به گزارش هتل نیوز ؛ موفقیتهای لیونل مسی تنها به مستطیل سبز محدود نمیشود، کاپیتان آرژانتینی در سالهای اخیر با سرمایهگذاری در صنعت هتلداری، مجموعهای از هتلهای لوکس را در مقاصد گردشگری اروپا ایجاد کرده است. مسی از طریق برند MiM Hotels مالک چندین بوتیک هتل در شهرها و مناطق گردشگری از جمله ایبیزا، مایورکا، سیتخس، باکیرا، سوتوگرانده و آندورا است. این بوتیک هتلها با طراحی مدرن، خدمات رفاهی و تندرستی ممتاز و موقعیتهای مکانی ویژه، به یکی از گزینههای شاخص اقامت لوکس در اروپا تبدیل شدهاند. مدیریت این مجموعهها اکنون بر عهده گروه بینالمللی Meliá Hotels International و تحت برند The Meliá Collection قرار دارد. سرمایهگذاری مسی در هتلهای ساحلی و اقامتگاههای کوهستانی نشان میدهد که او بر موفقیت در فوتبال، چشماندازی بلندمدت برای حضور در صنعت هتلداری سبز نیز ترسیم کرده است.
ایجاد شده: 27/تیر/1405 آخرین ویرایش: 27/تیر/1405 اخبار خارجی
به گزارش هورکا نیوز ؛ غذاهای سنتی ایران تنها بخشی از فرهنگ غذایی کشور نیستند؛ بلکه روایتگر تاریخ، سبک زندگی و هویت محلی مردمان این سرزمیناند. بسیاری از این غذاها که روزگاری جایگاه ویژهای در سفره خانوادههای ایرانی داشتند، امروز کمتر طبخ میشوند و به تدریج در حال فراموشی هستند. در اینفوگرافی بالا با شش غذای اصیل و کمتر شناختهشده ایرانی و روش پخت آنها آشنا میشویم که حفظ و معرفی این میراث ارزشمند غذایی، گامی در مسیر پاسداری از فرهنگ و هویت بومی ایران است. شما کدام غذای محلی یا سنتی را میشناسید که این روزها کمتر در خانهها پخته میشود؟
ایجاد شده: 27/تیر/1405 آخرین ویرایش: 27/تیر/1405 اخبار داخلی
به گزارش هتل نیوز ؛ رئیس انجمن حرفهای اقامتگاههای بومگردی استان یزد گفت؛ اقامتگاههای بومگردی تنها محل اسکان گردشگران نیستند، بلکه مهمترین راویان هویت فرهنگی، معماری و سبک زندگی مردم یزد به شمار میروند. برند جهانی یزد تنها به بناهای تاریخی، بادگیرها و قناتها محدود نمیشود و تجربه گردشگران از فرهنگ، مهماننوازی، غذاهای محلی، آیینها و زندگی مردم یزد، مهمترین سرمایه این برند جهانی است. هر اقامتگاه بومگردی ویترینی از هویت یزد محسوب میشود و کیفیت خدمات، حفظ اصالت، معرفی فرهنگ بومی و آموزش نیروی انسانی، نقش مستقیمی در تقویت اعتبار بینالمللی این شهر دارد. بومگردیها در سالهای اخیر با چالشهایی همچون کاهش سفر، تورم، افزایش هزینههای بهرهبرداری و پیامدهای جنگ اخیر روبهرو بودهاند، اما همچنان چراغ خانههای تاریخی را روشن نگه داشتهاند. فعالیت بومگردیها صرفاً یک کسبوکار نیست، بلکه مشارکتی مؤثر در حفاظت از میراث جهانی، تقویت برند مقصد و انتقال ارزشهای فرهنگی به نسلهای آینده به شمار میرود.
ایجاد شده: 27/تیر/1405 آخرین ویرایش: 27/تیر/1405 اخبار داخلی
به گزارش هتل نیوز ؛ بر اساس اطلاعیه منتشرشده از سوی مراجع مسئول در جزیره کیش، تا لحظه انتشار این اطلاعیه، روند زندگی روزمره و فعالیتهای عمومی در این جزیره بهصورت عادی در جریان است و تمامی خدمات مرتبط با سفر و گردشگری بدون وقفه ادامه دارد. پروازهای مسافربری مطابق برنامه زمانبندیشده در حال انجام بوده و هتلها نیز همچنان پذیرای مسافران و گردشگران هستند. همچنین مراکز خدماتی، رفاهی و تفریحی جزیره به فعالیت خود ادامه میدهند و برنامههای گردشگری نیز مطابق روال معمول در حال برگزاری است. در ادامه این اطلاعیه تأکید شده است که جزیره کیش با آرامش کامل آماده میزبانی از مسافران، گردشگران و مهمانان است و در صورت هرگونه تغییر در شرایط، اطلاعرسانی لازم از طریق مراجع رسمی انجام خواهد شد.
