نتایج جستجو...
آیا هتل‌های ایران برای پذیرش مهمانان نسل Z آماده‌اند؟

آیا هتل‌های ایران برای پذیرش مهمانان نسل Z آماده‌اند؟

✍️ دلارام آریایی پناه| خبرنگار و دبیر بخش خبرها و رویدادهای علمی، آموزشی و تخصصی هتلداری و گردشگری ایتنا نسل Z دیگر «مهمان آینده» صنعت هتلداری نیست؛ این نسل همین امروز نیز در حال تغییر قواعد بازی است.  نسلی که متولد اواخر دهه ۹۰ میلادی و سال‌های ابتدایی هزاره جدید است، برخلاف نسل‌های پیشین، هتل را صرفاً مکانی برای خواب و استراحت نمی‌داند. برای این نسل، هتل بخشی از تجربه سفر است؛ تجربه‌ای که باید متفاوت، قابل اشتراک‌گذاری و به‌یادماندنی باشد. در بسیاری از کشورهای جهان، برندهای بزرگ هتلداری به این تغییر پاسخ داده‌اند. لابی‌های سنتی جای خود را به فضاهای اجتماعی داده‌اند، رستوران‌ها به پاتوق شهروندان تبدیل شده‌اند و طراحی داخلی هتل‌ها به اندازه تعداد ستاره‌هایشان اهمیت پیدا کرده است. اما سؤال اینجاست؛ هتل‌های ایران تا چه اندازه برای این تغییر آماده‌اند؟ واقعیت این است که بخش عمده‌ای از هتل‌های کشور هنوز بر همان الگوی سنتی رقابت می‌کنند؛ اتاق بزرگ‌تر، صبحانه متنوع‌تر و تخفیف بیشتر. در حالی که مهمان نسل Z، قبل از رزرو اتاق، صفحه اینستاگرام هتل را بررسی می‌کند، نظرات کاربران را می‌خواند و به این فکر می‌کند که آیا این هتل ارزش ثبت شدن در خاطرات و شبکه‌های اجتماعی‌اش را دارد یا خیر. این نسل به دنبال «داستان» است، نه فقط «اقامت». دوست دارد در هتلی اقامت کند که هویت داشته باشد؛ از معماری و طراحی گرفته تا موسیقی، غذا، هنر و حتی نحوه برخورد کارکنان. برای او اینترنت پرسرعت، خدمات دیجیتال، امکان ورود بدون مراجعه به پذیرش، فضاهای کار اشتراکی و کافه‌ای پویا، دیگر یک مزیت نیست؛ بلکه یک انتظار بدیهی است. در ایران، بسیاری از هتل‌ها هنوز سرمایه‌گذاری خود را بر توسعه فیزیکی متمرکز کرده‌اند، در حالی که سرمایه‌گذاری اصلی باید بر طراحی تجربه مهمان باشد. تجربه‌ای که از لحظه جست‌وجوی آنلاین آغاز می‌شود و تا مدت‌ها پس از پایان سفر ادامه پیدا می‌کند. مهمانی که با رضایت هتل را ترک می‌کند، امروز تنها یک مشتری نیست؛ او یک رسانه است که تجربه خود را برای صدها یا هزاران نفر روایت می‌کند. از سوی دیگر، نسل Z به اصالت نیز اهمیت می‌دهد. او ترجیح می‌دهد در هتلی اقامت کند که فرهنگ و هویت مقصد را بازتاب دهد، نه ساختمانی که در هر شهر دیگری نیز می‌توان نمونه مشابه آن را پیدا کرد. این موضوع برای ایران، با تنوع فرهنگی، معماری بومی و میراث غنی، یک فرصت بزرگ محسوب می‌شود؛ فرصتی که هنوز به‌طور کامل از آن استفاده نشده است. شاید مهم‌ترین چالش هتل‌های ایران، تغییر نگاه مدیران باشد. رقابت آینده، بر سر تعداد اتاق‌ها یا لوکس‌ترین لابی نخواهد بود؛ بلکه بر سر خلق تجربه‌هایی است که مهمان را به بازگشت و توصیه هتل به دیگران ترغیب کند. نسل Z دیر یا زود، سهم عمده بازار گردشگری را در اختیار خواهد گرفت و اکنون مسئله، رخ دادن یا ندادن این تحول نیست؛ مسئله این است که هتل‌های ایران چه زمانی خود را برای همراهی با این نسل بازطراحی خواهند کرد؟

ایجاد شده: 18/مرداد/1405       آخرین ویرایش: 18/مرداد/1405     مقالات و یادداشت ها
تاییدیه سازمان هواپیمایی امارات برای از سرگیری پروازهای کیش ـ دبی

تاییدیه سازمان هواپیمایی امارات برای از سرگیری پروازهای کیش ـ دبی

به گزارش فلای نیوز ؛ هواپیمایی کیش موفق به دریافت گواهی پذیرش مرحله نخست ثبت اپراتور خارجی (FOR) از سازمان هواپیمایی کشوری امارات شد؛ تأییدیه‌ای که یکی از الزامات مهم برای انجام پرواز به فرودگاه‌های این کشور محسوب می‌شود. پس از بررسی و تأیید مدارک عملیاتی، ایمنی و اطلاعات ناوگان، کیش‌ایر در مسیر دریافت مجوزهای نهایی برای ازسرگیری پروازهای دبی قرار گرفته است. هواپیمایی کیش پیش از این با انجام پروازهای روزانه در مسیر کیش ـ دبی ـ کیش نقش مهمی در توسعه ارتباطات هوایی جزیره ایفا می‌کرد. این مسیر با اتصال کیش به فرودگاه بین‌المللی دبی، امکان دسترسی مسافران از بیش از ۱۳۰ مقصد بین‌المللی در سراسر جهان به جزیره کیش را فراهم می‌ساخت و نقش مؤثری در رونق گردشگری، توسعه اقتصادی و ارزآوری برای منطقه داشت.

