نتایج جستجو...
 رویکرد باززایشی در گردشگری، هم‌پیمانی گردشگری با توسعه پایدار جوامع محلی

رویکرد باززایشی در گردشگری، هم‌پیمانی گردشگری با توسعه پایدار جوامع محلی

به گزارش سرویس خارجی ایتنا ؛ رویکرد باززایشی (Regenerative Approach) در هر حوزه‌ای نیازمند تفکر سیستمی است به این معنا که باید به اکوسیستم‌ها و پیچیدگی‌های درهم‌تنیده آنها به‌صورت یک کل نگریست، نه اجزای مجزا. در صنعت گردشگری نیز چنین نگرشی ضروری است و باید پذیرفت که سفر و گردشگران در انزوا وجود ندارند و به‌شکل مستقیم و غیرمستقیم بر جوامع محلی تأثیر می‌گذارند. افراد فعال در این حوزه باید به نیازهای کلان جامعه مانند دسترسی به آموزش و خدمات بهداشتی، توسعه زیرساخت‌ها و فعالیت‌های اقتصادی چون کشاورزی و آبزی‌پروری توجه کنند و جایگاه گردشگری را در این بافت اجتماعی و اقتصادی بررسی نمایند. در چنین رویکردی، به جای تمرکز صرف بر منافع گردشگری برای جامعه، روابط متقابل و مشارکت واقعی با هدف توسعه پایدار جامعه مدنظر قرار می‌گیرد و گردشگری به‌عنوان هم‌پیمانی در این مسیر ایفای نقش می‌کند، نه نیرویی که به‌تنهایی خط‌مشی جامعه را تعیین کند.

ایجاد شده: 12/آبان/1403       آخرین ویرایش: 12/آبان/1403     اخبار خارجی
گزارش نهایی نشست تخصصی گردشگری شهری پایدار سازمان جهانی گردشگری منتشر شد

گزارش نهایی نشست تخصصی گردشگری شهری پایدار سازمان جهانی گردشگری منتشر شد

به گزارش سرویس خارجی ایتنا ؛ گزارش نهایی نشست تخصصی گردشگری شهری پایدار، که در تاریخ ۲۱ و ۲۲ مارس ۲۰۲۴ در بیلبائو اسپانیا برگزار شد، منتشر شد. این نشست با حمایت دولت باسک و همکاری سازمان ملل متحد و سازمان جهانی گردشگری به‌منظور بررسی راهکارهای نوین برای توسعه گردشگری پایدار در شهرها و حفاظت از منابع محیطی، فرهنگی و اقتصادی برگزار شد. کارشناسان بین‌المللی، نمایندگان دولتی و بخش خصوصی، و اعضای جامعه مدنی در این رویداد حضور داشتند. این گزارش به نکات کلیدی و مهمی از جمله ضرورت هم‌افزایی سیاست‌های شهری و گردشگری، مدیریت پایدار و کنترل ازدحام گردشگران، اهمیت استفاده از داده‌ها و شاخص‌های نظارتی برای بهبود شرایط زیست‌محیطی و اجتماعی، و حفظ فرهنگ و هویت محلی اشاره دارد. در این نشست بر نقش جوامع محلی، توسعه زیرساخت‌های سبز، حمل‌ونقل پایدار و ایجاد فرصت‌های شغلی تأکید شد تا شهرها بتوانند به‌عنوان مقاصد گردشگری پایدار و دوستدار محیط زیست توسعه یابند. جهت کسب اطلاعات بیشتر از طریق لینک زیر اقدام فرمایید 👇 linktr.ee/untourism

ایجاد شده: 10/آبان/1403       آخرین ویرایش: 10/آبان/1403     اخبار خارجی
غیرمستعمره‌سازی سفر راهی به سوی حمایت و توانمندسازی جوامع محلی

