گروه رسانه‌ای هتل نیوز

نتایج جستجو...

هتل بین‌المللی آراز میزبان رویداد تخصصی HORECA TEDX

به گزارش هورکا نیوز ؛ با هدف آگاهی‌بخشی، انتقال تجربه و ترسیم چشم‌انداز آینده صنعت هورکا، فعالان حوزه‌های هتل، رستوران و کافه را گرد هم می‌آورد تا در فضایی تخصصی به گفت‌وگو، هم‌افزایی و تبادل تجربه بپردازند. در این برنامه چهار سخنران از چهار نگاه متفاوت اما با هدفی مشترک، تجربیات و دیدگاه‌های خود را درباره آینده و توسعه صنعت هورکا ارائه خواهند کرد. محورهای اصلی این رویداد شامل آینده هتل‌داری و گردشگری، استراتژی و توسعه کسب‌وکار، تشریفات و مهمان‌نوازی حرفه‌ای و همچنین نقش کافه و قهوه در شکل‌گیری سبک جدید زندگی و ارتباطات اجتماعی است. برگزارکنندگان این رویداد معتقدند آینده صنعت هورکا تنها با سرمایه‌گذاری ساخته نمی‌شود و ایده‌ها، تجربه‌ها و سرمایه انسانی نقش اساسی در توسعه آن ایفا می‌کنند. زمان برگزاری: جمعه ۹ مرداد ۱۴۰۵ محل برگزاری: هتل بین‌المللی آراز، مازندران

ایجاد شده: 22/تیر/1405 آخرین ویرایش: 22/تیر/1405 اخبار داخلی

بیمه‌بازار مرمت مسجد جامع عباسی را آغاز کرد

به گزارش تور نیوز ؛ شرکت بیمه‌بازار از آغاز پروژه مسئولیت اجتماعی "طاق جاودان" با هدف مشارکت در حفاظت و مرمت بناهای تاریخی آسیب‌دیده کشور خبر داد. نخستین گام این طرح، اختصاص ۸ میلیارد تومان برای مشارکت در بازسازی مسجد جامع عباسی اصفهان است. بر اساس اعلام این شرکت، ورود بیمه‌بازار به حوزه حفاظت از میراث فرهنگی، در راستای نگاه این مجموعه به میراث تاریخی به‌عنوان بخشی جدایی‌ناپذیر از هویت ایرانی صورت گرفته است. همچنین هویت بصری این برند با الهام از معماری اصیل ایرانی و عنصر طاق طراحی شده که مفاهیمی همچون امنیت، استحکام و تداوم را بازتاب می‌دهد و همین رویکرد، زمینه‌ساز شکل‌گیری پروژه طاق جاودان شده است. بیمه‌بازار همچنین اعلام کرده است که در پی آسیب‌دیدگی ۱۴۹ بنای تاریخی در رویدادهای اخیر، با همکاری استانداری اصفهان و اداره‌کل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی استان اصفهان، عملیات مرمت مسجد جامع عباسی اصفهان را آغاز کرده است.