ایجاد شده: 3/مرداد/1405       آخرین ویرایش: 3/مرداد/1405     اخبار داخلی
مطالبات جدید کیشوندان از هواپیمایی کیش‌ایر

مطالبات جدید کیشوندان از هواپیمایی کیش‌ایر

به گزارش فلای نیوز ؛ بازخوردهای کاربران به خدمات جدید کیش‌ایر نشان می‌دهد کیشوندان از اقدامات اخیر این شرکت استقبال کرده‌اند، اما همچنان مطالبات مهم‌تری در حوزه سفر دارند. اختصاص کانتر ویژه پذیرش کیشوندان در فرودگاه کیش با واکنش مثبت همراه بود، اما بررسی دیدگاه‌ها از طرح سه مطالبه اصلی حکایت دارد. نخستین مطالبه، ارائه تخفیف خرید بلیت برای دارندگان کارت کیشوندی به‌منظور کاهش هزینه‌های سفر است. دومین درخواست، اختصاص سهمیه اضافه‌بار برای کیشوندان با توجه به شرایط زندگی در جزیره و نیاز به جابه‌جایی اقلام ضروری است. سومین مطالبه، در نظر گرفتن سهمیه بلیت برای ساکنان جزیره در ایام پرتردد و تعطیلات به‌منظور کاهش مشکلات رفت‌وآمد است. کاربران معتقدند در کنار راه‌اندازی کانتر ویژه، ارائه خدماتی مانند تخفیف بلیت، اضافه‌بار و سهمیه سفر می‌تواند پاسخ مؤثرتری به نیازهای کیشوندان باشد.

ایجاد شده: 31/تیر/1405       آخرین ویرایش: 31/تیر/1405     اخبار داخلی
رکوردشکنی گردشگری دریایی ترکیه در سال ۲۰۲۶

رکوردشکنی گردشگری دریایی ترکیه در سال ۲۰۲۶

به گزارش تور نیوز ؛ ترکیه در نیمه نخست سال ۲۰۲۶ با ثبت ورود ۷۵۶ هزار و ۴۵۵ مسافر از طریق کشتی‌های کروز، رکوردی تازه در گردشگری دریایی این کشور به ثبت رساند و بالاترین آمار ۱۶ سال گذشته را تجربه کرد. بر اساس آمار منتشرشده، تعداد مسافران کروز ورودی به بنادر ترکیه در مقایسه با مدت مشابه سال ۲۰۲۲، نزدیک به سه برابر افزایش یافته است؛ موضوعی که از تداوم روند احیای گردشگری دریایی این کشور پس از دوران همه‌گیری کرونا حکایت دارد. در همین مدت، بندر کوش‌آداسی با پذیرش ۴۸۸ کشتی کروز، پرترددترین بندر گردشگری ترکیه بوده و بیشترین سهم از ورود کشتی‌های تفریحی را به خود اختصاص داده است. پس از آن، بنادر استانبول، بدروم، چشمه و مارماریس در رتبه‌های بعدی قرار دارند و همچنان از مهم‌ترین مقاصد گردشگری دریایی این کشور به شمار می‌روند. رشد چشمگیر ورود کشتی‌های کروز و افزایش تعداد گردشگران، جایگاه ترکیه را به‌عنوان یکی از مهم‌ترین مقاصد گردشگری دریایی منطقه بیشتر تقویت کرده است.

ایجاد شده: 31/تیر/1405       آخرین ویرایش: 31/تیر/1405     اخبار داخلی
فرصت‌های شغلی در هتل «لیلا بهارتیا سیتی» بنگلورو هند اعلام شد

فرصت‌های شغلی در هتل «لیلا بهارتیا سیتی» بنگلورو هند اعلام شد

به گزارش هتل نیوز ؛ هتل و مرکز همایش‌های «لیلا بهارتیا سیتی» در شهر بنگلورو هند از جذب نیرو در بخش‌های مختلف عملیاتی و مدیریتی خبر داد. این مجموعه لوکس هتلداری فرصت‌های شغلی متعددی را در حوزه‌های آشپزخانه، خدمات غذا و نوشیدنی، پذیرش، فروش و بازاریابی، مالی، امنیت، خانه‌داری و تندرستی ارائه کرده است.   در بخش آشپزی، موقعیت‌هایی از جمله Chef de Cuisine (غذاهای غربی)، Junior Sous Chef (غذاهای غربی، هندی و آسیایی)، Sous Chef (غذاهای جنوب هند) و Chef de Partie (تندوری) در نظر گرفته شده است.   بخش خدمات غذا و نوشیدنی نیز برای جذب Butler Manager، Butler Executive، Assistant Restaurant Manager، Assistant Banquet Manager، Bartender، F&B Admin و F&B Sales Executive فراخوان داده است.   در حوزه پذیرش و تجربه مهمان، فرصت‌های شغلی شامل Duty Manager، Assistant Manager Front Office، Guest Experience Manager و Guest Experience Associate اعلام شده است. همچنین در بخش‌های فروش و بازاریابی، مالی، امنیت و تندرستی نیز نیرو جذب می‌شود.   هتل لیلا بهارتیا سیتی که بخشی از مجموعه بزرگ بهارتیا سیتی در بنگلورو به شمار می‌رود، یکی از پروژه‌های شاخص هتلداری و همایش‌های جنوب هند محسوب می‌شود و در سال‌های اخیر روند توسعه نیروی انسانی خود را گسترش داده است.  