ایجاد شده: 24/تیر/1405 آخرین ویرایش: 24/تیر/1405 اخبار داخلی
به گزارش هتل نیوز ؛ هتل و مرکز همایشهای «لیلا بهارتیا سیتی» در شهر بنگلورو هند از جذب نیرو در بخشهای مختلف عملیاتی و مدیریتی خبر داد. این مجموعه لوکس هتلداری فرصتهای شغلی متعددی را در حوزههای آشپزخانه، خدمات غذا و نوشیدنی، پذیرش، فروش و بازاریابی، مالی، امنیت، خانهداری و تندرستی ارائه کرده است. در بخش آشپزی، موقعیتهایی از جمله Chef de Cuisine (غذاهای غربی)، Junior Sous Chef (غذاهای غربی، هندی و آسیایی)، Sous Chef (غذاهای جنوب هند) و Chef de Partie (تندوری) در نظر گرفته شده است. بخش خدمات غذا و نوشیدنی نیز برای جذب Butler Manager، Butler Executive، Assistant Restaurant Manager، Assistant Banquet Manager، Bartender، F&B Admin و F&B Sales Executive فراخوان داده است. در حوزه پذیرش و تجربه مهمان، فرصتهای شغلی شامل Duty Manager، Assistant Manager Front Office، Guest Experience Manager و Guest Experience Associate اعلام شده است. همچنین در بخشهای فروش و بازاریابی، مالی، امنیت و تندرستی نیز نیرو جذب میشود. هتل لیلا بهارتیا سیتی که بخشی از مجموعه بزرگ بهارتیا سیتی در بنگلورو به شمار میرود، یکی از پروژههای شاخص هتلداری و همایشهای جنوب هند محسوب میشود و در سالهای اخیر روند توسعه نیروی انسانی خود را گسترش داده است.
ایجاد شده: 24/تیر/1405 آخرین ویرایش: 24/تیر/1405 اخبار خارجی
به گزارش تور نیوز ؛ رشت به عنوان نخستین شهر ایران، محل فعالیت اولین وسیله نقلیه عمومی خیابانی یا همان اتوبوس عمومی کشور بود؛ وسیلهای که نقطه آغاز شکلگیری حملونقل عمومی شهری در ایران به شمار میرود. این اتوبوس در ابتدا متعلق به یک تاجر بلژیکی بود که برای چند سال در شهر رشت به جابهجایی مسافران پرداخت، اما به دلیل سودآور نبودن فعالیت، آن را به حاج محمدآقا معینالتجار بوشهری، از بازرگانان شناختهشده آن دوران، واگذار کرد. معینالتجار نیز پس از سالهای مشروطه، این اتوبوس را به تهران منتقل کرد. در ادامه و از سال ۱۲۹۰ خورشیدی، اتوبوسهای مونتاژشده خارجی از جمله مدلهای فورد کروکی وارد ایران شدند و در تهران و دیگر شهرهای بزرگ آن زمان، از جمله رشت، مورد استفاده قرار گرفتند. سالها بعد و همزمان با آغاز مونتاژ خودروهای سواری در کشور، شرکت واحد اتوبوسرانی تهران در سال ۱۳۳۵ فعالیت خود را آغاز کرد و توسعه حملونقل عمومی در رشت نیز در سال ۱۳۴۵ وارد مرحله جدیدی شد.
