نتایج جستجو...
آزمون‌های جامع گردشگری؛ سنجش مهارت یا رفع تکلیف؟

آزمون‌های جامع گردشگری؛ سنجش مهارت یا رفع تکلیف؟

✍🏻 مجید فرقانی | فعال و کارشناس ارشد گردشگری؛ آزمون‌های جامع گردشگری در سال‌های اخیر به یکی از مراحل مهم در مسیر آموزشی و حرفه‌ای فعالان این صنعت تبدیل شده‌اند؛ آزمون‌هایی که قرار است میزان دانش و توانمندی فراگیران را در رشته‌ها و حوزه‌های مختلف گردشگری ارزیابی کنند. اما پرسش اساسی اینجاست: آیا این آزمون‌ها واقعاً ابزاری برای سنجش مهارت و صلاحیت حرفه‌ای افراد هستند یا به‌تدریج به سازوکاری شبیه کنکور سراسری تبدیل شده‌اند که بیش از آنکه به توانمندی افراد توجه کند، بر عبور از یک مرحله امتحانی و انجام یک تکلیف اداری متمرکز است؟ نگاهی به آنچه در سال‌های اخیر در آزمون‌های جامع گردشگری مشاهده می‌شود، پرسش‌های جدی‌تری را مطرح می‌کند. تعداد قابل توجهی از افرادی که سال‌ها در صنعت گردشگری فعالیت کرده‌اند، تجربه‌های ارزشمند میدانی اندوخته‌اند و در عمل با پیچیدگی‌ها و چالش‌های این حرفه آشنا هستند، به دلایلی همچون مشغله‌های کاری، محدودیت زمانی یا نارسایی و پراکندگی منابع آموزشی، پشت سد این آزمون‌ها باقی مانده‌اند. این مسئله ما را با یک تناقض روبه‌رو می‌کند: چگونه ممکن است فردی سال‌ها در یک حوزه گردشگری فعالیت حرفه‌ای داشته باشد، اما نتواند صلاحیت خود را در آزمونی که ظاهرا برای سنجش توانمندی او طراحی شده است، اثبات کند؟ البته نمی‌توان ضرورت آموزش، استانداردسازی دانش و ارزیابی صلاحیت‌های حرفه‌ای را نادیده گرفت. صنعت گردشگری با جان، امنیت، سرمایه و تجربه سفر انسان‌ها سروکار دارد و برخورداری از دانش تخصصی در حوزه‌هایی مانند راهنمایی گردشگری، مدیریت دفاتر خدمات مسافرتی و سایر مشاغل این صنعت، ضرورتی انکارناپذیر است.اما مسئله اصلی، نه اصل آزمون، بلکه ماهیت، محتوا و شیوه ارزیابی در این آزمون‌هاست. اگر آزمونی صرفاً بر حفظ مطالب، پاسخ‌گویی به پرسش‌های نظری و تسلط بر منابع محدود یا بعضاً ناکارآمد آموزشی تکیه داشته باشد، تا چه اندازه می‌تواند مهارت ارتباطی یک راهنمای گردشگری، توانایی مدیریت بحران، قدرت تصمیم‌گیری در شرایط پیش‌بینی‌نشده یا دانش عملی یک فعال صنعت گردشگری را بسنجد؟ آیا نمی‌توان میان کسی که صرفاً برای موفقیت در امتحان مطالعه کرده و فردی که سال‌ها تجربه حرفه‌ای دارد، روش‌های دقیق‌تر و عادلانه‌تری برای ارزیابی طراحی کرد؟ به نظر می‌رسد زمان آن رسیده است که متولیان آموزش گردشگری و نهادهای مرتبط، در فلسفه برگزاری این آزمون‌ها بازنگری جدی داشته باشند. آزمون جامع نباید صرفاً به یک ایستگاه اجباری در مسیر دریافت گواهینامه یا مدرک تبدیل شود؛ بلکه باید بتواند تصویری واقعی از دانش، مهارت و شایستگی حرفه‌ای فراگیر ارائه دهد. استفاده از ارزیابی‌های عملی، مصاحبه‌های تخصصی، سنجش عملکرد در موقعیت‌های واقعی یا شبیه‌سازی‌شده و به‌رسمیت شناختن تجربه کاری مستند، می‌تواند بخشی از این بازنگری باشد. همچنین لازم است منابع آموزشی استاندارد، به‌روز، در دسترس و متناسب با نیازهای واقعی صنعت گردشگری تدوین و معرفی شوند تا موفقیت در آزمون بیش از هر چیز به کیفیت یادگیری وابسته باشد، نه به توانایی افراد در یافتن منابع پراکنده یا اختصاص زمان‌های طولانی برای آمادگی امتحانی. در نهایت، باید به این پرسش اساسی پاسخ داد: هدف از برگزاری آزمون‌های جامع گردشگری، تربیت و شناسایی نیروهای متخصص برای ارتقای کیفیت صنعت گردشگری است یا صرفاً اطمینان از عبور فراگیران از یک فرآیند اداری و آموزشی؟ اگر قرار است این آزمون‌ها به ارتقای حرفه‌ای صنعت گردشگری کمک کنند، باید از نگاه صرفاً امتحان‌محور فاصله بگیرند و به سمت سنجش واقعی شایستگی‌ها حرکت کنند. چراکه در صنعت گردشگری، آنچه در میدان عمل اهمیت دارد، توانایی حل مسئله، تعامل با انسان‌ها، تصمیم‌گیری درست و ارائه خدمات حرفه‌ای است؛ مهارت‌هایی که الزاماً با چند سؤال چهارگزینه‌ای قابل اندازه‌گیری نیستند. شاید وقت آن رسیده باشد که به جای پرسیدن اینکه چه کسی در آزمون جامع قبول شده است، بپرسیم چه کسی واقعاً برای فعالیت حرفه‌ای در صنعت گردشگری آمادگی دارد؟ ✍🏻 مجید فرقانی | فعال و کارشناس ارشد گردشگری