غیرمستعمره‌سازی سفر راهی به سوی حمایت و توانمندسازی جوامع محلی

به عنوان فردی که در زمینه گردشگری و آموزش گردشگری فعالیت دارم، همیشه به دنبال راه‌هایی بوده‌ام که بتوانم تأثیر مثبت بر جوامع محلی بگذارم. از نخستین تجربه‌های سفرم در غنا، زمانی که به همراه خانواده به دیدار اقوام و شرکت در مراسم‌های خانوادگی می‌رفتیم، تا امروز که به‌عنوان دانشجوی دکترای دانشگاه واترلو مشغول مطالعه‌ام، متوجه شدم که سفر می‌تواند چیزی فراتر از جابه‌جایی فیزیکی باشد. سفر می‌تواند ابزاری باشد برای ایجاد عدالت اجتماعی و احیای هویت‌های فرهنگی که در طول تاریخ توسط استعمار و امپریالیسم سرکوب شده‌اند. غیرمستعمره‌سازی سفر، به معنای شکستن زنجیره‌های تاریخی استعمار و امپریالیسم است که همچنان در صنعت گردشگری و بسیاری از دیگر بخش‌ها وجود دارد. این مفهوم، با نگاه انتقادی به رابطه قدرتی که بین کشورها و جوامع مستعمره و استعمارگر وجود داشته است، به دنبال بازگرداندن کنترل به جوامع بومی و محلی است. غیرمستعمره‌سازی به بررسی ساختارهای ناعادلانه‌ای می‌پردازد که در نظام‌های آموزشی، فرهنگی و حتی اقتصادی وجود دارند و همچنان از اندیشه‌های استعمارگری تغذیه می‌کنند. این رویکرد به دنبال ایجاد تغییر در چگونگی تجربه سفر، تعامل با جوامع و توزیع منابع و فرصت‌ها است. برای فهم بهتر اهمیت غیرمستعمره‌سازی در گردشگری، باید ابتدا تأثیرات استعمار بر این صنعت را بررسی کنیم. استعمارگران نه تنها منابع طبیعی و اقتصادی جوامع محلی را به‌نفع خود بهره‌برداری می‌کردند، بلکه با اعمال قدرت فرهنگی و اجتماعی، روایت‌های تاریخی و فرهنگی جوامع بومی را دستکاری کردند. در بسیاری از مقاصد گردشگری امروز، همچنان شاهد بقایای این نوع سلطه‌گری هستیم؛ از نمایش‌های کلیشه‌ای و تحریف‌شده از فرهنگ‌های محلی گرفته تا بهره‌برداری از نیروی کار محلی بدون مشارکت عادلانه آن‌ها در سودآوری صنعت گردشگری. تحقیقات من نشان داده‌اند که حتی در کشورهایی مانند غنا، که زمانی مستعمره بوده‌اند، آثار استعمار همچنان در سیستم‌های آموزشی و مدیریتی گردشگری دیده می‌شود. از دانشگاه‌ها تا سیستم‌های گردشگری، بسیاری از این ساختارها همچنان تحت تأثیر تفکرات و ارزش‌های استعمارگران قرار دارند. برای مثال، در