ایجاد شده: 22/تیر/1405 آخرین ویرایش: 22/تیر/1405 اخبار داخلی
حضور گسترده اسکوترهای برقی در میدان نقش جهان اصفهان، بار دیگر بحث میان کارشناسان میراث فرهنگی و مدیران شهری را درباره حدود استفاده از این فضای ثبت جهانی داغ کرده است؛ موضوعی که میان ضرورت توسعه حملونقل پاک و الزام حفاظت از یکی از مهمترین عرصههای تاریخی کشور، چالشی جدی ایجاد کرده است. میدان نقش جهان، قلب تپنده اصفهان و یکی از شاخصترین میدانهای تاریخی جهان، بیش از چهار قرن است که نهتنها بهعنوان شاهکاری از معماری و شهرسازی عصر صفوی شناخته میشود، بلکه نمونهای کمنظیر از تلفیق زندگی شهری، تجارت، آیین، فرهنگ و هنر ایرانی به شمار میرود. میدانی که ثبت آن در فهرست میراث جهانی یونسکو صرفاً به دلیل شکوه معماری چهار بنای پیرامونی آن نبوده، بلکه سازمان یونسکو این مجموعه را به دلیل حفظ یک نظام شهری منحصربهفرد، تداوم حیات اجتماعی و ارزش برجسته جهانی آن به ثبت رسانده است. در دهههای اخیر، یکی از مهمترین رویکردهای مدیریت میراث فرهنگی در شهرهای تاریخی جهان، بازگرداندن عرصههای تاریخی به عابران پیاده بوده است. از فلورانس و دوبروونیک گرفته تا بروژ، سالزبورگ، کراکوف و بخشهای تاریخی پاریس، سیاست مشترک مدیران شهری، کاهش حضور وسایل نقلیه و افزایش امنیت و آرامش شهروندان و گردشگران بوده است. این رویکرد نهتنها با هدف حفاظت از کالبد تاریخی دنبال میشود، بلکه کیفیت تجربه حضور در میراث جهانی را نیز ارتقا میدهد؛ تجربهای که در آن آرامش، امنیت و امکان مکث و تماشای میراث، بخشی از ارزش اثر تاریخی محسوب میشود. در ایران نیز طی سالهای گذشته، میدان نقش جهان بهتدریج به سمت تقویت رویکرد پیادهمداری حرکت کرده است. حذف تردد موتورسیکلتها از عرصه میدان، یکی از مهمترین مطالبات فعالان میراث فرهنگی، کسبه بازار و شهروندان بود که پس از سالها پیگیری به نتیجه رسید و بسیاری آن را گامی در راستای حفاظت از مهمترین فضای تاریخی اصفهان ارزیابی کردند. با این حال، طی دو سال گذشته، حضور گسترده اسکوترهای برقی در میدان نقش جهان، بار دیگر بحثی جدی میان کارشناسان میراث فرهنگی، معماران، شهرسازان و مدیران شهری ایجاد کرده است؛ موضوعی که تنها به یک وسیله حملونقل محدود نمیشود، بلکه پرسشهای مهمتری را درباره فلسفه پیادهراه، نحوه مدیریت عرصههای ثبت جهانی، حقوق عابران پیاده، امنیت گردشگران و نسبت میان توسعه گردشگری و حفاظت از میراث جهانی مطرح میکند. اگرچه اسکوترهای برقی در بسیاری از شهرهای جهان بهعنوان یکی از شیوههای حملونقل پاک شناخته میشوند، اما تقریباً در همه این شهرها استفاده از آنها تابع ضوابط سختگیرانهای همچون تعیین مسیر اختصاصی، محدودیت سرعت، نظارت هوشمند، اولویت مطلق عابر پیاده و ممنوعیت ورود به بسیاری از عرصههای تاریخی است. از همین رو، کارشناسان معتقدند نمیتوان صرف وجود اسکوتر در برخی شهرهای اروپایی را دلیلی بر امکان استفاده آزادانه از آن در یک میدان ثبت جهانی دانست؛ زیرا هر فضای تاریخی، اقتضائات حفاظتی و مدیریتی خاص خود را دارد. میدان تاریخی، فضای چندمنظوره است؛ اما نه برای هر نوع فعالیت شعله وحدتپور، کنشگر میراث فرهنگی، عضو ایکوموس ایران و دانشآموخته دکترای مرمت بناها و بافتهای تاریخی، در گفتوگو با پیام ما با تأکید بر اینکه برداشتهای امروز از مفهوم چندمنظوره بودن میدان نقش جهان با واقعیت تاریخی آن فاصله دارد، اظهار کرد: میدان نقش جهان از ابتدای شکلگیری خود فضایی انعطافپذیر بوده، اما انعطافپذیری هرگز به معنای پذیرش هر نوع کاربری نیست. این میدان در دوره صفوی محل برگزاری بازی چوگان، آیینهای رسمی، رژههای نظامی، جشنهای حکومتی و مراسم عمومی بوده، اما هیچیک از این کاربریها به صورت همزمان یا بدون برنامه در میدان جریان نداشته است. وی افزود: هر یک از این فعالیتها زمان، نظم و ضابطه مشخصی داشتهاند و در هنگام برگزاری یک رویداد، سایر فعالیتها متوقف میشد. بنابراین استناد به گذشته تاریخی میدان برای توجیه هر نوع استفاده