ایجاد شده: 24/تیر/1405       آخرین ویرایش: 24/تیر/1405     اخبار خارجی
میدان نقش جهان و چالش اسکوترهای برقی

میدان نقش جهان و چالش اسکوترهای برقی

حضور گسترده اسکوترهای برقی در میدان نقش جهان اصفهان، بار دیگر بحث میان کارشناسان میراث فرهنگی و مدیران شهری را درباره حدود استفاده از این فضای ثبت جهانی داغ کرده است؛ موضوعی که میان ضرورت توسعه حمل‌ونقل پاک و الزام حفاظت از یکی از مهم‌ترین عرصه‌های تاریخی کشور، چالشی جدی ایجاد کرده است. میدان نقش جهان، قلب تپنده اصفهان و یکی از شاخص‌ترین میدان‌های تاریخی جهان، بیش از چهار قرن است که نه‌تنها به‌عنوان شاهکاری از معماری و شهرسازی عصر صفوی شناخته می‌شود، بلکه نمونه‌ای کم‌نظیر از تلفیق زندگی شهری، تجارت، آیین، فرهنگ و هنر ایرانی به شمار می‌رود. میدانی که ثبت آن در فهرست میراث جهانی یونسکو صرفاً به دلیل شکوه معماری چهار بنای پیرامونی آن نبوده، بلکه سازمان یونسکو این مجموعه را به دلیل حفظ یک نظام شهری منحصربه‌فرد، تداوم حیات اجتماعی و ارزش برجسته جهانی آن به ثبت رسانده است. در دهه‌های اخیر، یکی از مهم‌ترین رویکردهای مدیریت میراث فرهنگی در شهرهای تاریخی جهان، بازگرداندن عرصه‌های تاریخی به عابران پیاده بوده است. از فلورانس و دوبروونیک گرفته تا بروژ، سالزبورگ، کراکوف و بخش‌های تاریخی پاریس، سیاست مشترک مدیران شهری، کاهش حضور وسایل نقلیه و افزایش امنیت و آرامش شهروندان و گردشگران بوده است. این رویکرد نه‌تنها با هدف حفاظت از کالبد تاریخی دنبال می‌شود، بلکه کیفیت تجربه حضور در میراث جهانی را نیز ارتقا می‌دهد؛ تجربه‌ای که در آن آرامش، امنیت و امکان مکث و تماشای میراث، بخشی از ارزش اثر تاریخی محسوب می‌شود. در ایران نیز طی سال‌های گذشته، میدان نقش جهان به‌تدریج به سمت تقویت رویکرد پیاده‌مداری حرکت کرده است. حذف تردد موتورسیکلت‌ها از عرصه میدان، یکی از مهم‌ترین مطالبات فعالان میراث فرهنگی، کسبه بازار و شهروندان بود که پس از سال‌ها پیگیری به نتیجه رسید و بسیاری آن را گامی در راستای حفاظت از مهم‌ترین فضای تاریخی اصفهان ارزیابی کردند. با این حال، طی دو سال گذشته، حضور گسترده اسکوترهای برقی در میدان نقش جهان، بار دیگر بحثی جدی میان کارشناسان میراث فرهنگی، معماران، شهرسازان و مدیران شهری ایجاد کرده است؛ موضوعی که تنها به یک وسیله حمل‌ونقل محدود نمی‌شود، بلکه پرسش‌های مهم‌تری را درباره فلسفه پیاده‌راه، نحوه مدیریت عرصه‌های ثبت جهانی، حقوق عابران پیاده، امنیت گردشگران و نسبت میان توسعه گردشگری و حفاظت از میراث جهانی مطرح می‌کند. اگرچه اسکوترهای برقی در بسیاری از شهرهای جهان به‌عنوان یکی از شیوه‌های حمل‌ونقل پاک شناخته می‌شوند، اما تقریباً در همه این شهرها استفاده از آن‌ها تابع ضوابط سختگیرانه‌ای همچون تعیین مسیر اختصاصی، محدودیت سرعت، نظارت هوشمند، اولویت مطلق عابر پیاده و ممنوعیت ورود به بسیاری از عرصه‌های تاریخی است. از همین رو، کارشناسان معتقدند نمی‌توان صرف وجود اسکوتر در برخی شهرهای اروپایی را دلیلی بر امکان استفاده آزادانه از آن در یک میدان ثبت جهانی دانست؛ زیرا هر فضای تاریخی، اقتضائات حفاظتی و مدیریتی خاص خود را دارد. میدان تاریخی، فضای چندمنظوره است؛ اما نه برای هر نوع فعالیت شعله وحدت‌پور، کنشگر میراث فرهنگی، عضو ایکوموس ایران و دانش‌آموخته دکترای مرمت بناها و بافت‌های تاریخی، در گفت‌وگو با پیام ما با تأکید بر اینکه برداشت‌های امروز از مفهوم چندمنظوره بودن میدان نقش جهان با واقعیت تاریخی آن فاصله دارد، اظهار کرد: میدان نقش جهان از ابتدای شکل‌گیری خود فضایی انعطاف‌پذیر بوده، اما انعطاف‌پذیری هرگز به معنای پذیرش هر نوع کاربری نیست. این