بسیاری از کتابخانه‌های دانشگاه‌های گردشگری، مانند دانشگاه کیپ‌کاست، درصد بالایی از کتاب‌ها توسط نویسندگانی غیربومی و غیرافریقایی نوشته شده است. این وضعیت باعث می‌شود که روایات و تجربیات محلی در حاشیه قرار گیرند و روایت‌های جهانی غالب همچنان بر جوامع بومی تأثیرگذار باشند. یکی از راه‌های غیرمستعمره‌سازی سفر، تغییر رویکرد و نگرش ما به مقصدها و جوامع محلی است.اولین گام این است که پیش از سفر، درباره تاریخ، فرهنگ و مسائل اجتماعی مقصد مطالعه کنیم. این آگاهی به ما کمک می‌کند تا به جای بهره‌برداری از فرهنگ‌های محلی، با احترام و همدلی به آن‌ها نزدیک شویم. اقامت در اقامتگاه‌های بومی، خرید از بازارهای محلی و شرکت در فعالیت‌های فرهنگی محلی می‌تواند به تقویت اقتصاد جوامع بومی و حفظ هویت فرهنگی آن‌ها کمک کند. غیرمستعمره‌سازی سفر همچنین به معنای پایدارسازی سفر است. سفر پایدار تنها به محیط زیست محدود نمی‌شود؛ بلکه شامل عدالت اجتماعی و اقتصادی نیز هست. در این رویکرد، سفر باید به‌گونه‌ای باشد که نه تنها به نفع محیط زیست باشد، بلکه به جوامع محلی نیز کمک کند تا از مزایای اقتصادی و اجتماعی گردشگری بهره‌مند شوند. این موضوع می‌تواند شامل مشارکت فعال جوامع محلی در تصمیم‌گیری‌ها و مدیریت گردشگری، ایجاد زیرساخت‌های بهداشتی و آموزشی و همچنین تضمین توزیع عادلانه سود اقتصادی از صنعت گردشگری باشد. یکی از ابزارهای کلیدی در غیرمستعمره‌سازی سفر، توانمندسازی افراد محلی و بومی برای مدیریت و هدایت کسب‌وکارهای گردشگری است. این مسئله باعث می‌شود که تصمیم‌گیری‌های کلیدی در دست افرادی باشد که به‌طور مستقیم با فرهنگ و منابع محلی در ارتباط هستند و به نفع جامعه خود تصمیم‌گیری می‌کنند. نمونه‌هایی از این رویکرد در برنامه‌های گردشگری مبتنی بر جامعه در کشورهای مختلف مشاهده می‌شود، جایی که افراد محلی در مدیریت اقامتگاه‌ها، رستوران‌ها و جاذبه‌های گردشگری نقشی فعال دارند. میراثی که می‌خواهم از خود به جا بگذارم، میراثی از عدالت، توانمندسازی و پایداری است. این چیزی است که همه ما باید در صنعت گردشگری به دنبال آن باشیم تا سفری عادلانه‌تر و معنادارتر برای همگان ایجاد کنیم. ✍️ مائوتور آگبو؛ دانشجوی دکترای دانشکده گردشگری دانشگاه واترلو