امروزی، برداشت دقیقی از تاریخ شهرسازی ایران نیست. این پژوهشگر حوزه مرمت بناهای تاریخی ادامه داد: حتی در دوره پهلوی که میدان بهعنوان یک پارک شهری مورد استفاده قرار گرفت نیز این تغییر کاربری به معنای بیضابطه شدن فضا نبود. هیچگاه قرار نبوده است که یک فضای عمومی تاریخی میزبان همه فعالیتهای ممکن باشد. همانگونه که نمیتوان انتظار داشت همه برنامههای ورزشی، تفریحی، آیینی و اجتماعی یک شهر در یک میدان تاریخی متمرکز شود، ورود هر وسیله یا فعالیت جدید نیز نیازمند ارزیابی کارشناسی است. وحدتپور با اشاره به حذف موتورسیکلتها از میدان نقش جهان گفت: حدود دو سال و نیم پیش، با مطالبه جدی مردم، فعالان میراث فرهنگی، کسبه بازار و همراهی دستگاههای مسئول، تردد موتورسیکلتها از میدان حذف شد و این اقدام، گام مهمی در تبدیل میدان به یک فضای پیادهمدار بود؛ فضایی که عابر پیاده بتواند بدون نگرانی، با آرامش و امنیت در آن حرکت کند. وی تصریح کرد: هنوز آثار مثبت این تصمیم به طور کامل نمایان نشده بود که اسکوترها وارد میدان شدند و اکنون همان دغدغههایی که پیشتر درباره موتورسیکلتها وجود داشت، با شکل دیگری دوباره در حال تکرار است؛ با این تفاوت که این بار بسیاری تصور میکنند چون اسکوتر وسیلهای برقی است، بنابراین حضور آن در یک میدان تاریخی نیز بدون اشکال خواهد بود؛ در حالی که موضوع اصلی صرفاً نوع موتور محرکه نیست، بلکه امنیت، شأن فضای تاریخی و کیفیت حضور عابران است. پیادهراه، بدون امنیت معنایی ندارد موضوع حضور اسکوترها در میدان نقش جهان تنها از منظر حفاظت میراث فرهنگی قابل بررسی نیست. این مسئله یکی از موضوعات مهم در ادبیات معاصر شهرسازی و طراحی فضاهای عمومی نیز به شمار میرود؛ جایی که میان توسعه شیوههای نوین حملونقل، حقوق عابران پیاده و حفظ کیفیت فضاهای عمومی باید تعادلی پایدار برقرار شود. در بسیاری از شهرهای اروپایی که امروز بهعنوان الگوی پیادهراهسازی شناخته میشوند، ورود اسکوترهای اشتراکی ابتدا با استقبال روبهرو شد، اما افزایش تصادفها، مزاحمت برای عابران، اشغال فضاهای عمومی و کاهش احساس امنیت، مدیران شهری را به سمت تدوین مقررات سختگیرانهتر سوق داد؛ مقرراتی که در برخی شهرها حتی به ممنوعیت کامل اسکوتر در بخشهای تاریخی انجامید و در برخی دیگر تنها استفاده در مسیرهای اختصاصی، با سرعت محدود و تحت نظارت را مجاز دانست. پیروز حناچی، معمار، استاد دانشگاه و از صاحبنظران شناختهشده حوزه شهرسازی، معتقد است اصل مسئله نه مخالفت یا موافقت با اسکوتر، بلکه نحوه مدیریت حضور آن در قلمرو عمومی است. وی در گفتوگو با ما اظهار کرد: دوچرخه و اسکوتر از جمله پدیدههایی هستند که طی دو دهه اخیر در بسیاری از شهرهای دنیا گسترش یافتهاند. البته درباره اسکوتر، به دلیل سرعت بالاتر و ویژگیهای خاص آن، مسائل ایمنی جدیتری مطرح شده است و امروز حتی در کشورهای اروپایی نیز یکی از مهمترین موضوعات مورد بحث، تدوین مقررات مشخص برای استفاده از این وسایل است. میدان نقش جهان، فضای عبور نیست؛ فضای مکث است حناچی با اشاره به جایگاه ویژه میدان نقش جهان در نظام شهرسازی ایران اظهار کرد: باید به این نکته توجه داشت که کارکرد اصلی چنین میدانی، ایجاد امکان حضور، مکث، تماشا و تعامل اجتماعی است. مردم به میدان نقش جهان نمیآیند که صرفاً از نقطهای به نقطه دیگر بروند، بلکه میآیند تا از کیفیت فضا، معماری، چشمانداز تاریخی و محیط فرهنگی آن استفاده کنند. وی ادامه داد: طبیعی است که همه افراد توانایی پیادهروی طولانی ندارند و برخی ممکن است برای جابهجایی به وسیله کمکی نیاز داشته باشند، اما این موضوع نیز باید در قالب یک نظام مشخص مدیریت شود. همانگونه که درشکههای میدان نیز با مسیر مشخص، تعداد محدود و هویت تاریخی خود فعالیت میکنند، درباره سایر شیوههای جابهجایی نیز باید ضابطه وجود داشته باشد. این استاد دانشگاه افزود: اگر تقاضای واقعی برای استفاده از اسکوتر وجود دارد، پیش از هر اقدامی باید بررسی شود که آیا این تقاضا با