ایجاد شده: سه روز قبل       آخرین ویرایش: امروز     مقالات و یادداشت ها
گردشگری جهان در مسیر تازه؛ ایران چگونه می‌تواند از فرصت‌های پیش‌رو بهره ببرد؟

گردشگری جهان در مسیر تازه؛ ایران چگونه می‌تواند از فرصت‌های پیش‌رو بهره ببرد؟

✍🏻 بهناز کوکبی | خبرنگار مرکز خراسان و دبیر سرویس گردشگری سلامت ایتنا؛ در شرایطی که صنعت گردشگری جهان با وجود رشد اقتصادی قابل‌توجه، تحت تأثیر تنش‌های منطقه‌ای و افزایش هزینه‌های سفر با کاهش شتاب رشد مواجه شده است، این پرسش مطرح می‌شود که ایران چگونه می‌تواند از ظرفیت‌های گردشگری خود برای افزایش سهم در بازار بین‌المللی بهره ببرد؟ گزارش‌های تازه سازمان گردشگری ملل متحد نشان می‌دهد که رقابت در بازار جهانی سفر وارد مرحله‌ای حساس شده است؛ مرحله‌ای که در آن برخورداری از جاذبه‌های گردشگری به‌تنهایی کافی نیست و عواملی مانند امنیت، کیفیت خدمات، دسترسی هوایی و اعتماد گردشگران اهمیت بیشتری پیدا کرده‌اند. گردشگری؛ صنعتی با سهم قابل‌توجه در اقتصاد جهان بر اساس گزارش سازمان گردشگری ملل متحد (UN Tourism)، تعداد گردشگران بین‌المللی در سال ۲۰۲۵ با رشد چهاردرصدی نسبت به سال قبل، به حدود یک میلیارد و ۵۲۰ میلیون نفر رسید. همچنین طبق گزارش شورای جهانی سفر و گردشگری (WTTC)، سهم مستقیم و غیرمستقیم صنعت سفر و گردشگری از اقتصاد جهانی در سال ۲۰۲۵ به ۱۱٫۶ تریلیون دلار، معادل ۹٫۸ درصد اقتصاد جهان، رسید. این صنعت در همان سال از حدود ۳۶۶ میلیون فرصت شغلی حمایت کرده است. این ارقام نشان می‌دهد که گردشگری، علاوه بر نقش فرهنگی و اجتماعی، یکی از بخش‌های اثرگذار بر رشد اقتصادی، اشتغال و توسعه زیرساخت‌های کشورهاست. کاهش شتاب رشد گردشگری در سال ۲۰۲۶ بر اساس گزارش سپتامبر ۲۰۲۶ سازمان گردشگری ملل متحد، در شش‌ماهه نخست سال جاری میلادی حدود ۶۹۰ میلیون گردشگر سفر بین‌المللی داشته‌اند؛ رقمی که تنها ۰٫۴ درصد بیشتر از مدت مشابه سال گذشته است. این سازمان همچنین پیش‌بینی رشد گردشگری بین‌المللی در سال ۲۰۲۶ را از سه تا چهار درصد به یک تا دو درصد کاهش داده است. تنش‌های ژئوپلیتیکی، افزایش هزینه‌های حمل‌ونقل و فشارهای تورمی از عوامل مؤثر بر این روند معرفی شده‌اند. در چنین شرایطی، کشورهایی می‌توانند جایگاه رقابتی خود را تقویت کنند که علاوه بر معرفی جاذبه‌های گردشگری، برای کاهش موانع سفر و افزایش اطمینان گردشگران برنامه‌ریزی کنند. ایران؛ ظرفیت فراوان، رقابت دشوار ایران با برخورداری از میراث تاریخی و فرهنگی، تنوع اقلیمی، جاذبه‌های طبیعی، ظرفیت‌های گردشگری مذهبی و خدمات تخصصی پزشکی، قابلیت حضور در بخش‌های مختلف بازار گردشگری بین‌المللی را دارد. بااین‌حال، وجود این ظرفیت‌ها لزوماً به معنای دستیابی به سهم مطلوب از بازار جهانی نیست. توسعه ارتباطات هوایی، تسهیل فرایندهای سفر، ارتقای کیفیت خدمات اقامتی، بازاریابی هدفمند و بهبود تجربه گردشگران، از جمله موضوعاتی است که باید در برنامه‌ریزی گردشگری کشور مورد