ایجاد شده: 13/تیر/1405 آخرین ویرایش: 13/تیر/1405 اخبار داخلی

اتاق‌های تمیز هتل با جادو آماده نمی‌شود

به گزارش هتل نیوز ؛ "محمد خالد" مدیر فرانت‌آفیس هتل‌های ماریوت بونووی در دبی در مصاحبه ای اختصاصی گفت : بسیاری از مهمانان هنگام ورود به یک اتاق تمیز، انتظار دارند همه‌چیز بی‌نقص باشد، اما هرگز نمی‌بینند که همین اتاق تنها ۲۵ دقیقه قبل چه شرایطی داشته است. باقی‌مانده غذا روی زمین، زباله‌های پراکنده، حوله‌های خیس رهاشده، لکه‌های لوازم آرایشی روی حوله‌ها و مبلمان، تخت‌های کاملاً به‌هم‌ریخته و وسایل شخصی جا مانده، تنها بخشی از صحنه‌ای است که کارکنان خانه‌داری با آن روبه‌رو می‌شوند. با وجود این شرایط، نیروهای خانه‌داری باید در کوتاه‌ترین زمان ممکن، اتاق را به فضایی کاملاً تمیز، مرتب و آماده پذیرایی از مهمان بعدی تبدیل کنند. خانه‌داری یکی از سخت‌ترین مشاغل صنعت هتلداری است؛ ساعت‌های کاری طولانی، جابه‌جایی وسایل سنگین، فشار مداوم، آماده‌سازی پیاپی اتاق‌ها و کار بدون وقفه، بخشی از واقعیت روزانه این حرفه است. با این حال، اگر تنها یک تار مو یا کوچک‌ترین نقصی در اتاق باقی بماند، نخستین فردی که مورد سرزنش قرار می‌گیرد، خدمتکار اتاق است. اندکی احترام و مهربانی می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند؛ انداختن زباله‌ها در سطل، جمع کردن وسایل شخصی پیش از خروج، مرتب کردن تخت در صورت امکان، برهم نزدن کامل نظم اتاق، سلام کردن، تشکر یا حتی گذاشتن یک یادداشت کوتاه، رفتارهایی ساده اما ارزشمند هستند. شاید این اقدامات از نگاه مهمانان کوچک به نظر برسد، اما برای یک نیروی خانه‌داری که ساعت‌ها کار فیزیکی انجام داده، همین رفتارهای ساده ارزش و تأثیر فراوانی دارد. کارکنان خانه‌داری انسان هستند؛ نه افرادی نامرئی و نه خدمتکارانی که بتوان با نگاهی از بالا با آن‌ها رفتار کرد. آن‌ها هر روز با تلاش فراوان، آسایش و آرامش مهمانان را فراهم می‌کنند. اتاق‌های تمیز هتل با جادو آماده نمی‌شوند؛ بلکه حاصل تلاش بی‌وقفه افرادی هستند که در پشت صحنه، با وجود خستگی جسمی، همه‌چیز را به‌موقع برای مهمانان آماده می‌کنند. احترام و قدردانی هیچ هزینه‌ای ندارد، اما می‌تواند روز کاری یک نیروی خانه‌داری را دلگرم‌کننده‌تر و ارزشمندتر کند.