مأموریت و ظرفیت میدان نقش جهان همخوانی دارد یا خیر. پس از آن نیز باید درباره مسیر حرکت، سرعت مجاز، شیوه نظارت و حقوق عابر پیاده تصمیمگیری شود. نمیتوان اجازه داد کل فضای میدان در اختیار یک وسیله قرار گیرد و بعد انتظار داشت تعارضی میان کاربران مختلف به وجود نیاید. وی با اشاره به تجربه برخی شهرهای اروپایی گفت: در شهرهایی مانند پاریس، توسعه مسیرهای دوچرخه و اسکوتر بر اساس مطالعات شهری، نظرسنجی از شهروندان و ارزیابی آثار آن انجام میشود. حتی در آنجا نیز با افزایش حوادث، مقررات سختگیرانهتری برای استفاده از اسکوتر وضع شده است. بنابراین اگر از تجربه جهانی سخن میگوییم، باید همه ابعاد آن را ببینیم، نه صرفاً حضور این وسیله در برخی خیابانها. میراث جهانی، پیش از هر چیز به آرامش نیاز دارد آنچه دو دیدگاه پیشین را به یکدیگر نزدیک میکند، تأکید بر مفهوم امنیت و کیفیت حضور انسان در عرصههای تاریخی است؛ مفهومی که در اسناد بینالمللی حفاظت از میراث فرهنگی نیز بارها بر آن تأکید شده است. مراکز تاریخی موفق جهان، پیش از آنکه به دنبال افزودن کاربریهای جدید باشند، تلاش میکنند آرامش، خوانایی و هویت تاریخی این فضاها را حفظ کنند. محمدحسین طالبیان، دبیر کمیته ملی حفاظت از بناها و محوطههای تاریخی ایران و معاون پیشین میراث فرهنگی کشور، نیز با همین رویکرد به موضوع نگاه میکند. او معتقد است مهمترین وظیفه مدیریت مراکز تاریخی، ایجاد محیطی امن، آرام و متناسب با شأن میراث فرهنگی برای خانوادهها، شهروندان و گردشگران است. طالبیان در گفتوگو با ما اظهار کرد: در همه کشورهای دنیا تلاش میشود مراکز تاریخی تا حد امکان به فضاهایی آرام، ایمن و مناسب برای حضور مردم تبدیل شوند. هر اندازه این فضاها آرامتر باشند، هم حرمت تاریخ بهتر حفظ میشود و هم کیفیت تجربه بازدیدکنندگان افزایش پیدا میکند. وی افزود: هر عاملی که این آرامش را بر هم بزند، باید با نگاه کارشناسی مورد بررسی قرار گیرد. مدیریت میراث فرهنگی صرفاً حفاظت از کالبد بناها نیست، بلکه حفاظت از کیفیت حضور انسان در این فضاها نیز بخشی از مأموریت آن محسوب میشود. حفاظت از میراث جهانی، آزمونی برای حکمرانی شهری آنچه از مجموع دیدگاهها برمیآید، مخالفت با فناوری یا حملونقل پاک نیست؛ بلکه تأکید بر این اصل است که هر فناوری و هر کاربری باید متناسب با هویت و ظرفیت مکان تاریخی تعریف شود. اکنون پرسش اصلی این است: آیا حضور گسترده اسکوترهای برقی در میدان نقش جهان با فلسفه پیادهراه، الزامات حفاظت از یک اثر ثبت جهانی و حق شهروندان برای تجربه آرام و ایمن سازگار است یا خیر؟ پاسخ به این پرسش، بیش از آنکه در تقابل دیدگاهها باشد، در تدوین ضوابط روشن، مطالعات شهری و گفتوگوی میان مدیران شهری، متخصصان میراث فرهنگی و جامعه مدنی نهفته است؛ مسیری که بسیاری از شهرهای تاریخی جهان پیشتر پیمودهاند. ✍🏻 کوروش دیباج؛ روزنامه نگار
ایجاد شده: 22/تیر/1405 آخرین ویرایش: 22/تیر/1405 مقالات و یادداشت ها
به گزارش فلای نیوز ؛ "سید مصطفی فاطمی" مدیرکل توسعه گردشگری داخلی وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایعدستی، با حضور در هلدینگ گردشگری اقامت۲۴ از بخشهای مختلف این مجموعه بازدید کرد. در این بازدید رئیس هیئتمدیره و مدیرعامل هلدینگ گردشگری اقامت۲۴، ضمن استقبال از مدیرکل گردشگری داخلی، گزارشی از روند فعالیتها، دستاوردها، ظرفیتهای فناورانه و برنامههای آینده این مجموعه در حوزه گردشگری و خدمات آنلاین سفر ارائه کردند. سید مصطفی فاطمی نیز در جریان این بازدید، با حضور در واحدهای مختلف اقامت۲۴، از نزدیک با فرآیندهای اجرایی، خدمات نوین، زیرساختهای دیجیتال و شیوه ارائه خدمات این مجموعه آشنا شد و بر نقش شرکتهای دانشبنیان و پلتفرمهای هوشمند در توسعه صنعت گردشگری کشور تأکید کرد. طرفین درباره راهکارهای گسترش همکاریهای مشترک، ارتقای کیفیت خدمات گردشگری، توسعه گردشگری داخلی و بهرهگیری از فناوریهای نوین در صنعت سفر و اقامت به گفتوگو پرداختند.