توجه قرار گیرد. از سوی دیگر، انتشار منظم آمارهای قابل اتکا درباره ورود گردشگران خارجی، بازارهای مبدأ، میزان هزینه‌کرد و رضایت مسافران می‌تواند زمینه تصمیم‌گیری دقیق‌تر فعالان اقتصادی و سیاست‌گذاران را فراهم کند. مشهد؛ فرصتی برای توسعه گردشگری چندمنظوره در میان مقاصد گردشگری ایران، مشهد به دلیل جایگاه زیارتی، ظرفیت‌های اقامتی و برخورداری از خدمات تخصصی پزشکی، قابلیت توسعه گردشگری چندمنظوره را دارد. پیوند میان گردشگری زیارتی، سلامت، فرهنگی و خدمات اقامتی می‌تواند فرصت‌های تازه‌ای برای فعالان این صنعت ایجاد کند. به‌ویژه در حوزه گردشگری سلامت، تجربه موفق گردشگر تنها به کیفیت خدمات درمانی محدود نمی‌شود؛ بلکه شفافیت هزینه‌ها، هماهنگی خدمات، دسترسی به مترجم، اقامت مناسب و پیگیری پس از درمان نیز در رضایت و اعتماد بیماران بین‌المللی نقش دارد. بر همین اساس، همکاری هدفمند میان مراکز درمانی دارای مجوز، هتل‌ها، آژانس‌های مسافرتی و نهادهای مسئول می‌تواند به شکل‌گیری زنجیره خدماتی منسجم‌تر کمک کند. البته بهره‌برداری از این فرصت نیازمند شناخت دقیق بازارهای هدف، رعایت استانداردهای حرفه‌ای و ارزیابی مستمر کیفیت خدمات است. نقش رسانه‌ها در آینده گردشگری در فضای رقابتی امروز، رسانه‌های تخصصی می‌توانند فراتر از اطلاع‌رسانی روزانه، در شناسایی فرصت‌ها، بررسی مشکلات و انتقال تجربه‌های موفق بین‌المللی نقش‌آفرینی کنند. انتشار تحلیل‌های مبتنی بر داده، گفت‌وگو با کارشناسان و بررسی عملکرد بخش‌های مختلف صنعت گردشگری می‌تواند به افزایش شفافیت و ارتقای کیفیت تصمیم‌گیری کمک کند. رسانه حرفه‌ای باید در کنار معرفی ظرفیت‌های کشور، چالش‌ها و کاستی‌ها را نیز با رویکردی مستقل، منصفانه و مستند بررسی کند. آینده گردشگری ایران؛ ضرورت حرکت از ظرفیت به برنامه تحولات بازار جهانی گردشگری نشان می‌دهد که موفقیت در این صنعت بیش از گذشته به کیفیت مدیریت، اعتماد گردشگران و هماهنگی میان بخش‌های مختلف وابسته است. برای ایران، استفاده مؤثر از ظرفیت‌های گردشگری نیازمند برنامه‌ریزی مبتنی بر داده، تقویت همکاری میان بخش خصوصی و نهادهای مسئول، توسعه زیرساخت‌ها و شناخت دقیق نیازهای گردشگران خارجی است. در این میان، استان خراسان رضوی و شهر مشهد می‌توانند یکی از محورهای توسعه خدمات یکپارچه گردشگری زیارتی، سلامت و اقامت باشند؛ مشروط بر آنکه ظرفیت‌های موجود در قالب برنامه‌ای منسجم و قابل ارزیابی به کار گرفته شوند. آینده گردشگری ایران تنها به داشته‌های تاریخی، فرهنگی و طبیعی وابسته نیست؛ بلکه به توانایی کشور در تبدیل این ظرفیت‌ها به خدمات رقابتی، قابل اعتماد و پایدار بستگی دارد. ✍🏻 بهناز کوکبی | خبرنگار مرکز خراسان و دبیر سرویس گردشگری سلامت ایتنا منابع: ۱. سازمان گردشگری ملل متحد (UN Tourism)، گزارش‌های ژانویه و سپتامبر ۲۰۲۶ درباره گردشگری بین‌المللی. ۲. شورای جهانی سفر و گردشگری (WTTC)، گزارش پژوهشی اثرات اقتصادی سفر و گردشگری، آوریل ۲۰۲۶.

