نتایج جستجو...
بحران آب تهدیدی خاموش برای میراث جهانی ایران

بحران آب تهدیدی خاموش برای میراث جهانی ایران

به گزارش تور نیوز و به نقل از صدای میراث ؛ برداشت گسترده از منابع آب زیرزمینی و تشدید پدیده فرونشست زمین، به یکی از جدی‌ترین تهدیدها برای میراث جهانی ایران تبدیل شده است؛ تهدیدی که اکنون آثار تاریخی ثبت‌شده در یونسکو را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد. برداشت سالانه حدود ۴۲ میلیارد مترمکعب آب زیرزمینی در ایران، موجب کاهش سطح منابع آبی و ناپایداری زمین در مناطق مختلف شده و پایه‌های برخی از ارزشمندترین محوطه‌های تاریخی کشور را با خطر مواجه کرده است. از شکاف‌های ایجادشده در دشت مرودشت در نزدیکی تخت جمشید و نقش رستم گرفته تا فرونشست زمین در اصفهان و کاهش منابع آبی در یزد، نشانه‌های بحران آب اکنون به تهدیدی برای میراث فرهنگی ایران تبدیل شده است. خشکی زاینده‌رود و نگرانی‌های ناشی از فرونشست در محدوده میدان نقش جهان و مسجد جامع اصفهان، همچنین کاهش منابع آب زیرزمینی در یزد و تأثیر آن بر قنات‌ها و باغ‌های تاریخی، از جمله نمونه‌های این چالش به شمار می‌روند.

ایجاد شده: 24/تیر/1405       آخرین ویرایش: 24/تیر/1405     اخبار داخلی
سفرهای منظم در طول سال خطر مرگ ناشی از استرس را کاهش می‌دهد

سفرهای منظم در طول سال خطر مرگ ناشی از استرس را کاهش می‌دهد

به گزارش تور نیوز ؛ نتایج یک مطالعه ۴۰ ساله از دانشگاه هلسینکی نشان می‌دهد سفر و تعطیلات منظم، فراتر از یک تفریح، نقش مهمی در حفظ سلامت جسم و روان و کاهش خطر مرگ زودرس ناشی از استرس دارند. بر اساس این پژوهش که بیش از یک هزار و ۲۰۰ مرد را طی چهار دهه مورد بررسی قرار داده است، افرادی که کمتر از سه بار در سال به سفر یا تعطیلات می‌رفتند، ۳۷ درصد بیشتر در معرض مرگ ناشی از بیماری‌های مرتبط با استرس قرار داشتند. یافته‌های این تحقیق حاکی از آن است که سفرهای منظم با کاهش هورمون استرس (کورتیزول)، بهبود سلامت قلب و عروق، افزایش شفافیت ذهنی و تقویت سیستم ایمنی، به بازیابی توان جسمی و روانی کمک می‌کنند. پژوهشگران همچنین تأکید دارند که برای بهره‌مندی از این مزایا، نیازی به سفرهای طولانی یا پرهزینه نیست و حتی استراحت‌ها و سفرهای کوتاه و مکرر نیز می‌توانند اثرات قابل‌توجهی بر سلامت داشته باشند.

ایجاد شده: 6/تیر/1405       آخرین ویرایش: 6/تیر/1405     اخبار خارجی
گنبد گرمایی بر فراز قاره سبز؛ دولت‌ها و گردشگران در وضعیت هشدار

گنبد گرمایی بر فراز قاره سبز؛ دولت‌ها و گردشگران در وضعیت هشدار

به گزارش هتل نیوز ؛ بخش‌های گسترده‌ای از اروپا با موجی شدید و زودهنگام از گرما روبه‌رو شده‌اند؛ شرایطی که مقام‌های فرانسه، آلمان، ایتالیا و چند کشور دیگر را وادار به اتخاذ تدابیر اضطراری کرده و برنامه سفر میلیون‌ها گردشگر را تحت تأثیر قرار داده است.   دمای هوا در برخی مناطق فرانسه به ۴۱ درجه سانتی‌گراد رسیده و دولت این کشور با برگزاری نشست‌های ویژه بحران، هشدارهای گسترده‌ای برای محافظت از گروه‌های آسیب‌پذیر صادر کرده است. بیش از ۴۱ میلیون نفر در فرانسه تحت هشدار گرمای شدید قرار گرفته‌اند و احتمال افزایش سطح هشدارها نیز وجود دارد.   در آلمان نیز هشدارهای سراسری گرما صادر شده و دما در برخی مناطق به حدود ۳۸ درجه سانتی‌گراد رسیده است. همزمان، ایتالیا با گرمای ۳۶ تا ۳۷ درجه‌ای مواجه شده و گردشگران در شهرهایی مانند رم و بولونیا برای فرار از گرما به فضاهای سرپوشیده، بناهای تاریخی و نقاط خنک‌تر پناه برده‌اند.   کارشناسان هواشناسی علت این شرایط را استقرار یک «گنبد گرمایی» بر فراز بخش‌های وسیعی از اروپا عنوان می‌کنند؛ پدیده‌ای که موجب حبس هوای گرم و افزایش دما به سطوحی فراتر از میانگین‌های فصلی شده است. همزمان، نگرانی‌ها درباره افزایش خطر آتش‌سوزی‌های جنگلی، فشار بر شبکه‌های انرژی و تهدید سلامت عمومی نیز افزایش یافته است.   فعالان صنعت گردشگری معتقدند تداوم این شرایط می‌تواند بر الگوی سفرهای تابستانی در اروپا اثرگذار باشد و برخی مقاصد محبوب را با کاهش حضور گردشگران در ساعات اوج گرما و افزایش تقاضا برای مناطق خنک‌تر مواجه کند.  