میدان در دوره صفوی محل برگزاری بازی چوگان، آیین‌های رسمی، رژه‌های نظامی، جشن‌های حکومتی و مراسم عمومی بوده، اما هیچ‌یک از این کاربری‌ها به صورت همزمان یا بدون برنامه در میدان جریان نداشته است. وی افزود: هر یک از این فعالیت‌ها زمان، نظم و ضابطه مشخصی داشته‌اند و در هنگام برگزاری یک رویداد، سایر فعالیت‌ها متوقف می‌شد. بنابراین استناد به گذشته تاریخی میدان برای توجیه هر نوع استفاده امروزی، برداشت دقیقی از تاریخ شهرسازی ایران نیست. این پژوهشگر حوزه مرمت بناهای تاریخی ادامه داد: حتی در دوره پهلوی که میدان به‌عنوان یک پارک شهری مورد استفاده قرار گرفت نیز این تغییر کاربری به معنای بی‌ضابطه شدن فضا نبود. هیچ‌گاه قرار نبوده است که یک فضای عمومی تاریخی میزبان همه فعالیت‌های ممکن باشد. همان‌گونه که نمی‌توان انتظار داشت همه برنامه‌های ورزشی، تفریحی، آیینی و اجتماعی یک شهر در یک میدان تاریخی متمرکز شود، ورود هر وسیله یا فعالیت جدید نیز نیازمند ارزیابی کارشناسی است. وحدت‌پور با اشاره به حذف موتورسیکلت‌ها از میدان نقش جهان گفت: حدود دو سال و نیم پیش، با مطالبه جدی مردم، فعالان میراث فرهنگی، کسبه بازار و همراهی دستگاه‌های مسئول، تردد موتورسیکلت‌ها از میدان حذف شد و این اقدام، گام مهمی در تبدیل میدان به یک فضای پیاده‌مدار بود؛ فضایی که عابر پیاده بتواند بدون نگرانی، با آرامش و امنیت در آن حرکت کند. وی تصریح کرد: هنوز آثار مثبت این تصمیم به طور کامل نمایان نشده بود که اسکوترها وارد میدان شدند و اکنون همان دغدغه‌هایی که پیش‌تر درباره موتورسیکلت‌ها وجود داشت، با شکل دیگری دوباره در حال تکرار است؛ با این تفاوت که این بار بسیاری تصور می‌کنند چون اسکوتر وسیله‌ای برقی است، بنابراین حضور آن در یک میدان تاریخی نیز بدون اشکال خواهد بود؛ در حالی که موضوع اصلی صرفاً نوع موتور محرکه نیست، بلکه امنیت، شأن فضای تاریخی و کیفیت حضور عابران است. پیاده‌راه، بدون امنیت معنایی ندارد موضوع حضور اسکوترها در میدان نقش جهان تنها از منظر حفاظت میراث فرهنگی قابل بررسی نیست. این مسئله یکی از موضوعات مهم در ادبیات معاصر شهرسازی و طراحی فضاهای عمومی نیز به شمار می‌رود؛ جایی که میان توسعه شیوه‌های نوین حمل‌ونقل، حقوق عابران پیاده و حفظ کیفیت فضاهای عمومی باید تعادلی پایدار برقرار شود. در بسیاری از شهرهای اروپایی که امروز به‌عنوان الگوی پیاده‌راه‌سازی شناخته می‌شوند، ورود اسکوترهای اشتراکی ابتدا با استقبال روبه‌رو شد، اما افزایش تصادف‌ها، مزاحمت برای عابران، اشغال فضاهای عمومی و کاهش احساس امنیت، مدیران شهری را به سمت تدوین مقررات سختگیرانه‌تر سوق داد؛ مقرراتی که در برخی شهرها حتی به ممنوعیت کامل اسکوتر در بخش‌های تاریخی انجامید و در برخی دیگر تنها استفاده در مسیرهای اختصاصی، با سرعت محدود و تحت نظارت را مجاز دانست. پیروز حناچی، معمار، استاد دانشگاه و از صاحب‌نظران شناخته‌شده حوزه شهرسازی، معتقد است اصل مسئله نه مخالفت یا موافقت با اسکوتر، بلکه نحوه مدیریت حضور آن در قلمرو عمومی است. وی در گفت‌وگو با ما اظهار کرد: دوچرخه و اسکوتر از جمله پدیده‌هایی هستند که طی دو دهه اخیر در بسیاری از شهرهای دنیا گسترش یافته‌اند. البته درباره اسکوتر، به دلیل سرعت بالاتر و ویژگی‌های خاص آن، مسائل ایمنی جدی‌تری مطرح شده است و امروز حتی در کشورهای اروپایی نیز یکی از مهم‌ترین موضوعات مورد بحث، تدوین مقررات مشخص برای استفاده از این وسایل است. میدان نقش جهان، فضای عبور نیست؛ فضای مکث است حناچی با اشاره به جایگاه ویژه میدان نقش جهان در نظام شهرسازی ایران اظهار کرد: باید به این نکته توجه داشت که کارکرد اصلی چنین میدانی، ایجاد امکان