ایجاد شده: 21/مهر/1403       آخرین ویرایش: 21/مهر/1403     مقالات و یادداشت ها
گردشگری مسئولانه پلی برای صلح جهانی

گردشگری مسئولانه پلی برای صلح جهانی

به گزارش سرویس خارجی ایتنا ؛ موسسه جهانی Green Key روز جهانی گردشگری را تبریک گفت و اعلام کرد، گردشگری تنها به معنای بازدید از مکان‌های جدید نیست بلکه فرصتی برای ایجاد ارتباطات عمیق‌تر با مردم و جوامع مختلف است. موسسه Green Key بر این باور است که گردشگری پایدار نه تنها به حفاظت از محیط زیست کمک می‌کند، بلکه مردم را به هم نزدیک کرده، تفاهم را افزایش داده و از اقتصادهای محلی حمایت می‌کند. امسال در روز جهانی گردشگری، با شعار "گردشگری و صلح"، تأثیرات مثبت سفرهای مسئولانه را جشن می‌گیریم. سفرهایی که با انتخاب‌های هوشمندانه از جوامع محلی حمایت می‌کنند، محیط زیست را محافظت کرده و میراث فرهنگی را حفظ می‌کنند. گردشگری مسئولانه نه تنها به توسعه پایدار کمک می‌کند، بلکه پلی برای تقویت صلح جهانی و ایجاد همبستگی بین ملت‌ها است. با هم می‌توانیم جهان را کشف کنیم و در عین حال به مکانی بهتر و صلح‌آمیزتر برای همگان تبدیل کنیم.