ایجاد شده: 14/تیر/1405 آخرین ویرایش: 14/تیر/1405 اخبار داخلی
به گزارش سرویس خارجی هتل نیوز؛ در هفته گذشته، صنعت گردشگری و سفر در منطقه آسیا-اقیانوسیه و برخی دیگر از کشورها شاهد مجموعهای از تحولات مهم در حوزه تسهیل صدور ویزا، سیاستهای جذب گردشگر و عملکرد بخش گردشگری بود. بر این اساس، عربستان سعودی ویزای جدیدی را برای شهروندان بریتانیا معرفی کرده که امکان اقامت تا ۱۸۰ روز را فراهم میکند. همچنین امارات متحده عربی دامنه اجرای طرح ویزای فرودگاهی خود را به شش کشور دیگر گسترش داده است. در ژاپن نیز از اول ژوئیه، هزینه صدور ویزا برای اتباع خارجی تا پنج برابر افزایش یافته است، هرچند مسافران فیلیپینی از این افزایش هزینه معاف هستند. هند همزمان هزینه صدور ویزاهای گردشگری و درمانی برای شهروندان فیجی را حذف کرده و پس از نزدیک به دو سال، صدور ویزای گردشگری برای شهروندان بنگلادش را از سر گرفته است. هتلهای کانادا بالاترین رشد نرخ اقامت را از سال ۲۰۲۴ تاکنون به ثبت رساندهاند. تایوان نیز اعلام کرده است به گردشگرانی که مجدداً به این مقصد سفر کنند، مشوقی معادل ۲۵۰ دلار آمریکا پرداخت خواهد کرد. کرهجنوبی نیز از عبور شمار گردشگران خارجی ورودی از مرز ۱۰ میلیون نفر خبر داده است. استرالیا نیز از ثبت رکورد جدید در میزان هزینهکرد گردشگران خبر داده است؛ موضوعی که از تداوم روند رو به رشد صنعت گردشگری در این منطقه حکایت دارد.
ایجاد شده: 13/تیر/1405 آخرین ویرایش: 13/تیر/1405 اخبار خارجی
به گزارش هتل نیوز ؛ نخستین سلسله نشستهای میراث ناملموس جاده ابریشم به میزبانی مؤسسه فرهنگی اکو روز ۳۰ ژوئن ۲۰۲۶ با حضور کارشناسان، پژوهشگران و فعالان حوزه فرهنگ از کشورهای عضو سازمان همکاری اقتصادی (اکو) برگزار شد. در این نشست، شرکتکنندگان به تبادل دیدگاهها و تجربههای خود درباره راهکارهای صیانت از میراث فرهنگی ناملموس پرداختند و بر نقش این میراث در حفظ تنوع فرهنگی، تقویت همکاریهای منطقهای و گسترش گفتوگوهای فرهنگی میان کشورهای عضو اکو تأکید کردند. حاضران همچنین حفاظت از میراث زنده جاده ابریشم را یکی از اولویتهای مشترک کشورهای منطقه دانستند و بر ضرورت توسعه همکاریهای فرهنگی پایدار برای پاسداری از این میراث ارزشمند و انتقال آن به نسلهای آینده تأکید کردند.