حضور، مکث، تماشا و تعامل اجتماعی است. مردم به میدان نقش جهان نمی‌آیند که صرفاً از نقطه‌ای به نقطه دیگر بروند، بلکه می‌آیند تا از کیفیت فضا، معماری، چشم‌انداز تاریخی و محیط فرهنگی آن استفاده کنند. وی ادامه داد: طبیعی است که همه افراد توانایی پیاده‌روی طولانی ندارند و برخی ممکن است برای جابه‌جایی به وسیله کمکی نیاز داشته باشند، اما این موضوع نیز باید در قالب یک نظام مشخص مدیریت شود. همان‌گونه که درشکه‌های میدان نیز با مسیر مشخص، تعداد محدود و هویت تاریخی خود فعالیت می‌کنند، درباره سایر شیوه‌های جابه‌جایی نیز باید ضابطه وجود داشته باشد. این استاد دانشگاه افزود: اگر تقاضای واقعی برای استفاده از اسکوتر وجود دارد، پیش از هر اقدامی باید بررسی شود که آیا این تقاضا با مأموریت و ظرفیت میدان نقش جهان همخوانی دارد یا خیر. پس از آن نیز باید درباره مسیر حرکت، سرعت مجاز، شیوه نظارت و حقوق عابر پیاده تصمیم‌گیری شود. نمی‌توان اجازه داد کل فضای میدان در اختیار یک وسیله قرار گیرد و بعد انتظار داشت تعارضی میان کاربران مختلف به وجود نیاید. وی با اشاره به تجربه برخی شهرهای اروپایی گفت: در شهرهایی مانند پاریس، توسعه مسیرهای دوچرخه و اسکوتر بر اساس مطالعات شهری، نظرسنجی از شهروندان و ارزیابی آثار آن انجام می‌شود. حتی در آنجا نیز با افزایش حوادث، مقررات سختگیرانه‌تری برای استفاده از اسکوتر وضع شده است. بنابراین اگر از تجربه جهانی سخن می‌گوییم، باید همه ابعاد آن را ببینیم، نه صرفاً حضور این وسیله در برخی خیابان‌ها. میراث جهانی، پیش از هر چیز به آرامش نیاز دارد آنچه دو دیدگاه پیشین را به یکدیگر نزدیک می‌کند، تأکید بر مفهوم امنیت و کیفیت حضور انسان در عرصه‌های تاریخی است؛ مفهومی که در اسناد بین‌المللی حفاظت از میراث فرهنگی نیز بارها بر آن تأکید شده است. مراکز تاریخی موفق جهان، پیش از آنکه به دنبال افزودن کاربری‌های جدید باشند، تلاش می‌کنند آرامش، خوانایی و هویت تاریخی این فضاها را حفظ کنند. محمدحسین طالبیان، دبیر کمیته ملی حفاظت از بناها و محوطه‌های تاریخی ایران و معاون پیشین میراث فرهنگی کشور، نیز با همین رویکرد به موضوع نگاه می‌کند. او معتقد است مهم‌ترین وظیفه مدیریت مراکز تاریخی، ایجاد محیطی امن، آرام و متناسب با شأن میراث فرهنگی برای خانواده‌ها، شهروندان و گردشگران است. طالبیان در گفت‌وگو با ما اظهار کرد: در همه کشورهای دنیا تلاش می‌شود مراکز تاریخی تا حد امکان به فضاهایی آرام، ایمن و مناسب برای حضور مردم تبدیل شوند. هر اندازه این فضاها آرام‌تر باشند، هم حرمت تاریخ بهتر حفظ می‌شود و هم کیفیت تجربه بازدیدکنندگان افزایش پیدا می‌کند. وی افزود: هر عاملی که این آرامش را بر هم بزند، باید با نگاه کارشناسی مورد بررسی قرار گیرد. مدیریت میراث فرهنگی صرفاً حفاظت از کالبد بناها نیست، بلکه حفاظت از کیفیت حضور انسان در این فضاها نیز بخشی از مأموریت آن محسوب می‌شود. حفاظت از میراث جهانی، آزمونی برای حکمرانی شهری آنچه از مجموع دیدگاه‌ها برمی‌آید، مخالفت با فناوری یا حمل‌ونقل پاک نیست؛ بلکه تأکید بر این اصل است که هر فناوری و هر کاربری باید متناسب با هویت و ظرفیت مکان تاریخی تعریف شود. اکنون پرسش اصلی این است: آیا حضور گسترده اسکوترهای برقی در میدان نقش جهان با فلسفه پیاده‌راه، الزامات حفاظت از یک اثر ثبت جهانی و حق شهروندان برای تجربه آرام و ایمن سازگار است یا خیر؟ پاسخ به این پرسش، بیش از آنکه در تقابل دیدگاه‌ها باشد، در تدوین ضوابط روشن، مطالعات شهری و گفت‌وگوی میان مدیران شهری، متخصصان میراث فرهنگی و جامعه مدنی نهفته است؛ مسیری که بسیاری از شهرهای تاریخی جهان پیش‌تر پیموده‌اند. ✍🏻 کوروش دیباج؛ روزنامه نگار 