ایجاد شده: 6/مهر/1403       آخرین ویرایش: 6/مهر/1403     اخبار خارجی
گردشگری؛ زبان صلح و دوستی

گردشگری؛ زبان صلح و دوستی

بیست و هفتم سپتامبر ۲۰۲۴ میلادی، مصادف با ششم مهر ۱۴۰۳، روز جهانی گردشگری است و سازمان جهانی گردشگری طبق روال هر سال، شعار این روز را «گردشگری و صلح» تعیین نموده و بر این اساس کشورهای عضو تلاش می کنند در سال پیش روی خود راهبردهای مناسب و مؤثری در جهت توسعه گردشگری و تقویت صلح و دوستی در ابعاد داخلی و بین المللی تدوین و اجرا نمایند. این موضوع بهانه ای شد تا یادداشتی کوتاه دراین باب، تقدیم شما خوانندگان و فعالان عزیز گردشگری نمایم. گردشگری اساساً صنعتی است؛ انسان محور، ارتباط محور، اجتماع محور و رویداد محور و همین خصلت ها، آن را به صنعتی نرم تبدیل کرده است . صنعتی که عاری از هرگونه پیچیدگی، ابهام و خشونت است. به واقع مایه ی گردشگری؛ میزبانی، میهمانداری و میهمان نوازی است و دقیقاً در چنین فضایی است که گفته می شود؛ میهمان حبیب خداست و فاضل و عارفی چون شیخ ابوالحسن خرقانی نیز بر سردر خانقاه خود چنین نوشت “هر که در این سرا در آید نانش دهید و از ایمانش مپرسید، چه آنکس که به درگاه باریتعالی به جان ارزد البته بر خوان بوالحسن به نان ارزد” و این گفتاری است بشر دوستانه وپیام آور صلح، دوستی و مودت . گردشگری از هرگونه جنگ، نزاع، درگیری و تنش داخلی و خارجی گریزان است و به شدت تحت تأثیر این قبیل عناصر درمحیط کلان بازاریابی قرار می گیرد و به همین دلیل شکننده و ترسواست. زبان آن، زبان گفتگو و صلح است و دولت ها باید تلاش کنند تا با بهره گیری از این ظرفیت عظیم و ارزشمند به تقویت دیپلماسی بین المللی خود بپردازند. چراکه گردشگری می‌تواند علاوه بر توسعه اقتصادی، به عنوان ابزاری مؤثر برای ترویج و گسترش صلح، دوستی و همزیستی مسالمت‌آمیز در جهان عمل کند. گردشگری فرصتی بی‌نظیر برای تبادل و ارتباطات بین فرهنگی است و در کشوری چون ایران می تواند به عنوان ابزاری مؤثر برای مقابله با ایران هراسی ایفای نقش کند و در این خصوص تبادل گردشگران بین کشورها می‌تواند به کاهش قضاوت های منفی کمک کرده و تصویر ذهنی گردشگران و ملل مختلف جهان را در مورد مقاصد گردشگری یا کشورهای مقصد مثبت نماید و در نتیجه به ایجاد صلح و پایداری آن کمک کند. همچنین می‌تواند با ایجاد فرصت‌های شغلی جدید و افزایش درآمد مقاصد گردشگری و جوامع محلی، منجر به کاهش تنش‌های اجتماعی، مناقشات داخلی و اقتصادی پایدارتر برای کشورها شود. گردشگری یک ابزار دیپلماسی غیررسمی برای کشورها است و دولت ها می توانند از طریق برنامه ریزی، سازماندهی و مدیریت سفرهای گروهی یا دسته جمعی و رویدادهای بین المللی، زمینه‌ساز گفت‌وگوهای سازنده با کشورهای مختلف جهان باشند. بنابراین هر جا صلح، آرامش، گفتگو و امنیت باشد، مسلماً توسعه ی گردشگری نیز سهل تر شده و سرعت می گیرد و ارمغانش آبادانی، نشاط و سرزندگی اقتصادی و اجتماعی و تقویت روابط سیاسی بین کشورهاست. چنانچه می دانید، دو کشور کره جنوبی و شمالی از زمان جنگ کره در دهه ۱۹۵۰ تا کنون در وضعیت تنش قرار دارند. با این حال، در سال‌های اخیر، برنامه‌های گردشگری ویژه ای برای شهروندان کره جنوبی به منظور بازدید از مناطق خاصی در کره شمالی طراحی شده است. این برنامه‌ها نه تنها به ترویج و ارتباطات بین فرهنگی دو کشور کمک کرده‌اند، بلکه فرصتی برای گفتگو و تعامل سازنده نیز فراهم نموده اند. به عنوان مثال، در سال ۲۰۱۸میلادی، با توجه به کاهش تنش‌ها بین دو کشور، سفرهایی تحت عنوان “سفرهای دوستی” ترتیب داده شد که هدف آن ایجاد ارتباطات انسانی و فرهنگی بین دو کشور بود. در این تورها گردشگران کره جنوبی از مکان‌های تاریخی، فرهنگی و طبیعی کره شمالی بازدید کرده و با زندگی روزمره مردم آن کشور آشنا می شدند. آنچه مسلم است، گردشگری و تبادل گردشگر بین کشورها به تدریج باعث کاهش تنش‌ها بین آنها می شود و زمینه‌ساز گفت‌وگوهای بیشتر و صلح پایدار خواهد بود. لذا در خاتمه و درجمع بندی این یادداشت، مجدداً تأکید می کنم که در دنیای معاصری که در آن با چالش‌های متعددی از جمله جنگ‌، بحران‌های انسانی و نابرابری‌های اجتماعی مواجهیم ،اهمیت گردشگری به عنوان یک عنصرمولد صلح و دوستی بیشتر نمایان می‌شود و این قدرت پیدا و پنهان گردشگری است که می تواند جهان را به مکانی آرام‌تر، زیباتر و سرشار از همزیستی مسالمت آمیز تبدیل کند و دولت ها نباید از نقش مهم و حیاتی این معجزه گر صلح و دوستی غافل شوند. ✍ احمد دیناری؛ مشاور، سخنران و نویسنده حرفه ای سرمایه گذاری گردشگری