ایجاد شده: 31/خرداد/1405       آخرین ویرایش: 31/خرداد/1405     اخبار خارجی
چلوگردن ۵ میلیون تومانی؛ ارزش یا بی تناسبی

چلوگردن ۵ میلیون تومانی؛ ارزش یا بی تناسبی

به گزارش هورکا نیوز ؛ انتشار قیمت حدود ۵ میلیون تومانی برای یک پرس چلوگردن در یکی از رستوران‌های لوکس، بار دیگر موضوع قیمت‌گذاری در صنعت غذا و رستوران‌داری را به کانون توجه افکار عمومی و فعالان این حوزه بازگردانده است. در حالی که افزایش هزینه‌های مواد اولیه، دستمزد نیروی انسانی، اجاره‌بها و سایر هزینه‌های جاری، رشد قیمت در منوی رستوران‌ها را تا حدی اجتناب‌ناپذیر کرده است، کارشناسان معتقدند هر محصول غذایی دارای سقف مشخصی از «ارزش ادراک‌شده» در ذهن مشتری است و عبور از این مرز می‌تواند با واکنش منفی بازار همراه شود. فعالان صنعت رستوران‌داری تأکید می‌کنند که خطر اصلی برای برندها، شنیدن عبارت «نمی‌ارزد» از سوی مشتریان است. زیرا این عبارت نشان‌دهنده تردید در ارزش پیشنهادی برند و کاهش اعتبار آن در ذهن مخاطب است.

ایجاد شده: 27/خرداد/1405       آخرین ویرایش: 27/خرداد/1405     اخبار داخلی
وقتی سفر، طبیعت و کودکی قربانی بازارِ بی‌ضابطه آموزش می‌ شوند !

وقتی سفر، طبیعت و کودکی قربانی بازارِ بی‌ضابطه آموزش می‌ شوند !