ایجاد شده: 22/آبان/1405       آخرین ویرایش: امروز     مقالات و یادداشت ها
دوربین مداربسته در هتل؛ کجا باید باشد و کجا نباید باشد؟

دوربین مداربسته در هتل؛ کجا باید باشد و کجا نباید باشد؟

✍🏻 امیر محمد بابائی فرد | خبرنگار و دبیر سرویس فناوری های نوین و دیجیتال ایتنا؛ 📌 قسمت دوم در قسمت اول این مجموعه گفتیم که دوربین مداربسته در هتل صرفاً یک ابزار برای «دیدن و ضبط کردن» نیست؛ بلکه بخشی از یک نظام جامع امنیتی و مدیریتی است. اما یک سؤال مهم باقی می‌ماند: آیا هر نقطه‌ای از هتل باید زیر پوشش دوربین باشد؟ پاسخ قطعاً خیر است. یکی از اشتباهات رایج در طراحی سیستم نظارت تصویری، نگاه کردن به تعداد دوربین‌ها به‌عنوان شاخص امنیت است. در حالی که یک سیستم حرفه‌ای باید بر اساس «ریسک، هدف و نیاز عملیاتی» طراحی شود، نه بر اساس اینکه چه تعداد دوربین می‌توان روی نقشه قرار داد. استاندارد بین‌المللی IEC 62676-4 نیز دقیقاً بر همین رویکرد تأکید دارد و طراحی سیستم را از تعریف هدف امنیتی و نیازهای عملیاتی آغاز می‌کند، نه از انتخاب دوربین. در یک هتل معمولی، ورودی اصلی و لابی از مهم‌ترین نقاط برای پوشش تصویری هستند؛ نه فقط به دلیل ورود و خروج مهمانان، بلکه به این دلیل که بسیاری از اتفاقات امنیتی از همین نقاط آغاز یا به آن‌ها ختم می‌شوند. ورودی‌های کارکنان و بخش‌های خدماتی نیز اهمیت زیادی دارند؛ زیرا در یک هتل حرفه‌ای، کنترل و مستندسازی تردد کارکنان، پیمانکاران و تأمین‌کنندگان کالا بخشی از مدیریت ریسک است. پارکینگ، مسیرهای دسترسی به هتل، محل دریافت و تحویل کالا، ورودی‌های اضطراری، فضاهای عمومی، مسیرهای منتهی به بخش‌های حساس و نقاطی که دسترسی به تأسیسات یا تجهیزات مهم در آن‌ها امکان‌پذیر است نیز معمولاً در طراحی سیستم نظارت تصویری مورد توجه قرار می‌گیرند. در رستوران‌ها، فروشگاه‌ها، سالن‌های برگزاری مراسم و برخی فضاهای تفریحی نیز دوربین می‌تواند علاوه بر موضوع امنیت، در بررسی رخدادها و مدیریت عملیات کاربرد داشته باشد. اما یک اصل مهم وجود دارد: دوربین باید چیزی را ببیند که دیدن آن برای یک هدف مشخص ضروری است. این اصل به همان اندازه که محل نصب دوربین را تعیین می‌کند، محل «نصب نکردن» آن را نیز مشخص می‌کند. اتاق مهمان، سرویس‌های بهداشتی، رختکن کارکنان و مهمانان، اتاق‌های تعویض لباس و فضاهایی که افراد انتظار منطقی از حریم خصوصی دارند، محل مناسبی برای دوربین نظارتی نیستند. حتی در فضاهای مجاز نیز زاویه دوربین باید به‌گونه‌ای انتخاب شود که از ثبت اطلاعات غیرضروری جلوگیری شود. این موضوع فقط یک مسئله اخلاقی نیست؛ در بسیاری از کشورها موضوعی حقوقی و مرتبط با حفاظت از داده‌های شخصی است. برای مثال، در اتحادیه اروپا و به‌تبع آن در آلمان، استفاده از دوربین باید دارای مبنای قانونی، هدف مشخص و ضرورت قابل توجیه باشد و افراد نیز باید از وجود نظارت تصویری مطلع شوند. بنابراین، طراحی یک سیستم حرفه‌ای در هتل باید میان دو موضوع تعادل ایجاد کند: امنیت و حریم خصوصی. اما یک نکته دیگر نیز بسیار مهم است؛ اینکه دوربین فقط «در محل درست» نصب شود کافی نیست. باید بتواند تصویر مناسبی برای هدف تعریف‌شده ارائه کند. فرض کنیم هدف یک دوربین، شناسایی فردی است که از ورودی هتل وارد می‌شود. اگر دوربین آن‌قدر دور نصب شده باشد که فقط یک تصویر کلی از لابی ثبت کند، وجود آن شاید برای نظارت عمومی مفید باشد، اما الزاماً برای شناسایی فرد مناسب نیست. استانداردهای جدید IEC 62676-4 نیز توجه ویژه‌ای به عملکرد تصویری، تراکم پیکسلی، شرایط محیطی، نور، سرعت حرکت و هدفی که قرار است تصویر برای آن استفاده شود دارند. پس در طراحی دوربین‌های هتل، بهتر است به جای پرسش «این دوربین چند مگاپیکسل است؟» بپرسیم: «این دوربین قرار است چه چیزی را تشخیص دهد؟» این تفاوت ساده، می‌تواند کیفیت کل پروژه را تغییر دهد. از طرف دیگر، دوربین‌ها نباید به‌صورت جزیره‌ای طراحی شوند. اگر تصاویر در یک اتاق کنترل جمع شوند اما اپراتور نداند در زمان مشاهده یک رویداد چه اقدامی باید انجام دهد، ارزش عملیاتی سیستم کاهش پیدا می‌کند. یک سیستم حرفه‌ای باید با فرایندهای امنیتی هتل، کنترل دسترسی، مدیریت رخدادها و در صورت نیاز سایر سامانه‌های حفاظتی ارتباط داشته باشد. در واقع، دوربین مداربسته زمانی ارزش واقعی خود را نشان می‌دهد که از یک «سیستم ضبط تصاویر» به یک سیستم پشتیبان تصمیم‌گیری امنیتی و عملیاتی تبدیل شود. به همین دلیل، استاندارد IEC 62676-4 فقط درباره محل نصب دوربین صحبت نمی‌کند؛ بلکه چرخه‌ای شامل تعریف نیازمندی‌ها، ارزیابی محل، طراحی، نصب، آزمون، راه‌اندازی، مستندسازی و نگهداری سیستم را در نظر می‌گیرد. و شاید مهم‌ترین سؤال برای مدیران هتل همین باشد: آیا دوربین‌های هتل من فقط تصاویر را ذخیره می‌کنند، یا واقعاً بخشی از سیستم مدیریت امنیت هتل هستند؟