ایجاد شده: 10/تیر/1405 آخرین ویرایش: 10/تیر/1405 اخبار داخلی
به گزارش هتل نیوز ؛ "محمد خالد" مدیر فرانتآفیس هتلهای ماریوت بونووی در دبی در مصاحبه ای اختصاصی گفت : بسیاری از مهمانان هنگام ورود به یک اتاق تمیز، انتظار دارند همهچیز بینقص باشد، اما هرگز نمیبینند که همین اتاق تنها ۲۵ دقیقه قبل چه شرایطی داشته است. باقیمانده غذا روی زمین، زبالههای پراکنده، حولههای خیس رهاشده، لکههای لوازم آرایشی روی حولهها و مبلمان، تختهای کاملاً بههمریخته و وسایل شخصی جا مانده، تنها بخشی از صحنهای است که کارکنان خانهداری با آن روبهرو میشوند. با وجود این شرایط، نیروهای خانهداری باید در کوتاهترین زمان ممکن، اتاق را به فضایی کاملاً تمیز، مرتب و آماده پذیرایی از مهمان بعدی تبدیل کنند. خانهداری یکی از سختترین مشاغل صنعت هتلداری است؛ ساعتهای کاری طولانی، جابهجایی وسایل سنگین، فشار مداوم، آمادهسازی پیاپی اتاقها و کار بدون وقفه، بخشی از واقعیت روزانه این حرفه است. با این حال، اگر تنها یک تار مو یا کوچکترین نقصی در اتاق باقی بماند، نخستین فردی که مورد سرزنش قرار میگیرد، خدمتکار اتاق است. اندکی احترام و مهربانی میتواند تفاوت بزرگی ایجاد کند؛ انداختن زبالهها در سطل، جمع کردن وسایل شخصی پیش از خروج، مرتب کردن تخت در صورت امکان، برهم نزدن کامل نظم اتاق، سلام کردن، تشکر یا حتی گذاشتن یک یادداشت کوتاه، رفتارهایی ساده اما ارزشمند هستند. شاید این اقدامات از نگاه مهمانان کوچک به نظر برسد، اما برای یک نیروی خانهداری که ساعتها کار فیزیکی انجام داده، همین رفتارهای ساده ارزش و تأثیر فراوانی دارد. کارکنان خانهداری انسان هستند؛ نه افرادی نامرئی و نه خدمتکارانی که بتوان با نگاهی از بالا با آنها رفتار کرد. آنها هر روز با تلاش فراوان، آسایش و آرامش مهمانان را فراهم میکنند. اتاقهای تمیز هتل با جادو آماده نمیشوند؛ بلکه حاصل تلاش بیوقفه افرادی هستند که در پشت صحنه، با وجود خستگی جسمی، همهچیز را بهموقع برای مهمانان آماده میکنند. احترام و قدردانی هیچ هزینهای ندارد، اما میتواند روز کاری یک نیروی خانهداری را دلگرمکنندهتر و ارزشمندتر کند.
ایجاد شده: 10/تیر/1405 آخرین ویرایش: 10/تیر/1405 اخبار داخلی
تصمیم اخیر برای تغییر عنوان «هنرستان یا دبیرستان هتلداری» به «هتلداری و گردشگری» در نگاه نخست شاید صرفاً یک تغییر نام به نظر برسد، اما در واقع بازتاب یک نگرش نادرست و غیرتخصصی نسبت به ماهیت صنعت هتلداری و نیازهای واقعی بازار کار است؛ نگرشی که متأسفانه طی سالهای گذشته به تدریج جایگاه هتلداری را در نظام سیاستگذاری گردشگری کشور تضعیف کرده است. در تمامی نظامهای پیشرفته آموزشی جهان، هتلداری (Hospitality) و گردشگری (Tourism) اگرچه دارای ارتباطات متقابل هستند، اما دو حوزه مستقل با دانش، مهارتها، استانداردها، مشاغل و مسیرهای آموزشی متفاوت محسوب میشوند. معتبرترین مؤسسات آموزشی جهان از جمله مدرسه عالی هتلداری لوزان سوئیس (EHL) نیز میان مدیریت هتلداری و مدیریت گردشگری تفکیک علمی و حرفهای قائل هستند و برای هر یک برنامههای تخصصی جداگانه طراحی میکنند. مسئله اصلی اینجاست که هتلداری یک فعالیت صرفاً گردشگری نیست؛ بلکه یک صنعت عملیاتی، خدماتی و سرمایهبر است که نیازمند آموزشهای تخصصی در حوزههای پذیرش، خانهداری، غذا و نوشیدنی، آشپزی، رزرواسیون، درآمدزایی، فروش، نگهداری تأسیسات، مدیریت عملیات، خدمات مهمان و استانداردهای بینالمللی اقامت است. در مقابل، گردشگری عمدتاً بر برنامهریزی سفر، بازاریابی مقصد، راهنمایی گردشگران، حملونقل، سیاستگذاری و توسعه مقاصد متمرکز است. به همین دلیل در بسیاری از کشورهای پیشرو، دانشآموزان و دانشجویان از همان ابتدای مسیر آموزشی میان