یادداشت اختصاصی تابستان روزگاری فصل کشف بود؛ فصل دویدن در کوچه‌ها، لمس طبیعت، سفرهای خانوادگی، تجربه ناشناخته‌ها و آموختن از دل زندگی. اما به نظر می‌رسد امروز تابستان برای بخش قابل توجهی از خانواده‌ها، به‌ویژه در طبقات مرفه و الیت جامعه، به میدان مسابقه‌ای پرهزینه برای خرید آموزش تبدیل شده است؛ مسابقه‌ای که گاهی بیش از آنکه دغدغه یادگیری داشته باشد، رنگ و بوی چشم‌وهم‌چشمی و نمایش جایگاه اجتماعی به خود گرفته است. در سال‌های اخیر، با افزایش تعطیلی‌های مکرر مدارس به دلایل مختلف از آلودگی هوا و شرایط جوی گرفته تا بحران‌ها و رخدادهای پیش‌بینی‌نشده، بسیاری از خانواده‌ها نسبت به کیفیت و استمرار آموزش رسمی دچار نگرانی شده‌اند. توسعه آموزش‌های آنلاین نیز اگرچه در ظاهر راهکاری برای جبران این خلأ بود، اما در عمل بار سنگینی را بر دوش والدین گذاشت؛ والدینی که ناچار شدند هم نقش پدر و مادر را ایفا کنند و هم نقش معلم، ناظر و مدیر آموزشی فرزندان خود را. در چنین شرایطی، بازار جدیدی شکل گرفته است؛ بازاری که بر نگرانی خانواده‌ها سوار شده و هر روز با نامی تازه ظاهر می‌شود. کلاس‌های مهارت زندگی، هوش، خلاقیت، رباتیک، هوش مصنوعی، زبان‌های متعدد، ریاضیات پیشرفته، برنامه‌نویسی، کارآفرینی کودک، کوچینگ نوجوانان و ده‌ها عنوان جذاب دیگر که گاه بدون پشتوانه علمی مشخص و بدون نظام ارزیابی شفاف، با شهریه‌های سنگین به خانواده‌ها عرضه می‌شوند. آنچه نگران‌کننده است، صرفاً هزینه‌های مالی این آموزش‌ها نیست؛ بلکه تبدیل شدن آموزش به کالایی برای نمایش و رقابت اجتماعی است. در بسیاری از دورهمی‌ها، گفت‌وگو درباره مقصد سفر خانوادگی جای خود را به مقایسه تعداد کلاس‌ها، مربیان خصوصی و شهریه‌های پرداختی داده است. گویی هرچه برنامه کودک فشرده‌تر و گران‌تر باشد، والدین موفق‌تر تلقی می‌شوند. اما پرسش اساسی اینجاست: آیا کودکان واقعاً به این حجم از آموزش نیاز دارند؟ بسیاری از پژوهش‌های حوزه رشد کودک نشان می‌دهند که یادگیری صرفاً در کلاس درس اتفاق نمی‌افتد. طبیعت، سفر، بازی، تعاملات اجتماعی، مشاهده محیط و تجربه مستقیم جهان پیرامون از مهم‌ترین ابزارهای یادگیری در دوران کودکی هستند. کودکی که در جنگل قدم می‌زند، با فرهنگ‌های مختلف آشنا می‌شود، در یک روستای بومی زندگی را از نزدیک می‌بیند، ستاره‌ها را رصد می‌کند یا مسیر یک رودخانه را دنبال می‌کند، در حال آموختن مهارت‌هایی است که هیچ کلاس آنلاینی قادر به انتقال کامل آن نیست. گردشگری آموزشی و سفرهای تجربه‌محور در بسیاری از کشورهای توسعه‌یافته به بخشی از نظام تربیتی تبدیل شده‌اند. آنها دریافته‌اند که جهان واقعی بزرگ‌ترین کلاس درس کودکان است. اما ما در حالی کودکان را از طبیعت، سفر و تجربه محروم می‌کنیم که ساعت‌های بیشتری را در کلاس‌هایی می‌گذرانند که گاه خروجی و اثربخشی آنها نیز به‌درستی سنجیده نمی‌شود. از سوی دیگر، رشد قارچ‌گونه برخی مراکز آموزشی غیررسمی و دوره‌های فاقد استانداردهای مشخص، زنگ خطری جدی است. بازاری که در آن ترس والدین از عقب ماندن فرزندشان به فرصتی اقتصادی تبدیل شده و رقابتی فشرده برای فروش آموزش شکل گرفته است. در چنین فضایی، بیش از آنکه کودک محور تصمیم‌گیری باشد، اضطراب والدین به موتور محرک بازار تبدیل می‌شود. نگرانی زمانی جدی‌تر می‌شود که بخش قابل توجهی از این بازار آموزشی در فضایی خاکستری و خارج از نظام نظارتی مؤثر فعالیت می‌کند. امروز والدین با انبوهی از دوره‌ها، کارگاه‌ها، کلاس‌ها و بسته‌های آموزشی مواجه‌اند که بسیاری از آنها فاقد استانداردهای مشخص ارزیابی، نظام اعتبارسنجی شفاف و سازوکار سنجش کیفیت هستند. در موارد متعددی نیز مشخص نیست مدرسان و عرضه‌کنندگان این خدمات بر اساس چه معیارهای تخصصی و حرفه‌ای انتخاب یا تأیید صلاحیت شده‌اند. از سوی دیگر، گسترش فعالیت‌های آموزشی با عناوین متنوع و بعضاً بدون مجوزهای لازم یا خارج از چارچوب‌های متعارف آموزشی، به بازاری چند هزار میلیاردی تبدیل شده که نظارت مؤثر و هماهنگ بر آن چندان مشهود نیست. در چنین شرایطی، خانواده‌ها ناچارند تنها بر تبلیغات، توصیه‌های شفاهی یا فضای مجازی تکیه کنند؛ فضایی که در آن تشخیص آموزش واقعی از بازاریابی حرفه‌ای روزبه‌روز دشوارتر می‌شود. نتیجه این وضعیت، شکل‌گیری نوعی اضطراب آموزشی در جامعه است؛ اضطرابی که به جای آنکه کودکان را به سمت یادگیری عمیق و تجربه‌های واقعی سوق دهد، آنان را در چرخه‌ای از کلاس‌ها، دوره‌ها و برنامه‌های فشرده گرفتار می‌کند؛ چرخه‌ای که گاه بیش از آنکه به رشد کودک کمک کند، به ددزایی فروشندگان آموزش منجر می‌شود. شاید به همین دلیل است که در بسیاری از کشورها، گرایش به آموزش‌های خانگی یا هوم‌اسکولینگ رو به افزایش است. نه به معنای حذف مدرسه، بلکه به معنای بازتعریف یادگیری و بازگرداندن نقش خانواده در فرآیند آموزش. خانواده‌هایی که ترجیح می‌دهند بخشی از آموزش فرزندانشان از دل تجربه، سفر، مطالعه آزاد، فعالیت‌های میدانی و کشف جهان واقعی شکل بگیرد. تابستان قرار نیست نسخه فشرده‌ای از سال تحصیلی باشد. تابستان فرصتی است برای زندگی کردن، نه صرفاً درس خواندن. فرصتی برای ساختن خاطره، کشف استعدادها، تقویت خلاقیت و آموختن از جهان واقعی. شاید وقت آن رسیده باشد که از خود بپرسیم: آیا کودکان ما واقعاً در حال یادگیری هستند یا فقط در مسابقه‌ای شرکت کرده‌اند که بزرگ‌ترها برای نمایش موفقیت خود طراحی کرده‌اند؟ اگر پاسخ سؤال دوم باشد، باید منتظر نسلی باشیم که رزومه‌ای پُر از کلاس و مدرک دارد، اما فرصت تجربه کردن زندگی را از دست داده است.