ایجاد شده: 25/مهر/1405       آخرین ویرایش: 25/مهر/1405     مقالات و یادداشت ها
دوربین‌های مداربسته در هتل؛ ابزار نظارت یا رکن امنیت و مدیریت؟

دوربین‌های مداربسته در هتل؛ ابزار نظارت یا رکن امنیت و مدیریت؟

✍🏻 امیر محمد بابائی فرد | خبرنگار و دبیر سرویس فناوری های نوین و دیجیتال ایتنا 📌چرا سیستم نظارت تصویری باید در کنار سایر زیرساخت‌های حیاتی هتل، جدی گرفته شود؟ در صنعت هتلداری، امنیت مهمانان و کارکنان، حفاظت از دارایی‌ها و استمرار فعالیت‌های عملیاتی، از مهم‌ترین مسئولیت‌های مدیریت هتل به شمار می‌روند. در این میان، دوربین‌های مداربسته یا CCTV گاهی صرفاً ابزاری برای ثبت تصاویر و بررسی حوادث تلقی می‌شوند؛ درحالی‌که یک سیستم نظارت تصویری اصولی می‌تواند نقشی بسیار فراتر از این داشته باشد و به یکی از زیرساخت‌های مهم امنیتی و مدیریتی هتل تبدیل شود. هتل، برخلاف بسیاری از ساختمان‌های تجاری، محیطی چندمنظوره و پویاست که در آن فضاهای عمومی، بخش‌های اقامتی، رستوران‌ها، فضاهای تفریحی، تأسیسات و محدوده‌های خدماتی در کنار یکدیگر فعالیت می‌کنند. همین تنوع کاربری، مدیریت امنیت را پیچیده‌تر می‌کند. ورود و خروج افراد متعدد، تحویل و نگهداری کالاها، جابه‌جایی تجهیزات، فعالیت پیمانکاران و تردد شبانه‌روزی کارکنان، همگی ضرورت طراحی یک سیستم نظارت تصویری متناسب با ارزیابی ریسک هتل را افزایش می‌دهند. اما آیا دوربین مداربسته از نظر اهمیت، هم‌تراز سیستم اعلام و اطفای حریق است؟ پاسخ، نیازمند یک تفکیک اساسی است. سیستم اعلام و اطفای حریق برای کشف، هشدار و مقابله با خطر آتش‌سوزی طراحی شده و در بسیاری از حوزه‌های قضایی، الزامات قانونی مشخصی دارد. دوربین مداربسته عمدتاً ابزاری برای پایش، کشف برخی رخدادهای امنیتی، بررسی وقایع و پشتیبانی از تصمیم‌گیری است. بنابراین، این دو سیستم کارکرد یکسانی ندارند و دوربین مداربسته نباید جایگزین تجهیزات اعلام حریق، اطفای حریق، کنترل دسترسی یا سایر سامانه‌های ایمنی شود. بااین‌حال، در یک نظام جامع مدیریت امنیت هتل، نظارت تصویری می‌تواند در کنار این سامانه‌ها نقش مکمل و مهمی ایفا کند. برای مثال، در زمان وقوع حادثه، تصاویر دوربین‌ها ممکن است به تیم امنیت کمک کنند تا مسیر حرکت افراد، وضعیت یک محدوده یا شرایط پیرامونی حادثه را بهتر ارزیابی کنند؛ البته مشروط بر اینکه این قابلیت در طراحی سیستم پیش‌بینی شده باشد و استفاده از تصاویر موجب تأخیر در اقدامات اضطراری نشود. اهمیت این موضوع تنها به امنیت محدود نیست. تصاویر ثبت‌شده در ورودی‌ها، محدوده‌های دریافت کالا، پارکینگ‌ها و فضاهای عمومی می‌توانند در بررسی اختلافات، رسیدگی به خسارت‌ها، شناسایی گلوگاه‌های عملیاتی و مستندسازی برخی رویدادها نیز مفید باشند. از این منظر، دوربین مداربسته می‌تواند به ابزاری برای پشتیبانی از مدیریت عملیات هتل تبدیل شود؛ ابزاری که ارزش آن به کیفیت طراحی، نحوه بهره‌برداری و ارتباط آن با فرایندهای مدیریتی بستگی دارد. البته نصب دوربین به‌تنهایی نشانه حرفه‌ای بودن سیستم امنیتی نیست. دوربینی که محل مناسبی ندارد، تصویر قابل استفاده ثبت نمی‌کند، ساعت آن تنظیم نیست یا تصاویرش در زمان نیاز در دسترس قرار نمی‌گیرند، ممکن است هزینه‌ای مستمر ایجاد کند، بدون آنکه ارزش عملیاتی متناسبی داشته باشد. نکته مهم دیگر، حفظ حریم خصوصی است. در هتل، امنیت نباید به معنای نظارت نامحدود بر افراد تلقی شود. انتخاب محل دوربین‌ها باید بر مبنای نیاز امنیتی، تناسب، ضرورت و قوانین حاکم بر محل فعالیت هتل صورت گیرد. اتاق‌های اقامت، سرویس‌های بهداشتی، رختکن‌ها و سایر فضاهای خصوصی، محل نصب دوربین‌های نظارتی معمولی نیستند. حتی در فضاهای عمومی نیز باید از ثبت تصاویر غیرضروری و دسترسی‌های ناموجه جلوگیری کرد. در سطح بین‌المللی نیز برای طراحی و ارزیابی سیستم‌های نظارت تصویری، استانداردهای فنی مشخصی وجود دارد. برای نمونه، استاندارد IEC 62676 به سیستم‌های نظارت تصویری در کاربردهای امنیتی می‌پردازد و بخش چهارم آن، راهنمای برنامه‌ریزی، طراحی، نصب، آزمون و نگهداری این سیستم‌ها را ارائه می‌کند. نسخه جدید IEC 62676-4 در اکتبر ۲۰۲۵ منتشر شده است. این استاندارد چارچوبی برای طراحی متناسب با نیازهای واقعی امنیتی فراهم می‌کند، اما به معنای وجود یک نقشه ثابت و یکسان برای نصب دوربین در تمام هتل‌های جهان نیست. در واقع، پرسش اصلی برای مدیران هتل نباید این باشد که «چند دوربین نصب کرده‌ایم؟» بلکه باید این باشد که «آیا سیستم نظارت تصویری ما خطرات مهم هتل را پوشش می‌دهد، در زمان مناسب اطلاعات قابل استفاده فراهم می‌کند و بدون نقض حریم خصوصی، به امنیت و مدیریت بهتر عملیات کمک می‌کند؟» این تغییر نگاه، نقطه آغاز حرکت از نصب تجهیزات به سمت مدیریت حرفه‌ای امنیت است. در قسمت دوم این مجموعه، به این پرسش می‌پردازیم که دوربین‌های مداربسته دقیقاً در کدام بخش‌های هتل باید نصب شوند، چه فضاهایی به نظارت تصویری نیاز دارند و در چه مکان‌هایی حفظ حریم خصوصی، محدودیت جدی یا مانع نصب دوربین است.