ایجاد شده: 22/تیر/1405       آخرین ویرایش: 22/تیر/1405     مقالات و یادداشت ها
راه‌اندازی کانترهای اختصاصی پذیرش در فرودگاه بین‌المللی کیش

راه‌اندازی کانترهای اختصاصی پذیرش در فرودگاه بین‌المللی کیش

به گزارش فلای نیوز ؛ در راستای ارتقای کیفیت خدمات، تکریم حقوق مسافران و بهبود فرآیندهای فرودگاهی، هواپیمایی کیش از راه‌اندازی کانترهای اختصاصی پذیرش (Priority Check-in) در فرودگاه بین‌المللی کیش خبر داد. این طرح با هدف ارائه خدمات سریع‌تر، آسان‌تر و متمایز به مسافران و در چارچوب رویکرد مشتری‌مدارانه هواپیمایی کیش با شعار "ما به شما اهمیت می‌دهیم" اجرایی شده است. بر اساس این طرح، خدمات پذیرش اختصاصی برای دو گروه از مسافران شامل مسافران کلاس تجاری و دارندگان کارت کیشوندی فراهم شده است تا ضمن کاهش زمان انتظار، فرآیند پذیرش با سهولت و کیفیت بیشتری انجام شود. کانتر اختصاصی پذیرش با اختصاص فضای مشخص در کانتر شماره ۱۵ فرودگاه بین‌المللی کیش، امکان ارائه خدمات متمرکز و بهینه را برای مسافران این دو گروه فراهم کرده و گامی در مسیر استانداردسازی خدمات فرودگاهی و افزایش رضایتمندی مسافران به شمار می‌رود.

ایجاد شده: 22/تیر/1405       آخرین ویرایش: 22/تیر/1405     اخبار داخلی
تضعیف آموزش تخصصی هتلداری؛ یک عقب‌گرد راهبردی در توسعه سرمایه انسانی صنعت اقامت

تضعیف آموزش تخصصی هتلداری؛ یک عقب‌گرد راهبردی در توسعه سرمایه انسانی صنعت اقامت

تصمیم اخیر برای تغییر عنوان «هنرستان یا دبیرستان هتلداری» به «هتلداری و گردشگری» در نگاه نخست شاید صرفاً یک تغییر نام به نظر برسد، اما در واقع بازتاب یک نگرش نادرست و غیرتخصصی نسبت به ماهیت صنعت هتلداری و نیازهای واقعی بازار کار است؛ نگرشی که متأسفانه طی سال‌های گذشته به تدریج جایگاه هتلداری را در نظام سیاست‌گذاری گردشگری کشور تضعیف کرده است. در تمامی نظام‌های پیشرفته آموزشی جهان، هتلداری (Hospitality) و گردشگری (Tourism) اگرچه دارای ارتباطات متقابل هستند، اما دو حوزه مستقل با دانش، مهارت‌ها، استانداردها، مشاغل و مسیرهای آموزشی متفاوت محسوب می‌شوند. معتبرترین مؤسسات آموزشی جهان از جمله مدرسه عالی هتلداری لوزان سوئیس (EHL) نیز میان مدیریت هتلداری و مدیریت گردشگری تفکیک علمی و حرفه‌ای قائل هستند و برای هر یک برنامه‌های تخصصی جداگانه طراحی می‌کنند.  مسئله اصلی اینجاست که هتلداری یک فعالیت صرفاً گردشگری نیست؛ بلکه یک صنعت عملیاتی، خدماتی و سرمایه‌بر است که نیازمند آموزش‌های تخصصی در حوزه‌های پذیرش، خانه‌داری، غذا و نوشیدنی، آشپزی، رزرواسیون، درآمدزایی، فروش، نگهداری تأسیسات، مدیریت عملیات، خدمات مهمان و استانداردهای بین‌المللی اقامت است. در مقابل، گردشگری عمدتاً بر برنامه‌ریزی سفر، بازاریابی مقصد، راهنمایی گردشگران، حمل‌ونقل، سیاست‌گذاری و توسعه مقاصد متمرکز است. به همین دلیل در بسیاری از کشورهای پیشرو، دانش‌آموزان و دانشجویان از همان ابتدای مسیر آموزشی میان رشته‌های Hotel Management، Hospitality Management و Tourism Management تفکیک می‌شوند. علت این تفکیک روشن است: نیازهای شغلی این دو حوزه یکسان نیست. امروز صنعت جهانی سفر و گردشگری حدود ۳۵۷ میلیون شغل در جهان ایجاد کرده و نزدیک به ۱۰ درصد تولید ناخالص داخلی جهان را به خود اختصاص داده است. (World Travel & Tourism Council⁠) اما در دل همین اکوسیستم عظیم، بخش اقامت و هتلداری یکی از بزرگ‌ترین و مهم‌ترین مصرف‌کنندگان نیروی انسانی آموزش‌دیده محسوب می‌شود؛ تا جایی که شورای جهانی سفر و گردشگری (WTTC) هشدار داده است که صنعت مهمان‌نوازی و گردشگری جهان تا سال ۲۰۳۵ با کمبود ده‌ها میلیون نیروی کار مواجه خواهد شد و تنها در بخش‌های مرتبط با مهمان‌نوازی، شکاف نیروی انسانی به میلیون‌ها نفر خواهد رسید.  