ایجاد شده: 2/مهر/1403       آخرین ویرایش: 2/مهر/1403     مقالات و یادداشت ها
نشان‌سبز: پاسپورتی برای اقامت سبز

نشان‌سبز: پاسپورتی برای اقامت سبز

در دنیای امروز، گردشگری پایدار و مسئولانه به یکی از دغدغه‌های اصلی صنعت گردشگری تبدیل شده است. گردشگران بیش از پیش به دنبال تجربه سفرهایی هستند که کمترین تأثیر منفی را بر محیط‌زیست داشته باشند و به جوامع محلی کمک کنند. در این راستا، مفهوم "نشان سبز" به عنوان یک ابزار قدرتمند برای تشویق و شناسایی واحدهای اقامتی پایدار مطرح شده است. وزارت میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی با تهیه و تدوین دستورالعمل نشان سبز می‌تواند گامی مهم در جهت توسعه گردشگری پایدار در کشور بردارد. این دستورالعمل با تعریف شاخص‌های مشخص برای واحدهای اقامتی، امکان ارزیابی و رتبه‌بندی آنها را بر اساس عملکرد زیست‌محیطی، اجتماعی و اقتصادی فراهم می‌کند.دریافت گواهی نشان سبز، اقدامی مهم در جهت توسعه گردشگری پایدار و مسئولانه است. در زیر، شاخص‌های تخصصی برای واحدهای اقامتی آورده شده است که می‌تواند به عنوان مبنایی برای تهیه و تدوین دستورالعمل‌ و استانداردهای دقیق‌تر گواهی نشان سبز مورد استفاده قرار گیرد. مدیریت انرژی: ۱) تدوین برنامه جامع مدیریت انرژی ۲) استفاده از سیستم‌های روشنایی کم مصرف LED ۳) نصب تجهیزات کاهنده مصرف آب در شیرآلات و توالت‌ها ۴) استفاده از سیستم‌های گرمایشی و سرمایشی با راندمان بالا ۵) عایق‌بندی مناسب ساختمان ۶) تشویق میهمانان به صرفه‌جویی در مصرف انرژی مدیریت پسماند: ۱)تفکیک زباله در مبدا ۲) کمینه‌سازی تولید زباله از طریق کاهش بسته‌بندی‌های یکبار مصرف ۳) بازیافت مواد قابل بازیافت ۴) کمپوست کردن زباله‌های آلی ۵) همکاری با شرکت‌های جمع‌آوری زباله‌های ویژه مدیریت آب: ۱) استفاده از سیستم‌های آبیاری قطره‌ای در فضای سبز ۲) جمع‌آوری آب باران و استفاده از آن در آبیاری ۳) نصب تجهیزات تصفیه آب برای استفاده مجدد ۴) آموزش کارکنان و میهمانان برای صرفه‌جویی در مصرف آب حفاظت از محیط‌زیست: ۱) استفاده از مواد شوینده زیست تخریب‌پذیر ۲) کاهش استفاده از مواد شیمیایی خطرناک ۳) استفاده از مواد اولیه محلی و ارگانیک در رستوران ۴) حمایت از تولید محصولات محلی ۵) حفاظت از تنوع زیستی آموزش و آگاهی‌رسانی: ۱) آموزش پرسنل در زمینه محیط‌ زیست و گردشگری پایدار ۲) برگزاری کارگاه‌های آموزشی برای میهمانان ۳) تهیه بروشور و بنرهای اطلاع‌رسانی در مورد محیط‌زیست ۴) ایجاد نمایشگاه‌های دائمی در مورد محیط‌زیست ساختمان و تأسیسات: ۱) استفاده از مصالح ساختمانی بومی و سازگار با محیط‌زیست ۲) طراحی ساختمان‌ها با توجه به شرایط اقلیمی ۳) استفاده از انرژی‌های تجدیدپذیر مانند انرژی خورشیدی و بادی ۴) ایجاد فضاهای سبز در اطراف ساختمان گردشگری مسئولانه: ۱) حمایت از جوامع محلی ۲) احترام به فرهنگ و آداب و رسوم محلی ۳) ارائه تورهای گردشگری پایدار ۴) تشویق میهمانان به بازدید از جاذبه‌های طبیعی و فرهنگی کیفیت هوا: ۱) کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای ۲) استفاده از وسایل نقلیه عمومی و دوچرخه ۳) تشویق مهمانان به استفاده از حمل‌ونقل عمومی مدیریت منابع طبیعی: ۱) حفاظت از جنگل‌ها و مراتع ۲) کاهش مصرف کاغذ ۳) استفاده از چوب‌های بازیافتی چند نکته مهم: شخصی‌سازی شاخص‌ها: هر واحد اقامتی با توجه به شرایط خاص خود می‌تواند شاخص‌های مورد نظر را شخصی‌سازی کند. ارزیابی مستمر: ارزیابی مستمر عملکرد واحد اقامتی در زمینه شاخص‌های سبز ضروری است. توجه به نیازهای محلی: شاخص‌ها باید با توجه به شرایط محیطی و اجتماعی هر منطقه تدوین شوند. همکاری با جامعه محلی: همکاری با جامعه محلی در اجرای برنامه‌های گردشگری پایدار بسیار مهم است. در نهایت، دستیابی به گواهی نشان سبز، صرفاً یک گواهی نیست؛ بلکه نشان‌دهنده تعهد جدی واحد اقامتی به حفظ محیط‌زیست و مسئولیت‌پذیری اجتماعی است. این گواهی می‌تواند به عنوان یک مزیت رقابتی قوی در بازار گردشگری عمل کند و اعتماد گردشگران آگاه و مسئولیت‌پذیر را جلب نماید. با اجرای دقیق این شاخص‌ها، واحدهای اقامتی می‌توانند به سهم خود در حفظ محیط‌زیست و کره‌زمین کمک کنند و آینده‌ای پایدارتر را برای نسل‌های آینده تضمین نمایند. ✍🏻 فرزاد زارع کارشناس گردشگری

ایجاد شده: 19/شهریور/1403       آخرین ویرایش: 19/شهریور/1403     مقالات و یادداشت ها
قدرت تحول آفرین گردشگری وصلح