ایجاد شده: 26/خرداد/1405       آخرین ویرایش: 26/خرداد/1405     مقالات و یادداشت ها
آیا شما هم در هتل یک مدیر ساندویچی هستید؟

آیا شما هم در هتل یک مدیر ساندویچی هستید؟

در صنعت هتلداری همواره درباره تجربه مهمان، کیفیت خدمات و رضایت مشتری صحبت می‌شود، اما کمتر به جایگاه مدیرکل هتل پرداخته می‌شود؛ فردی که میان انتظارات مالکان و خواسته‌های کارکنان قرار گرفته و باید تعادلی پایدار میان این دو ایجاد کند. مدیرکل هتل در دنیای امروز با دو نگاه متفاوت مواجه است؛ از یک سو مالکان سنتی که بر انضباط، سلسله‌مراتب و مدیریت قاطع تأکید دارند و از سوی دیگر نسل جدید کارکنان که خواهان اعتماد، مشارکت و احترام متقابل هستند. بسیاری از مالکان هتل‌ها کسب‌وکار خود را با تلاش شخصی، ریسک‌پذیری و عبور از بحران‌های متعدد بنا کرده‌اند؛ به همین دلیل موفقیت را در مدیریت سختگیرانه، کنترل مستمر و تمرکز بر نتایج می‌بینند. در مقابل، نیروی کار امروز دیگر مانند نسل‌های گذشته نیست. کارکنان جوان به دنبال محیطی هستند که در آن اهداف شفاف باشد، استقلال عمل داشته باشند و احساس کنند نظرات و توانایی‌هایشان مورد توجه قرار می‌گیرد. در چنین شرایطی، مدیرکل به «مدیر ساندویچی» تبدیل می‌شود؛ فردی که باید هم اعتماد مالک را حفظ کند و هم انگیزه و وفاداری کارکنان را افزایش دهد. یکی از مهم‌ترین وظایف مدیرکل، ایفای نقش مترجم میان دو جهان متفاوت است؛ ترجمه خواسته‌های مالک به زبانی که برای کارکنان قابل پذیرش باشد و انتقال دغدغه‌های تیم به شکلی حرفه‌ای و مؤثر به مالکان. موفقیت مدیرکل در این مسیر وابسته به توانایی او در ایجاد اعتماد دوطرفه است؛ اعتمادی که بتواند همزمان نتایج مالی مطلوب و رضایت نیروی انسانی را به همراه داشته باشد. برای مدیریت مؤثر مالکان، مدیران‌کل باید با زبان داده‌ها و عملکرد سخن بگویند. ارائه آمارهای مرتبط با حفظ کارکنان، رضایت مهمانان، کیفیت خدمات و هزینه‌های ناشی از ترک خدمت نیروها، می‌تواند تأثیر قابل توجهی در تغییر نگرش‌ها داشته باشد. در ارتباط با کارکنان نیز شفافیت، مشارکت در تعیین اهداف، حمایت از توسعه حرفه‌ای و احترام به جایگاه افراد، از مهم‌ترین عوامل ایجاد تعهد و انگیزه در تیم‌های عملیاتی محسوب می‌شود. یکی از بزرگ‌ترین خطرات این جایگاه، فراموش شدن خود مدیرکل در میان فشارهای دوطرفه است. رهبران موفق کسانی هستند که ضمن حفظ انعطاف‌پذیری، به ارزش‌ها، اصول و سبک رهبری خود پایبند بمانند. صنعت هتلداری در حال تجربه تحولی بنیادین است و نسل جدید کارکنان دیگر با فرهنگ مدیریتی مبتنی بر ترس و اطاعت صرف ارتباط برقرار نمی‌کند. هتل‌هایی که در سال‌های آینده موفق خواهند بود، مجموعه‌هایی هستند که به مدیران خود اعتماد می‌کنند، فرهنگ رهبری حرفه‌ای را توسعه می‌دهند و محیطی ایجاد می‌کنند که در آن هم کارکنان و هم مالکان احساس رضایت و موفقیت داشته باشند. توانایی ایجاد تعادل میان انتظارات مالک و نیازهای تیم، امروز به یکی از ارزشمندترین مهارت‌های رهبری در صنعت هتلداری تبدیل شده است؛ مهارتی که آینده هتل‌های موفق را رقم خواهد زد. ✍🏻 "هانلی چیو" عضو مؤسسه بین‌المللی مدیریت هتلداری مالزی؛