در چنین شرایطی، کشورهای توسعه‌یافته نه‌تنها آموزش تخصصی هتلداری را تضعیف نکرده‌اند، بلکه سرمایه‌گذاری گسترده‌ای برای تربیت نیروی انسانی ماهر در این حوزه انجام داده‌اند؛ زیرا به خوبی می‌دانند که کیفیت خدمات اقامتی مستقیماً بر رضایت گردشگران، درآمد ارزی، نرخ بازگشت مسافر و اعتبار برند ملی تأثیر می‌گذارد. نکته مهم‌تر آن است که صنعت هتلداری بزرگ‌ترین دریافت‌کننده سرمایه‌گذاری در زنجیره گردشگری است. گزارش‌های بین‌المللی سرمایه‌گذاری هتل نشان می‌دهد که حجم سرمایه‌گذاری در بخش اقامت و هتل‌ها طی سال‌های اخیر رشد قابل توجهی داشته و همچنان یکی از جذاب‌ترین حوزه‌های سرمایه‌گذاری در صنعت سفر محسوب می‌شود. بنابراین این پرسش جدی مطرح می‌شود که چرا بخشی که بیشترین حجم سرمایه‌گذاری، اشتغال مستقیم، دارایی‌های فیزیکی و نیاز به نیروی انسانی تخصصی را در اختیار دارد، باید در نظام آموزشی کشور به تدریج هویت مستقل خود را از دست بدهد؟ واقعیت این است که تجربه سال‌های اخیر نشان می‌دهد هتلداری در بسیاری از تصمیمات اجرایی و حتی نمادین، به تدریج در سایه عنوان کلی «گردشگری» قرار گرفته است. حذف تدریجی واژه «هتلداری» از برخی رویدادها، نمایشگاه‌ها و ساختارهای سیاست‌گذاری نمونه‌ای از همین روند است. این در حالی است که در ادبیات جهانی، Hospitality نه زیرمجموعه‌ای کم‌اهمیت از Tourism، بلکه یکی از ارکان اصلی و مستقل آن محسوب می‌شود. نگرانی فعالان صنعت هتلداری از تغییر عنوان مدارس تخصصی هتلداری نیز دقیقاً از همین منظر قابل درک است. تجربه نشان داده است که هرگاه دو رشته تخصصی با نیازهای آموزشی متفاوت در یک ساختار آموزشی ادغام می‌شوند، به مرور سهم آموزش‌های مهارتی، کارگاهی و عملی کاهش یافته و جای خود را به دروس عمومی‌تر و مشترک می‌دهد. نتیجه چنین رویکردی، کاهش عمق مهارت‌آموزی و تربیت فارغ‌التحصیلانی است که نه در هتلداری تخصص کافی دارند و نه در گردشگری. اگر هدف کشور توسعه گردشگری، ارتقای کیفیت خدمات، افزایش سرمایه‌گذاری و رقابت‌پذیری بین‌المللی است، مسیر آن از تضعیف آموزش تخصصی هتلداری نمی‌گذرد. برعکس، امروز باید شاهد توسعه هنرستان‌های تخصصی هتلداری، تجهیز کارگاه‌های آموزشی، ارتقای استانداردهای مهارتی و تقویت پیوند میان مدارس و هتل‌ها باشیم. تغییر عنوان «هتلداری» به «هتلداری و گردشگری» شاید در ظاهر اقدامی کوچک باشد، اما در عمل می‌تواند نشانه‌ای از یک خطای بزرگ‌تر باشد؛ خطایی که میان یک صنعت عملیاتی و سرمایه‌بر با یک حوزه سیاست‌گذاری و خدمات سفر تمایز قائل نیست. صنعت هتلداری ایران بیش از هر زمان دیگری به نیروی انسانی ماهر نیاز دارد. تصمیم‌گیران باید به جای کمرنگ کردن هویت آموزشی این صنعت، برای تقویت آن برنامه‌ریزی کنند. آینده هتل‌های کشور با سرمایه‌گذاری در ساختمان‌ها ساخته نمی‌شود؛ با سرمایه‌گذاری در آموزش نیروی انسانی ساخته می‌شود. ✍️ مهدی حسینی