ایجاد شده: 10/تیر/1405 آخرین ویرایش: 10/تیر/1405 اخبار داخلی

تضعیف آموزش تخصصی هتلداری؛ یک عقب‌گرد راهبردی در توسعه سرمایه انسانی صنعت اقامت

تصمیم اخیر برای تغییر عنوان «هنرستان یا دبیرستان هتلداری» به «هتلداری و گردشگری» در نگاه نخست شاید صرفاً یک تغییر نام به نظر برسد، اما در واقع بازتاب یک نگرش نادرست و غیرتخصصی نسبت به ماهیت صنعت هتلداری و نیازهای واقعی بازار کار است؛ نگرشی که متأسفانه طی سال‌های گذشته به تدریج جایگاه هتلداری را در نظام سیاست‌گذاری گردشگری کشور تضعیف کرده است. در تمامی نظام‌های پیشرفته آموزشی جهان، هتلداری (Hospitality) و گردشگری (Tourism) اگرچه دارای ارتباطات متقابل هستند، اما دو حوزه مستقل با دانش، مهارت‌ها، استانداردها، مشاغل و مسیرهای آموزشی متفاوت محسوب می‌شوند. معتبرترین مؤسسات آموزشی جهان از جمله مدرسه عالی هتلداری لوزان سوئیس (EHL) نیز میان مدیریت هتلداری و مدیریت گردشگری تفکیک علمی و حرفه‌ای قائل هستند و برای هر یک برنامه‌های تخصصی جداگانه طراحی می‌کنند. مسئله اصلی اینجاست که هتلداری یک فعالیت صرفاً گردشگری نیست؛ بلکه یک صنعت عملیاتی، خدماتی و سرمایه‌بر است که نیازمند آموزش‌های تخصصی در حوزه‌های پذیرش، خانه‌داری، غذا و نوشیدنی، آشپزی، رزرواسیون، درآمدزایی، فروش، نگهداری تأسیسات، مدیریت عملیات، خدمات مهمان و استانداردهای بین‌المللی اقامت است. در مقابل، گردشگری عمدتاً بر برنامه‌ریزی سفر، بازاریابی مقصد، راهنمایی گردشگران، حمل‌ونقل، سیاست‌گذاری و توسعه مقاصد متمرکز است. به همین دلیل در بسیاری از کشورهای پیشرو، دانش‌آموزان و دانشجویان از همان ابتدای مسیر آموزشی میان رشته‌های Hotel Management، Hospitality Management و Tourism Management تفکیک می‌شوند. علت این تفکیک روشن است: نیازهای شغلی این دو حوزه یکسان نیست. امروز صنعت جهانی سفر و گردشگری حدود ۳۵۷ میلیون شغل در جهان ایجاد کرده و نزدیک به ۱۰ درصد تولید ناخالص داخلی جهان را به خود اختصاص داده است. (World Travel & Tourism Council⁠) اما در دل همین اکوسیستم عظیم، بخش اقامت و هتلداری یکی از بزرگ‌ترین و مهم‌ترین مصرف‌کنندگان نیروی انسانی آموزش‌دیده محسوب می‌شود؛ تا جایی که شورای جهانی سفر و گردشگری (WTTC) هشدار داده است که صنعت مهمان‌نوازی و گردشگری جهان تا سال ۲۰۳۵ با کمبود ده‌ها میلیون نیروی کار مواجه خواهد شد و تنها در بخش‌های مرتبط با مهمان‌نوازی، شکاف نیروی انسانی به میلیون‌ها نفر خواهد رسید. در چنین شرایطی، کشورهای توسعه‌یافته نه‌تنها آموزش تخصصی هتلداری را تضعیف نکرده‌اند، بلکه سرمایه‌گذاری گسترده‌ای برای تربیت نیروی انسانی ماهر در این حوزه انجام داده‌اند؛ زیرا به خوبی می‌دانند که کیفیت خدمات اقامتی مستقیماً بر رضایت گردشگران، درآمد ارزی، نرخ بازگشت مسافر و اعتبار برند ملی تأثیر می‌گذارد. نکته مهم‌تر آن است که صنعت هتلداری بزرگ‌ترین دریافت‌کننده سرمایه‌گذاری در زنجیره گردشگری است. گزارش‌های بین‌المللی سرمایه‌گذاری هتل نشان می‌دهد که حجم سرمایه‌گذاری در بخش اقامت و هتل‌ها طی سال‌های اخیر رشد قابل توجهی داشته و همچنان یکی از جذاب‌ترین حوزه‌های سرمایه‌گذاری در صنعت سفر محسوب می‌شود. بنابراین این پرسش جدی مطرح می‌شود که چرا بخشی که بیشترین حجم سرمایه‌گذاری، اشتغال مستقیم، دارایی‌های فیزیکی و نیاز به نیروی انسانی تخصصی را در اختیار دارد، باید در نظام آموزشی کشور به تدریج هویت مستقل خود را از دست بدهد؟ واقعیت این است که تجربه سال‌های اخیر نشان می‌دهد هتلداری در بسیاری از تصمیمات اجرایی و حتی نمادین، به تدریج در سایه عنوان کلی «گردشگری» قرار گرفته است. حذف تدریجی واژه «هتلداری» از برخی رویدادها، نمایشگاه‌ها و ساختارهای سیاست‌گذاری نمونه‌ای از همین روند است. این در حالی است که در ادبیات جهانی، Hospitality نه زیرمجموعه‌ای کم‌اهمیت از Tourism، بلکه یکی از ارکان اصلی و مستقل آن محسوب می‌شود. نگرانی فعالان صنعت هتلداری از تغییر عنوان مدارس تخصصی هتلداری نیز دقیقاً از همین منظر قابل درک است. تجربه نشان داده است که هرگاه دو رشته تخصصی با نیازهای آموزشی متفاوت در یک ساختار آموزشی ادغام می‌شوند، به مرور سهم آموزش‌های مهارتی، کارگاهی و عملی کاهش یافته و جای خود را به دروس عمومی‌تر و مشترک می‌دهد. نتیجه چنین رویکردی، کاهش عمق مهارت‌آموزی و تربیت فارغ‌التحصیلانی است که نه در هتلداری تخصص کافی دارند و نه در گردشگری. اگر هدف کشور توسعه گردشگری، ارتقای کیفیت خدمات، افزایش سرمایه‌گذاری و رقابت‌پذیری بین‌المللی است، مسیر آن از تضعیف آموزش تخصصی هتلداری نمی‌گذرد. برعکس، امروز باید شاهد توسعه هنرستان‌های تخصصی هتلداری، تجهیز کارگاه‌های آموزشی، ارتقای استانداردهای مهارتی و تقویت پیوند میان مدارس و هتل‌ها باشیم. تغییر عنوان «هتلداری» به «هتلداری و گردشگری» شاید در ظاهر اقدامی کوچک باشد، اما در عمل می‌تواند نشانه‌ای از یک خطای بزرگ‌تر باشد؛ خطایی که میان یک صنعت عملیاتی و سرمایه‌بر با یک حوزه سیاست‌گذاری و خدمات سفر تمایز قائل نیست. صنعت هتلداری ایران بیش از هر زمان دیگری به نیروی انسانی ماهر نیاز دارد. تصمیم‌گیران باید به جای کمرنگ کردن هویت آموزشی این صنعت، برای تقویت آن برنامه‌ریزی کنند. آینده هتل‌های کشور با سرمایه‌گذاری در ساختمان‌ها ساخته نمی‌شود؛ با سرمایه‌گذاری در آموزش نیروی انسانی ساخته می‌شود. ✍️ مهدی حسینی