ایجاد شده: 17/خرداد/1405       آخرین ویرایش: 17/خرداد/1405     مقالات و یادداشت ها
چگونه شرایط جنگی مسیر توسعه گردشگری ایران را تغییر داد

چگونه شرایط جنگی مسیر توسعه گردشگری ایران را تغییر داد

گردشگری از جمله صنایعی است که بیش از بسیاری از بخش‌های اقتصادی، به امنیت، ثبات و اعتماد عمومی وابسته است. هرگاه کشوری وارد شرایط جنگی یا فضای پرتنش امنیتی می‌شود، نخستین اثر آن بر ذهنیت مردم، سرمایه‌گذاران و گردشگران دیده می‌شود. در چنین فضایی، سفر دیگر یک فعالیت عادی، برنامه‌پذیر و آرامش‌بخش تلقی نمی‌شود، بلکه به تصمیمی پرریسک و وابسته به شرایط روز تبدیل می‌گردد. ایران نیز در مقاطع مختلف تاریخی، تجربه چنین وضعیتی را داشته و صنعت گردشگری آن از این تحولات عمیقاً تأثیر پذیرفته است. شرایط جنگی پیش از آنکه مستقیماً زیرساخت‌های گردشگری را هدف قرار دهد، بر «تصویر مقصد» اثر می‌گذارد. در صنعت گردشگری، تصویر ذهنی یک کشور گاهی از واقعیت میدانی نیز مهم‌تر است. حتی اگر همه شهرهای یک کشور درگیر نباشند، باز هم انتشار اخبار جنگ، ناامنی یا تنش نظامی می‌تواند کل کشور را در نگاه گردشگر خارجی به عنوان مقصدی پرخطر معرفی کند. این مسئله برای ایران نیز به‌ویژه در مقاطع بحرانی سبب شده است که بسیاری از گردشگران بالقوه، برنامه سفر خود را لغو یا به تعویق بیندازند. یکی از مهم‌ترین پیامدهای جنگ بر گردشگری ایران، کاهش محسوس گردشگران ورودی است. گردشگر خارجی معمولاً در انتخاب مقصد، بیش از هر چیز به امنیت، دسترسی، ثبات سیاسی و امکان پیش‌بینی شرایط توجه می‌کند. وقتی کشوری در فضای جنگی قرار می‌گیرد، شرکت‌های گردشگری بین‌المللی، رسانه‌ها، بیمه‌گران و حتی خطوط حمل‌ونقل نیز با احتیاط بیشتری رفتار می‌کنند. در نتیجه نه‌تنها ورود گردشگر کمتر می‌شود، بلکه شبکه‌های پشتیبان سفر نیز تضعیف می‌شوند و این امر ضربه‌ای چندلایه به توسعه گردشگری وارد می‌کند. در سطح داخلی نیز جنگ موجب تغییر جدی در الگوی سفر می‌شود. در شرایطی که جامعه با اضطراب، نااطمینانی و فشار اقتصادی روبه‌رو است، سفرهای تفریحی اولویت خود را از دست می‌دهند. خانواده‌ها بودجه‌های غیرضروری را کاهش می‌دهند و تمایل به سفرهای طولانی، پرهزینه یا غیرضروری کم می‌شود. این موضوع باعث می‌شود توسعه گردشگری داخلی نیز از مسیر طبیعی خود خارج شود و بسیاری از مقاصد گردشگری با افت تقاضا، کاهش اقامت و رکود خدمات مواجه شوند. از سوی دیگر، شرایط جنگی بر سرمایه‌گذاری در صنعت گردشگری نیز اثر منفی می‌گذارد. توسعه گردشگری نیازمند افق روشن، ثبات نسبی، امنیت سرمایه و پیش‌بینی‌پذیری بازار است. اما جنگ این مؤلفه‌ها را تضعیف می‌کند. وقتی سرمایه‌گذار آینده روشنی برای بازگشت سرمایه نبیند، پروژه‌های هتلی، اقامتی، تفریحی و حمل‌ونقلی متوقف یا کند می‌شوند. در چنین وضعیتی، گردشگری از یک حوزه توسعه‌محور به بخشی پرریسک تبدیل می‌شود که در اولویت دوم یا سوم سرمایه‌گذاران قرار می‌گیرد. هتلداری نیز به عنوان یکی از ارکان اصلی گردشگری، در دوران جنگ دچار تغییر کارکرد می‌شود. هتل‌ها که در شرایط عادی باید میزبان گردشگران داخلی و خارجی باشند، در فضای جنگی ممکن است با کاهش شدید مسافر تفریحی روبه‌رو شوند. برخی از آنها ناچار می‌شوند خدمات خود را به گروه‌های دیگری مانند کارکنان سازمانی، نیروهای امدادی، خبرنگاران، یا مسافران ضروری ارائه دهند. به این ترتیب، صنعت هتلداری از مسیر معمول توسعه خود فاصله می‌گیرد و بیشتر به سمت بقا و تطبیق با شرایط اضطراری حرکت می‌کند. جنگ همچنین توسعه متوازن جغرافیایی گردشگری را مختل می‌کند. در شرایط عادی، برنامه‌ریزی گردشگری بر توزیع سفر، معرفی مقاصد جدید و توسعه منطقه‌ای استوار است. اما در فضای جنگی، برخی مناطق به‌کلی از چرخه سفر خارج می‌شوند و تمرکز بر شهرها و مناطق امن‌تر افزایش می‌یابد. این تمرکز ناهمگون، از یک سو فشار مضاعفی بر برخی مقاصد وارد می‌کند و از سوی دیگر، فرصت رشد را از مناطقی می‌گیرد که می‌توانستند در شرایط عادی نقش مهمی در اقتصاد گردشگری کشور ایفا کنند. در کنار این آسیب‌ها، جنگ گاه سبب می‌شود مفهوم «تاب‌آوری» در صنعت گردشگری جدی‌تر گرفته شود. بحران‌های شدید، بازیگران این صنعت را وادار می‌کنند که به مدیریت ریسک، برنامه‌ریزی بحران، تنوع‌بخشی به بازار هدف و انعطاف در خدمات بیشتر توجه کنند. برای ایران نیز تجربه شرایط جنگی و نااطمینانی‌های ناشی از آن می‌تواند به درسی مهم برای بازتعریف مدل توسعه گردشگری تبدیل شود؛ مدلی که فقط بر شرایط ایده‌آل متکی نباشد، بلکه توان مقاومت در برابر شوک‌ها را نیز داشته باشد. نکته مهم این است که جنگ صرفاً گردشگری را متوقف نمی‌کند، بلکه مسیر توسعه آن را تغییر می‌دهد. یعنی به جای آنکه صنعت گردشگری بر پایه رشد تدریجی، جذب گردشگر خارجی، گسترش برند مقصد و توسعه زیرساخت‌ها پیش رود، بیشتر درگیر حفظ وضع موجود، مدیریت بحران و جبران خسارت می‌شود. این تغییر مسیر، باعث عقب‌ماندن از رقابت منطقه‌ای و جهانی نیز می‌گردد، زیرا سایر کشورها در حال توسعه محصولات، خدمات و تصویر برند خود هستند، در حالی که کشور درگیر بحران بیشتر انرژی خود را صرف حفظ پایداری می‌کند. در نهایت، می‌توان گفت شرایط جنگی در ایران، صنعت گردشگری را نه فقط از نظر اقتصادی، بلکه از منظر راهبردی نیز تحت تأثیر قرار داده است. جنگ باعث کاهش تقاضا، تضعیف تصویر مقصد، توقف سرمایه‌گذاری، تغییر الگوی سفر و اختلال در توسعه زیرساخت‌ها می‌شود. با این حال، همین تجربه می‌تواند مبنایی برای بازنگری در سیاست‌های گردشگری باشد. اگر توسعه گردشگری ایران قرار است در آینده مسیر پایدارتری طی کند، باید از تجربه جنگ و بحران بیاموزد که امنیت، اعتماد، تاب‌آوری و مدیریت هوشمندانه، پایه‌های اصلی رشد این صنعت هستند. ✍️ فاطمه دکامینی - مدرس دانشگاه، مولف و پژوهشگر