ایجاد شده: 8/تیر/1405       آخرین ویرایش: 8/تیر/1405     مقالات و یادداشت ها
تأثیر هوشمندسازی بر کارآمدی هتل‌های پنج‌ستاره جنوب ایران

تأثیر هوشمندسازی بر کارآمدی هتل‌های پنج‌ستاره جنوب ایران

تصور کنید ساعت ۶ صبح است و شما هنوز به هتل نرسیده‌اید، اما سیستم هوشمند شما در حال کار است. یکی از آسانسورها صدای غیرعادی دارد، نسان متوجه نمی‌شود، اما حسگرها می‌فهمند. قبل از اینکه خرابی رخ دهد و مهمانان در راهرو منتظر بمانند، تیم نگهداری هشدار دریافت می‌کند و قطعه یدکی را سفارش می‌دهد. در همین حال، سیستم انرژی متوجه می‌شود که طبقه سوم خالی است و روشنایی راهروها را کاهش می‌دهد، ۳۵٪ صرفه‌جویی در برق، بدون اینکه کسی حتی متوجه شود. ساعت ۸ صبح، مهمانی از درب ورودی وارد می‌شود. سیستم او را می‌شناسد، می‌داند که بار قبل اتاق طبقه بالا با نمای دریا را انتخاب کرده بود، و این بار هم همان را آماده کرده است. دمای اتاق از قبل روی ۲۲ درجه تنظیم شده، و لیست رستوران‌های مورد علاقه‌اش روی تبلت اتاق منتظر اوست. این دیگر رویا نیست، این واقعیت هتل‌هایی است که از امروز شروع به رقابت کرده‌اند و شما اگر الان شروع نکنید، دارید عقب می‌مانید. مطالعه‌ای تحت عنوان «تأثیر هوشمندسازی بر کارآمدی هتل‌های پنج‌ستاره جنوب ایران»  از دانشگاه شیراز، در دوره سیزدهم ژورنال مطالعات اجتماعی گردشگری ایران در دانشگاه فردوسی مشهد منتشر شد و به این سوال اساسی پاسخ داد: وقتی یک هتل پنج‌ستاره تصمیم می‌گیرد هوش مصنوعی، اینترنت اشیا، رباتیک و سیستم‌های خودکار را وارد کار کند، واقعاً چه اتفاقی می‌افتد؟ محققان با مدیران و بهره‌برداران تمامی هتل‌های پنج‌ستاره در استان‌های جنوب ایران مصاحبه کردند و از روش آمیخته کیفی-کمی استفاده کردند تا بفهمند کدام بخش‌های هتل بیشترین منفعت را می‌برند و مدیران چگونه باید شروع کنند. نتیجه تحقیق شگفت‌انگیز بود و برخلاف تصور رایج که فکر می‌کنیم هوشمندسازی فقط برای راحتی مهمان است، محققان نشان دادند که بیشترین تأثیر هوشمندسازی روی فرایندهای مدیریتی است نه عملیاتی. چرا این مهم است؟ چون هوشمندسازی ابتدا شیوه تصمیم‌گیری، برنامه‌ریزی، کنترل و هماهنگی را تغییر می‌دهد. وقتی مدیریت هتل داده‌محور، دقیق‌تر و سریع‌تر شود، اثر آن مثل موج به سمت عملیات و تجربه مهمان سرازیر می‌شود. مدیران دیگر بر اساس حدس تصمیم نمی‌گیرند، داده‌های لحظه‌ای دارند. برنامه‌ریزی دقیق‌تر می‌شود، کنترل کیفیت خودکار‌تر می‌شود، و هماهنگی بین بخش‌ها روان‌تر می‌شود. مثلاً سیستم هوشمند به شما می‌گوید که هفته آینده رزروها ۴۰٪ بیشتر از این هفته است و شما می‌توانید از قبل نیروی کار را تنظیم کنید، موجودی غذا را افزایش دهید، و از شلوغی غیرمنتظره جلوگیری کنید. این تحول در لایه مدیریتی سپس به لایه پشتیبانی منتقل می‌شود! منابع انسانی بهتر استخدام و آموزش می‌دهند، امور مالی دقیق‌تر هزینه‌ها را کنترل می‌کند، نگهداری خرابی‌ها را قبل از بروز پیش‌بینی می‌کند، و تدارکات هوشمندانه و به‌موقع خرید می‌کند. حسگرهای سیستم تهویه مطبوع متوجه می‌شوند که فیلتر یکی از دستگاه‌ها دارد مسدود می‌شود و قبل از اینکه مهمانی شکایت کند، تیم تعمیرات آن را تعویض می‌کند. در نهایت، این موج به لایه عملیاتی می‌رسد! پذیرش سریع‌تر می‌شود، چک‌این و چک‌اوت بدون صف انجام می‌شود، اتاق‌ها شخصی‌سازی می‌شوند، رستوران به‌صورت هوشمند سفارش می‌گیرد، و نظافت بر اساس زمان خروج مهمانان برنامه‌ریزی می‌شود. مهمان دیگر نیازی ندارد منتظر پذیرش بماند—با اپلیکیشن موبایل کلید دیجیتال اتاق را دریافت می‌کند و مستقیم به اتاق می‌رود. این تحقیق نشان داد که هوشمندسازی نه یک لوکس، بلکه یک ضرورت رقابتی است و هتل‌هایی که امروز شروع می‌کنند، فردا رهبران بازار خواهند بود. جمع‌بندی این مطالعه یک پیام صریح دارد: هوشمندسازی یک تجمل نیست، یک ضرورت رقابتی است. هتل‌های پنج‌ستاره‌ای که فناوری‌های نوین مانند هوش مصنوعی، اینترنت اشیا و رباتیک را به‌صورت یکپارچه در عملیات، پشتیبانی و مدیریت خود به کار گرفته‌اند، هم بهره‌وری را بالا برده‌اند، هم هزینه‌ها را مهار کرده‌اند، هم تجربه مهمان را بهبود بخشیده‌اند و هم سودآوری بیشتری به دست آورده‌اند. دنیای هتلداری دیگر مانند یک دهه پیش نیست؛ مهمانان امروز خدمات سریع، شخصی و بی‌دردسر می‌خواهند و رقبا در حال سرمایه‌گذاری بر همین فناوری‌ها هستند. پرسش دیگر این نیست که «آیا باید؟»، بلکه این است که «از کجا شروع کنیم؟» و پاسخ، همان‌طور که پژوهش نشان داد، ساده است: از اتاق مدیریت؛ از همان جایی که استراتژی شکل می‌گیرد، برنامه طراحی می‌شود و آینده هتل شما رقم می‌خورد. منبع:اعظم صفرآبادی؛ سینا ظفریان؛ معصومه محرر: ژورنال مطالعات اجتماعی گردشگری ایران، دوره ۱۳، دانشگاه فردوسی مشهد، بهار ۱۴۰۴.

ایجاد شده: 7/تیر/1405       آخرین ویرایش: 7/تیر/1405     مقالات و یادداشت ها
جایگاه تبلیغات 1 جایگاه تبلیغات 1


کمی منتظر بمانید...