ایجاد شده: 21/مهر/1405       آخرین ویرایش: 21/مهر/1405     مقالات و یادداشت ها
 دانشنامه و تاریخ شفاهی صنعت گردشگری خراسان رضوی تدوین می‌شود

دانشنامه و تاریخ شفاهی صنعت گردشگری خراسان رضوی تدوین می‌شود

به گزارش هتل نیوز/ مرکز خراسان رضوی؛  "سیدجواد موسوی" مدیرکل میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی خراسان رضوی اعلام کرد؛ پژوهش و مستندسازی دانشنامه و تاریخ شفاهی صنعت گردشگری خراسان رضوی با هدف ثبت تجربه‌ها و دستاوردهای فعالان و پیشکسوتان این صنعت آغاز شده است. وی افزود : دانشنامه صنعت گردشگری خراسان رضوی با مشارکت دانشگاهیان، پژوهشگران، پیشکسوتان و فعالان گردشگری تدوین می‌شود و قرار است به عنوان مجموعه‌ای مرجع، بخشی از تاریخ و میراث ناملموس گردشگری استان را ثبت و حفظ کند. موسوی ادامه داد : کتاب «روایت مهمان‌نوازی؛ تاریخ شفاهی هتلداری در مشهد» به عنوان نخستین جلد این مجموعه، نیمه زمستان ۱۴۰۵ منتشر خواهد شد و روند شکل‌گیری هتلداری مشهد، نقش پیشگامان و تحولات مراکز اقامتی و خدمات مهمان‌نوازی را روایت می‌کند. او تاکید کرد : ایجاد بانک اطلاعاتی، گردآوری اسناد و تصاویر تاریخی و ثبت تاریخ شفاهی فعالان گردشگری از دیگر بخش‌های این طرح است.

ایجاد شده: 19/مهر/1405       آخرین ویرایش: 19/مهر/1405     اخبار داخلی
جایزه تعالی گردشگری؛ در راه تعالی

