروژههای گردشگری در منطقه آزاد انزلی، آبدرمانی اردبیل و امکانسنجی احداث هتل در خرمشهر در کمیته سرمایهگذاری بررسی شدهاند. ناصر المالکی تاکید کرد : اصلاح ساختار تأمین مالی پروژهها با تکیه بر جذب سرمایهگذاری بخش خصوصی و کاهش وابستگی به منابع داخلی، از مهمترین رویکردهای جدید هگتا در اجرای طرحهای توسعهای است. او ادامه داد : برگزاری دورههای آموزشی تخصصی برای مدیران و پیگیری مصوبات راهبردی سازمان تأمین اجتماعی نیز با هدف ارتقای کیفیت تصمیمگیری و توسعه زیرساختهای گردشگری در دستور کار قرار دارد.
ایجاد شده: 7/تیر/1405 آخرین ویرایش: 7/تیر/1405 اخبار داخلی