ایجاد شده: 27/فروردین/1405       آخرین ویرایش: 27/فروردین/1405     مقالات و یادداشت ها
ضریب اشغال هتل‌ها به نزدیک ۳۰ درصد کاهش یافته است

ضریب اشغال هتل‌ها به نزدیک ۳۰ درصد کاهش یافته است

به گزارش هتل نيوز / مركز خراسان ؛ " محمود مادرشاهیان " رئیس جامعه هتلداران خراسان رضوی گفت : ضریب اشغال هتل‌ها از حدود ۸۰ درصد در سال گذشته به نزدیک ۳۰ درصد کاهش یافته است. این افت ناشی از ناآرامی‌های منطقه‌ای، ایران‌هراسی، کاهش پروازها و افزایش هزینه‌های سفر است. وی افزود : در کنار افت تقاضا، افزایش هزینه‌های مالیات، بیمه، انرژی و همچنین بازپرداخت گسترده کنسلی‌ها، فشار مضاعفی بر هتلداران وارد کرده و تاب‌آوری مالی بسیاری از واحدهای اقامتی را کاهش داده است.  او ادامه داد : در صورت نبود حمایت عملی و هماهنگی میان دستگاه‌های مسئول، بخشی از صنعت هتلداری با خطر تعطیلی و تعدیل نیرو روبه‌رو خواهد شد. مادرشاهیان در پایان گفت : جامعه هتلداران برای مدیریت شرایط، اقداماتی همچون ارائه تخفیف‌های ویژه برای اقامت‌های طولانی‌مدت، پیگیری مطالبات صنفی از دستگاه‌های مرتبط و رایزنی برای کاهش فشارهای هزینه‌ای را در دستور کار قرار داده است. ✍️ مسعود منتجبی