جایزه تعالی گردشگری؛ در راه تعالی

✍🏻به قلم | مهدی حسینی وقتی قرار است برای «تعالی» در صنعت گردشگری جایزه بدهیم، بد نیست یک‌بار هم خودِ جایزه را در معرض ارزیابی قرار دهیم؛ چراکه اعتبار یک جایزه، نه با تعداد تندیس‌ها و نه با تعداد مدیران حاضر در مراسم، بلکه با اعتبار فرایند ارزیابی، استقلال داوری و اعتماد ذی‌نفعان ساخته می‌شود. سومین دوره جایزه ملی تعالی صنعت گردشگری در دانشگاه علم و فرهنگ برگزار شد؛ رویدادی که با حضور مدیران ارشد حوزه گردشگری، دانشگاه، جهاد دانشگاهی و فعالان صنعت، تلاش دارد الگویی برای سنجش و ارتقای عملکرد بنگاه‌های گردشگری ارائه کند. اصل چنین اقدامی ارزشمند است، اما هر جایزه‌ای که عنوان «ملی» و «تعالی» را با خود حمل می‌کند، باید بیش از یک مراسم اهدای لوح و تندیس باشد. یکی از پرسش‌های اساسی درباره این جایزه، دقیقاً از همین‌جا آغاز می‌شود: چه کسی آن را تصویب کرده، چه نهادی آن را تأیید می‌کند، چارچوب حقوقی و حرفه‌ای آن چیست، چه کسانی داوری می‌کنند و معیار استقلال آنها چیست؟ همچنین ساختار مالی جایزه، هزینه ثبت‌نام و نحوه مصرف منابع آن باید برای شرکت‌کنندگان و افکار عمومی روشن باشد. طرح این پرسش‌ها به معنای متهم کردن برگزارکنندگان به تخلف نیست؛ برعکس، شفافیت می‌تواند اعتبار جایزه را افزایش دهد. از سوی دیگر، اگر مدل جایزه از الگوهایی مانند EFQM الهام گرفته شده است، باید توجه داشت که تعالی صرفاً مجموعه‌ای از معیارها یا یک فرم ارزیابی نیست. در مدل‌های معتبر، ارزیابی، امتیازدهی، بررسی مستندات، ارزیابی میدانی، ارائه بازخورد و امکان بهبود، بخش جدایی‌ناپذیر فرایند است. در چنین نظامی، «تندیس» نتیجه فرایند ارزیابی است، نه هدف اصلی آن. مسئله دیگر، مرز میان «جایزه»، «ارزیابی» و «اعتباربخشی» است. اگر قرار است یک جایزه، ملی و مرجع تلقی شود، باید مشخص باشد چه جایگاهی در نظام رسمی گردشگری کشور دارد و چه تفاوتی با رتبه‌بندی‌ها، درجه‌بندی‌های قانونی و گواهی‌های حرفه‌ای دارد. «ملی» بودن یک عنوان، به‌خودی‌خود اعتبار حقوقی یا حرفه‌ای ایجاد نمی‌کند؛ این اعتبار باید از حکمرانی شفاف، روش ارزیابی معتبر و پذیرش صنعت حاصل شود. در مراسم اخیر نیز برخی اتفاقات حاشیه‌ای، از جمله طرح موضوع دبیرخانه دائمی و اعطای برخی عناوین و تقدیرها، اهمیت این پرسش را بیشتر کرد که اساساً چه نهادی باید متولی سیاست‌گذاری، نظارت و داوری چنین جایزه‌ای باشد. دبیرخانه دائمی اگر قرار است شکل بگیرد، نباید صرفاً دفتر دائمی برگزاری مراسم باشد؛ باید مغز حرفه‌ای یک نظام مستمر ارزیابی و تعالی باشد. پیشنهاد می‌شود دوره بعد، پیش از هر چیز «منشور حکمرانی جایزه ملی تعالی صنعت گردشگری» تدوین و منتشر شود؛ منشوری که در آن مالکیت و متولی جایزه، ترکیب و اختیارات هیئت سیاست‌گذاری، شرایط داوران، قواعد تعارض منافع، روش امتیازدهی، نحوه اعتراض، ساختار مالی و گزارش شفاف سالانه مشخص باشد. همچنین دریافت جایزه منوط به عبور از حد نصاب‌های روشن باشد و هر شرکت‌کننده الزاماً به دریافت تندیس یا عنوان منجر نشود. این جایزه می‌تواند به یک رویداد معتبر و اثرگذار در صنعت گردشگری تبدیل شود؛ اما برای رسیدن به آن نقطه، شاید مهم‌ترین گام این باشد که پیش از ارزیابی تعالی دیگران، یک‌بار خودِ «جایزه تعالی گردشگری» را ارزیابی کنیم. چنین نگاهی نه مخالفت با جایزه، بلکه دفاع از آینده و اعتبار آن است.

ایجاد شده: 15/مهر/1405       آخرین ویرایش: 15/مهر/1405     مقالات و یادداشت ها
امکان اصلاح نرخ تأسیسات گردشگری در شرایط جهش تورمی فراهم شد

امکان اصلاح نرخ تأسیسات گردشگری در شرایط جهش تورمی فراهم شد

به گزارش هتل نیوز؛ معاون گردشگری وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی با صدور بخشنامه جدید، اصلاح نرخ تأسیسات گردشگری را در شرایط اقتصادی خاص پیش‌بینی کرد. این بخشنامه به تأسیسات اجازه می‌دهد تا در صورت افزایش غیرمتعارف شاخص تورم، نرخ‌های خود را بازنگری کنند. بر اساس این بخشنامه، اگر جهش قابل ملاحظه‌ای در تورم موجب افزایش هزینه‌های تمام‌شده شود، تأسیسات می‌توانند نرخنامه خود را با ارائه مستندات کافی بازنگری کنند. مستنداتی مانند صورت‌های مالی حسابرسی‌شده، فاکتورهای رسمی و گزارش‌های اقتصادی به عنوان دلایلی برای اثبات افزایش هزینه‌ها مطرح شده‌اند. اصلاح نرخنامه تنها دو نوبت در یک سال مجاز است. افزایش نرخ باید با توجه به هزینه‌های اثبات‌شده باشد و نباید از سقف‌های تعیین‌شده در موارد مشابه فراتر رود. بررسی ضرورت بازنگری و مستندات اولیه بر عهده اداره کل استان است و تأیید نهایی نیز به تصویب کمیسیون عالی مربوط وابسته است.