قدرت تحول آفرین گردشگری وصلح

اگر اسناد مختلف untourism از جمله «اعلامیه گردشگری جهانی»، «منشور حقوق گردشگری»، «کدهای اخلاقی گردشگری» و... رابررسی وتحلیل کنیم؛ به این نتیجه خواهیم رسیدکه با«افزایش ارتباطات مردم »،«تقویت همکاری های بین المللی،فرهنگی و ارتباطات جهانی و گسترش دوستی و تفاهم بین مردم جهان»،گردشگری می تواند یک «نیروی حیاتی» برای ترویج صلح و تفاهم بین المللی باشد.                            جهان ما اکنون ازبحران های مختلف،تنش های قومی و مذهبی،جنگ، بیماری و... رنج می برد. بنابراین، نیاز مبرم به ایجاد یک الگوی جدید از مذاکرات بین‌المللی برای از بین بردن یا کاهش ناآرامی‌ها ومنازعات مختلف سیاسی و... بین ملت‌ها وجود دارد. در واقع، این پیش‌فرض که گردشگری می‌تواند درک و تساهل بین فرهنگی را ارتقا دهد، مدت‌هاست که زیربنای گفتمان دیپلماسی گردشگری به عنوان راهی به سوی صلح مطرح است.  گردشگری و صلح رابطه‌ای پیچیده و چندوجهی دارند که می‌توانند از زوایای مختلف مورد بررسی قرار گیرند. گردشگری به عنوان یک صنعت جهانی پتانسیل بسیار زیادی برای ترویج روابط دوستانه دارد.  وقتی مردم به نقاط مختلف جهان سفر می کنند، فرصتی فراهم می‌شود؛ تا با ملل مختلف، فرهنگ ها و ارزش های جدید آشنا شوند.این تجربه می‌تواند درک وشناخت فرهنگی متقابل میان گردشگران و جامعه میزبان را افزایش دهد، علاوه بر این از نظر اقتصادی وسیاسی نیزکشورهای میزبان منتفع می‌شوند. پس اگرعمیق تر به رابطه بین گردشگری و صلح نگاه کنیم،گردشگری موجب ۱-افزایش تعاملات بین فرهنگی: ( سفر و گردشگری فرصت‌هایی برای افراد فراهم می‌کند تا با فرهنگ‌ها، سنت‌ها و عقاید مختلف آشنا شوند. این تعاملات می‌تواند به کاهش پیش‌داوری‌و سوءتفاهم‌ها کمک کند و احترام متقابل بین ملت ها را افزایش دهد.) ۲-توسعه اقتصادی و کاهش فقر: ( گردشگری می‌تواند منبع درآمدی پایدار برای جوامع محلی باشد و به بهبود شرایط زندگی مردم کمک کند. توسعه اقتصادی می‌تواند به کاهش نابرابری‌ها و تنش‌های اجتماعی منجر شود و در نتیجه صلح و ثبات را تقویت کند.) ۳-حفاظت از میراث فرهنگی و طبیعی: (گردشگری مسئولانه می‌تواند به حفاظت از میراث فرهنگی و طبیعی کمک کند. این اقدام می‌تواند به ایجاد افتخار ملی و همبستگی فرهنگی منجر شود و جوامع را به همکاری و حمایت از یکدیگر ترغیب کند). اکنون گردشگری جهانی با سرعت خیره کننده ای درحال رشداست، به طوری که بر اساس بسیاری از معیارها، آن را به بزرگترین صنعت جهان تبدیل کرده است،تعداد گردشگران بین المللی در سال ۲۰۱۹ به بیش از ۱.