رشتههای Hotel Management، Hospitality Management و Tourism Management تفکیک میشوند. علت این تفکیک روشن است: نیازهای شغلی این دو حوزه یکسان نیست. امروز صنعت جهانی سفر و گردشگری حدود ۳۵۷ میلیون شغل در جهان ایجاد کرده و نزدیک به ۱۰ درصد تولید ناخالص داخلی جهان را به خود اختصاص داده است. (World Travel & Tourism Council) اما در دل همین اکوسیستم عظیم، بخش اقامت و هتلداری یکی از بزرگترین و مهمترین مصرفکنندگان نیروی انسانی آموزشدیده محسوب میشود؛ تا جایی که شورای جهانی سفر و گردشگری (WTTC) هشدار داده است که صنعت مهماننوازی و گردشگری جهان تا سال ۲۰۳۵ با کمبود دهها میلیون نیروی کار مواجه خواهد شد و تنها در بخشهای مرتبط با مهماننوازی، شکاف نیروی انسانی به میلیونها نفر خواهد رسید. در چنین شرایطی، کشورهای توسعهیافته نهتنها آموزش تخصصی هتلداری را تضعیف نکردهاند، بلکه سرمایهگذاری گستردهای برای تربیت نیروی انسانی ماهر در این حوزه انجام دادهاند؛ زیرا به خوبی میدانند که کیفیت خدمات اقامتی مستقیماً بر رضایت گردشگران، درآمد ارزی، نرخ بازگشت مسافر و اعتبار برند ملی تأثیر میگذارد. نکته مهمتر آن است که صنعت هتلداری بزرگترین دریافتکننده سرمایهگذاری در زنجیره گردشگری است. گزارشهای بینالمللی سرمایهگذاری هتل نشان میدهد که حجم سرمایهگذاری در بخش اقامت و هتلها طی سالهای اخیر رشد قابل توجهی داشته و همچنان یکی از جذابترین حوزههای سرمایهگذاری در صنعت سفر محسوب میشود. بنابراین این پرسش جدی مطرح میشود که چرا بخشی که بیشترین حجم سرمایهگذاری، اشتغال مستقیم، داراییهای فیزیکی و نیاز به نیروی انسانی تخصصی را در اختیار دارد، باید در نظام آموزشی کشور به تدریج هویت مستقل خود را از دست بدهد؟ واقعیت این است که تجربه سالهای اخیر نشان میدهد هتلداری در بسیاری از تصمیمات اجرایی و حتی نمادین، به تدریج در سایه عنوان کلی «گردشگری» قرار گرفته است. حذف تدریجی واژه «هتلداری» از برخی رویدادها، نمایشگاهها و ساختارهای سیاستگذاری نمونهای از همین روند است. این در حالی است که در ادبیات جهانی، Hospitality نه زیرمجموعهای کماهمیت از Tourism، بلکه یکی از ارکان اصلی و مستقل آن محسوب میشود. نگرانی فعالان صنعت هتلداری از تغییر عنوان مدارس تخصصی هتلداری نیز دقیقاً از همین منظر قابل درک است. تجربه نشان داده است که هرگاه دو رشته تخصصی با نیازهای آموزشی متفاوت در یک ساختار آموزشی ادغام میشوند، به مرور سهم آموزشهای مهارتی، کارگاهی و عملی کاهش یافته و جای خود را به دروس عمومیتر و مشترک میدهد. نتیجه چنین رویکردی، کاهش عمق مهارتآموزی و تربیت فارغالتحصیلانی است که نه در هتلداری تخصص کافی دارند و نه در گردشگری. اگر هدف کشور توسعه گردشگری، ارتقای کیفیت خدمات، افزایش سرمایهگذاری و رقابتپذیری بینالمللی است، مسیر آن از تضعیف آموزش تخصصی هتلداری نمیگذرد. برعکس، امروز باید شاهد توسعه هنرستانهای تخصصی هتلداری، تجهیز کارگاههای آموزشی، ارتقای استانداردهای مهارتی و تقویت پیوند میان مدارس و هتلها باشیم. تغییر عنوان «هتلداری» به «هتلداری و گردشگری» شاید در ظاهر اقدامی کوچک باشد، اما در عمل میتواند نشانهای از یک خطای بزرگتر باشد؛ خطایی که میان یک صنعت عملیاتی و سرمایهبر با یک حوزه سیاستگذاری و خدمات سفر تمایز قائل نیست. صنعت هتلداری ایران بیش از هر زمان دیگری به نیروی انسانی ماهر نیاز دارد. تصمیمگیران باید به جای کمرنگ کردن هویت آموزشی این صنعت، برای تقویت آن برنامهریزی کنند. آینده هتلهای کشور با سرمایهگذاری در ساختمانها ساخته نمیشود؛ با سرمایهگذاری در آموزش نیروی انسانی ساخته میشود. ✍️ مهدی حسینی
ایجاد شده: 8/تیر/1405 آخرین ویرایش: 8/تیر/1405 مقالات و یادداشت ها