ایجاد شده: 15/مهر/1405       آخرین ویرایش: 15/مهر/1405     اخبار داخلی
تجلیل از فعالان گردشگری در مراسم گرامیداشت روز جهانی گردشگری و هفته تهران

تجلیل از فعالان گردشگری در مراسم گرامیداشت روز جهانی گردشگری و هفته تهران

به گزارش هتل نیوز؛ مراسم گرامیداشت روز جهانی گردشگری و هفته تهران در تاریخ ۱۱ مهرماه ۱۴۰۵ با حضور جمعی از مسئولان برجسته و فعالان گردشگری برگزار شد. این رویداد در کوشک باغ هنر و با حضور سیدرضا صالحی‌امیری، وزیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی برگزار گردید. در این مراسم، از تلاش‌ها و اقدامات مؤثر فعالان و سرمایه‌گذاران صنعت گردشگری تقدیر به عمل آمد. همچنین، سید محمدحسین حجازی، مدیرعامل منطقه فرهنگی و گردشگری عباس‌آباد، محسنی بندپی، معاون گردشگری وزارت میراث فرهنگی و مصطفی فاطمی، مدیرکل توسعه گردشگری داخلی نیز حضور داشتند. از نقاط عطف این مراسم می‌توان به اهدای نخستین دوره "جایزه برادران امیدوار" به پیشگامان عرصه گردشگری اشاره کرد. رونمایی از کتاب "اهل طهرونم" نوشته آرش نورآقایی و اکران مستند "آتش در گلستان" به کارگردانی هادی آفریده نیز از دیگر بخش‌های این رویداد بود.

ایجاد شده: 12/مهر/1405       آخرین ویرایش: 12/مهر/1405     اخبار داخلی
مالکیت اراضی ۳۰ هکتاری سرخرود شرکت ایرانگردی و جهانگردی تثبیت شد

مالکیت اراضی ۳۰ هکتاری سرخرود شرکت ایرانگردی و جهانگردی تثبیت شد

به گزارش هتل نیوز؛ مالکیت اراضی ۳۰ هکتاری در سرخرود به‌طور رسمی برای شرکت ایرانگردی و جهانگردی تثبیت شد. این اقدام پس از پیگیری‌های حقوقی و ارائه مستندات تاریخی انجام گرفت. نظریه کمیسیون ماده ۱۲ قانون زمین شهری درباره این اراضی ابطال شد. سپس رأی قطعی به نفع شرکت سرمایه‌گذاری هتل‌های ایرانگردی و جهانگردی صادر گردید. این اراضی به دلیل رد دیون دولت به شرکت واگذار شده بودند. اما در مقطعی، به دلیل اعلام موات بودن، در معرض خروج از سبد دارایی‌های بازنشستگان قرار گرفتند. با تثبیت مالکیت این پلاک ثبتی، از خروج دارایی‌ای به ارزش بیش از ۳۰ هزار میلیارد تومان جلوگیری شد. این معادل ۳۰ همت است که از سبد دارایی‌های بازنشستگان در امان ماند. فریبا عباسی، مدیرعامل شرکت سرمایه‌گذاری هتل‌های ایرانگردی و جهانگردی، صیانت از دارایی‌های بازنشستگان را از مهم‌ترین مسئولیت‌های این مجموعه دانست. او همچنین این موفقیت را حاصل همکاری مجموعه‌های حقوقی، مدیریتی و اجرایی عنوان کرد.

ایجاد شده: 7/مهر/1405       آخرین ویرایش: 7/مهر/1405     اخبار داخلی
۳۵۲ محله تهران به خانه گردشگری مجهز شدند

۳۵۲ محله تهران به خانه گردشگری مجهز شدند

به گزارش هتل نیوز؛ در حال حاضر، هر ۳۵۲ محله شهر تهران به خانه‌های گردشگری مجهز شده‌اند. هدف از ایجاد این خانه‌ها، تبدیل آنها به مراکز تأثیرگذار در محلات است. این مراکز می‌توانند به عنوان حلقه‌های اتصال میان ظرفیت‌های محلی عمل کنند. خانه‌های گردشگری به عنوان پانزدهمین نهاد مدیریت محله، جایگاه خاصی در ساختار اجرایی محلات دارند. این مراکز با استقبال مثبت شهروندان مواجه شده‌اند. از مهم‌ترین وظایف این خانه‌ها، ساماندهی و اجرای تورهای گردشگری است. برگزاری نشست‌های تخصصی در زمینه گردشگری و تهران‌شناسی نیز جزو برنامه‌های آنهاست. شناسایی و معرفی مسیرهای گردشگری و ظرفیت‌های محلات از دیگر وظایف این مراکز محسوب می‌شود. همچنین، احیای هویت محلات و مستندسازی میراث تاریخی و فرهنگی آنها نیز از مأموریت‌های کلیدی خانه‌های گردشگری است. این فعالیت‌ها می‌توانند به شناساندن ظرفیت‌های گردشگری محلات کمک شایانی کنند. مسئول خانه گردشگری باید فعالیت خود را با شناخت دقیق از محله آغاز کند. این شناخت باید به تدریج به شناخت منطقه و کل شهر تهران گسترش یابد. هرچه شناخت دقیق‌تر باشد، برنامه‌ریزی و اقدامات گردشگری نیز مؤثرتر خواهد بود.

ایجاد شده: 3/مهر/1405       آخرین ویرایش: 3/مهر/1405     اخبار داخلی
جایگاه تبلیغات 1 جایگاه تبلیغات 1


کمی منتظر بمانید...