۵ میلیارد رسیدوعلیرغم کاهش دردوره بحران کویدمجددا درسال ۲۰۲۳به تعدادگردشگران پیش ازبحران نزدیک شده است. اگر گردشگری چنین صنعت بزرگ وپرشتابی است، می توان تأثیرات غیرمستقیم و مستقیم آن در دیپلماسی عمومی را مورد توجه قرارداد، با شناخت از نقشی که گردشگری می تواند در شکل دادن به تصویر عمومی یک مقصدیا کشور ایفا کند، فرصتی برای اندیشه بیشترمی بایست فراهم آورد. بدون تردیدسفروگردشگری در مناطقی امکان پذیر است که آرامش وامنیت وجود داشته باشد. در مناطق جنگی یا بحرانی وپرتنش سفروگردشگران بسیار کاهش می یابد، زیرا عموما گردشگران تمایل به بازدید از مقاصد امن دارند و این خصوصیت رابطه بین گردشگری و دیپلماسی را نشان می دهد. کشورها می‌توانند از گردشگری به عنوان ابزار دیپلماسی استفاده کنند تا روابط دوستانه‌تری با کشورهای دیگر برقرار کنند،همچنین پروژه‌ها و رویدادهای بین‌المللی که در زمینه گردشگری برگزار می‌شود می‌تواند به تقویت همکاری‌های جهانی کمک کند. اگر به یافته‌ها و پژوهش ‌ها توجه کنیم؛ در می یابیم که اهمیت صلح و امنیت برای رشد و توسعه صنعت گردشگری در سوئیس غیرقابل انکار است. این عوامل زمینه ساز موفقیت گردشگری کشور، جذب مسافران، تقویت رشد اقتصادی و تسهیل تبادل فرهنگی هستند. تعهد پایدار سوئیس به صلح و امنیت، زیربنای صنعت گردشگری این کشور است،توجه به این مهم دربسیاری ازکشورهای اروپایی وآسیایی مانند؛اسپانیا،ایتالیا،فرانسه و.....یا کشورهایی مانندامارات،ترکیه،آذربایجان،عمان ویا عربستان که دردهه اخیر در نظام گردشگری خود تغییرات ویژه ای به وجود آورده است وبه دلیل دراختیارداشتن یک مقصدمهم مذهبی همیشه امنیت و آرامش رادرسیاستهای خود مورد توجه قرارمیدهد.. یاکشورهایی مانند مالزی،تایلند، اندونزی،سنگاپور،هند... ویا ویتنام که باتبلیغات گسترده بدنبال حذف ذهنیت جنگ و درصدد نشان دادن صلح و آرامش بوده وخودرابعنوان مقصدی جذاب و محبوب معرفی می کند. اکنون ویتنام دروازه‌ی سفر‌های اروپائیان شده و توانسته به عنوان نخستین مقصد محبوب بعد از ژاپن برای کره‌ای هانیز باشد. یاقطر به عنوان نخستین کشور خاورمیانه که میزبان جام جهانی فوتبال در سال ۲۰۲۲ شد، سر و صدای زیادی به پا کرد . از آن زمان، این کشور در صحنه جهانی نامی برای خود دست و پا کرده است. در سال ۲۰۲۳ قطر شاهد رکوردشکنی جذب گردشگر بین المللی بود. به دیگر سخن می توان گفت گردشگری یک اقدام دوسویه است. شناخت وگفتگوی انسانها،تمدنها ومذاهب باعث تفاهم، دوستی، احترام متقابل،مودت وتبادل دانش وتجربه خواهدشد،که شایدکارکرد اصلی وزیربنایی گردشگری نزدیک شدن ملتها،درک متقابل وهمبستگی دراین دهکده جهانی باشد. سازمان گردشگری ملل متحد با شعار«گردشگری و صلح»در ۵مهرماه و ۲۷سپتامبر به استقبال امنیت،صلح و آرامش می رود و این روز را جشن می‌گیرد. هدف روز جهانی گردشگری در سال ۲۰۲۴ بررسی تقاطع گردشگری و ایجاد صلح است و نشان می دهد که چگونه سفر، تبادل فرهنگی و شیوه های گردشگری پایدار می تواند به حل مناقشه، آشتی،ثبات اقتصادی واجتماعی،همزیستی مسالمت آمیز و ترویج صلح در سراسر جهان کمک کند.  قدرت تحول‌آفرین گردشگری در ایجاد پل‌ بین فرهنگها، تقویت گفتگوو تعاملات،ایجادجهانی پایدارتر و ترویج فرآیندهای صلح وتفاهم بین ملت ها را نباید نادیده گرفت. ✍️ حسن تقی زاده انصاری

ایجاد شده: 6/شهریور/1403       آخرین ویرایش: 6/شهریور/1403     مقالات و یادداشت ها
جایگاه تبلیغات 1 جایگاه تبلیغات 1


کمی منتظر بمانید...