ایجاد شده: 8/اسفند/1404       آخرین ویرایش: 17/فروردین/1405     اخبار داخلی
گردشگری ایران هنوز قابل نجات است اما پنجره زمان در حال بسته شدن

گردشگری ایران هنوز قابل نجات است اما پنجره زمان در حال بسته شدن

⚠️ «گردشگری ایران در وضعیت اضطرار پنهان» وقت آن رسیده وزارت گردشگری “شرایط ویژه ملی” اعلام کند ✍🏻 بیانیه پیشنهادی شورای راهبردی و سیاستگذاران گروه رسانه ای ایتنا ▫️ صنعت گردشگری ایران این روزها نه در رکود عادی، نه در بحران فصلی، بلکه در شرایطی قرار دارد که می‌توان آن را «اضطرار ساختاری» نامید؛ وضعیتی که اگرچه هنوز به‌صورت رسمی ذیل عنوان فورس‌ماژور اعلام نشده، اما در عمل بسیاری از شاخص‌های آن محقق شده است. ▫️ کاهش محسوس ورود گردشگران خارجی، افت چشمگیر سفرهای داخلی، افزایش بی‌سابقه هزینه‌های خدمات سفر، تورم فزاینده، نااطمینانی ناشی از تحولات منطقه‌ای و احتمال وقوع جنگ، و در نهایت توقف گردش مالی در زنجیره ارزش گردشگری، باعث شده بخش قابل توجهی از ۲۱ رسته مصادیق گردشگری کشور در معرض تعطیلی یا تعلیق فعالیت قرار گیرند. ▫️ بر اساس گفت‌وگوها و گزارش‌های میدانی اخیر؛ ✅ درصد اشغال بسیاری از هتل‌های شهری به زیر ۳۰٪ سقوط کرده است. ✅ بخش قابل توجهی از دفاتر خدمات مسافرتی با کاهش فروش بیش از ۶۰٪ مواجه‌اند. ✅ شماری از هتل‌ها و اقامتگاه‌ها به‌دلیل نبود نقدینگی، تعدیل یا تسویه پرسنل انجام داده‌اند. ✅ روابط مالی میان آژانس‌ها و هتل‌ها به‌واسطه کنسلی‌ها و بازپرداخت‌ها دچار تنش جدی شده است. ✅ پروژه‌های توسعه‌ای و سرمایه‌گذاری‌های جدید عملاً متوقف شده‌اند. ▫️ با این حال، وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی همچنان در نقطه‌ای میان اعلام فورس‌ماژور و عدم اعلام آن قرار دارد. این تردید، هرچند ممکن است ناشی از خلأهای قانونی یا نگرانی‌های حقوقی باشد، اما در عمل هزینه آن را فعالان بخش خصوصی می‌پردازند. ▪️ چرا فورس‌ماژور راه‌حل کامل نیست؟ ▫️ در حقوق بین‌الملل و رویه‌های جهانی، فورس‌ماژور معمولاً در شرایطی اعلام می‌شود که یک واقعه غیرقابل پیش‌بینی و غیرقابل کنترل اجرای تعهدات را ناممکن کند (مانند جنگ رسمی، زلزله گسترده یا همه‌گیری جهانی). ▫️ اما تجربه دوران کووید-۱۹ نشان داد که بسیاری از کشورها پیش از اعلام وضعیت‌های حاد، چارچوب‌هایی تحت عنوان: ✅ Emergency Tourism Protocol ✅ Special Economic Relief Status ✅ Temporary Tourism Protection Framework را تدوین کردند تا بدون ورود به پیچیدگی‌های حقوقی فورس‌ماژور، امکان حمایت و تنظیم‌گری فوری فراهم شود. ▫️ در ایران نیز به نظر می‌رسد مشکل اصلی نه صرفاً نبود اراده، بلکه نبود یک سازوکار جامع و چندبعدی برای مدیریت چنین شرایطی است. ▪️ اعلام «شرایط ویژه ملی گردشگری» ▫️ شورای راهبردی و سیاستگذاران گروه رسانه ای ایتنا پیشنهاد میکند؛ وزارت گردشگری به‌جای اعلام شرایط فورس‌ماژور، با همکاری دولت و بخش خصوصی، چارچوبی با عنوان «شرایط ویژه ملی گردشگری» را به‌صورت رسمی ابلاغ کند. ▫️ این وضعیت می‌تواند دارای یک پروتکل جامع با ابعاد زیر باشد ؛ 1️⃣ تعیین تکلیف روابط مالی در زنجیره گردشگری الف) رابطه آژانس و هتل ✅ تعلیق جرائم کنسلی در دوره بحران ✅ تدوین دستورالعمل بازپرداخت مرحله‌ای ✅ ایجاد سازوکار داوری سریع برای اختلافات ب) رابطه با پلتفرم‌های رزرو آنلاین ✅ توقف موقت جریمه‌های SLA ✅ امکان بازپرداخت انعطاف‌پذیر ج) بدهی‌های بین‌شرکتی ✅ امکان تهاتر و تقسیط رسمی تحت نظارت وزارت 2️⃣ حمایت‌های مالی و اعتباری هدفمند ✅ تعلیق یا تقسیط مالیات بر ارزش افزوده ✅ تعویق پرداخت حق بیمه کارفرمایی ✅ اعطای خط اعتباری سرمایه در گردش با نرخ ترجیحی ✅ استمهال اقساط تسهیلات بانکی فعالان گردشگری ✅ ایجاد صندوق تثبیت گردشگری برای شرایط اضطراری ▫️ در بسیاری از کشورها پس از بحران‌های امنیتی یا همه‌گیری، بسته‌های حمایتی ۳ تا ۵ درصد تولید ناخالص داخلی بخش گردشگری اختصاص داده شد. در ایران نیز بدون تزریق نقدینگی هدفمند، چرخه ورشکستگی زنجیره‌ای محتمل است. 3️⃣ صیانت از نیروی انسانی ✅ یارانه دستمزد موقت برای جلوگیری از تعدیل نیرو ✅ بیمه بیکاری تسهیل‌شده برای پرسنل تعدیل‌شده ✅ برنامه‌های آموزش مهارت‌های مکمل برای دوران رکود ▫️ حفظ نیروی انسانی متخصص، مهم‌ترین سرمایه نامشهود صنعت گردشگری است. 4️⃣ مدیریت تصویر بین‌المللی و دیپلماسی گردشگری ✅ تدوین بسته ارتباطی برای سفارتخانه‌ها و دفاتر خارجی ✅ تولید پیام‌های اطمینان‌بخش هدفمند برای بازارهای منتخب ✅ تمرکز بر بازارهای همسایه و کم‌ریسک در کوتاه‌مدت 5️⃣ برنامه تاب‌آوری و بازگشت (Resilience & Recovery Plan) ✅ تنوع‌بخشی به محصولات گردشگری داخلی ✅ تقویت گردشگری سلامت، زیارتی و منطقه‌ای ✅ توسعه فروش اعتباری و اقساطی سفر برای تحریک تقاضا ✅ بازنگری در مدل‌های قیمت‌گذاری و مدیریت هزینه هتل‌ها ▪️ چرا این تصمیم فوری است؟ ▫️ تعویق در تصمیم‌گیری، پیامدهایی جدی خواهد داشت؛ ✅ افزایش تعطیلی واحدها ✅ از دست رفتن سرمایه انسانی ✅ کاهش سرمایه‌گذاری بلندمدت ✅ بی‌اعتمادی فعالان بخش خصوصی نسبت به سیاست‌گذار ▫️ گردشگری صنعتی با ماهیت «اعتماد» است. هرچه نااطمینانی بیشتر شود، بازگشت به شرایط عادی زمان‌برتر و پرهزینه‌تر خواهد بود. ▪️ جمع‌بندی ▫️ صنعت گردشگری ایران امروز در یک «وضعیت خاکستری خطرناک» قرار دارد؛ نه آن‌قدر بحرانی که فورس‌ماژور رسمی اعلام شود، و نه آن‌قدر عادی که بتوان آن را با ابزارهای معمول اداره کرد. ▫️ از این رو شورای سردبیری این رسانه با بررسی همه جانبه موضوع و تجمیع مطالب ، پیشنهاد می‌کند ؛ ✅ وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی با مشارکت تشکل‌های صنفی، چارچوب «شرایط ویژه ملی گردشگری» را تدوین و ابلاغ کند. ✅ این چارچوب باید جامع، چندبخشی، و دارای ضمانت اجرایی باشد. ✅ سیاست‌گذار باید میان تعلل حقوقی و اقدام عملی، گزینه دوم را انتخاب کند. ▫️ امروز، تصمیم‌گیری جسورانه نه‌تنها از فروپاشی بخشی از صنعت جلوگیری می‌کند، بلکه پیام روشنی از مسئولیت‌پذیری و همراهی با بخش خصوصی مخابره خواهد کرد. ▫️ گردشگری ایران هنوز قابل نجات است اما پنجره زمان در حال بسته شدن است.

ایجاد شده: 25/بهمن/1404       آخرین ویرایش: 25/بهمن/1404     اخبار داخلی
جایگاه تبلیغات 1 جایگاه تبلیغات 1


کمی منتظر بمانید...