ایجاد شده: 8/تیر/1405 آخرین ویرایش: 8/تیر/1405 مقالات و یادداشت ها

ضرورت توسعه زیرساخت‌های گردشگری ساحلی در بندر انزلی

به گزارش تور نیوز ؛ ساحل بندر انزلی به‌عنوان یکی از ارزشمندترین ظرفیت‌های گردشگری شمال کشور، از قابلیت‌های گسترده‌ای برای تبدیل شدن به یکی از مقاصد شاخص گردشگری ایران برخوردار است. برخورداری از چشم‌انداز طبیعی منحصربه‌فرد، دسترسی مناسب و استقبال گسترده گردشگران، این منطقه را به بستری مناسب برای توسعه پروژه‌های نوین گردشگری تبدیل کرده است. با وجود این ظرفیت‌ها، اجرای پروژه‌هایی نظیر زیپ‌لاین ساحلی، تله‌کابین، تفریحات دریایی مدرن و سایر زیرساخت‌های استاندارد گردشگری همچنان در انتظار تصمیم‌گیری و سرمایه‌گذاری قرار دارد. موضوعی که از نگاه فعالان گردشگری و شهروندان می‌تواند نقش مهمی در افزایش جذابیت‌های گردشگری منطقه ایفا کند. در همین راستا فعالان حوزه گردشگری خواستار تسهیل شرایط حضور سرمایه‌گذاران بخش خصوصی و حمایت بیشتر از طرح‌های توسعه‌ای هستند تا روند اجرای پروژه‌های زیرساختی گردشگری در ساحل انزلی سرعت گیرد.

ایجاد شده: 31/خرداد/1405 آخرین ویرایش: 31/خرداد/1405 اخبار داخلی

وقتی هوش مصنوعی وعده‌ای می‌دهد که هتل قادر به اجرای آن نیست

با گسترش کاربرد هوش مصنوعی در صنایع مختلف، کارشناسان معتقدند صنعت هتلداری به دلیل ماهیت چندلایه و انسانیِ تجربه مهمان، یکی از پیچیده‌ترین حوزه‌ها برای بهره‌گیری مؤثر از این فناوری است. در نگاه نخست، مدیریت یک هتل با خدماتی چون اتاق، رستوران و اسپا ساده به نظر می‌رسد. اما در عمل، تحقق هر وعده به مهمان، حاصل یک زنجیره هماهنگ از طراحی و تبلیغ پیشنهادات توسط واحدهای فروش، بازاریابی و نرخ‌گذاری و اجرای نهایی آن توسط بخش‌های عملیاتی است. بر همین اساس، کارشناسان تأکید دارند که نقش هوش مصنوعی در هتلداری نباید صرفاً به افزایش سرعت پاسخگویی یا تولید محتوا محدود شود. چالش اصلی این است که آیا این فناوری می‌تواند واقعیت‌های عملیاتی و پیچیدگی‌های پشت هر وعده را به‌درستی درک کند یا خیر. هتلداری سرشار از متغیرهای پویا مانند پیشنهادهای فصلی و بسته‌های اقامتی، ساعات فعالیت بخش‌ها و تفاوت دسته‌بندی اتاق‌ها در شرایط مختلف است. اگر داده‌های عملیاتی به‌طور دقیق با هوش مصنوعی یکپارچه نشوند، این فناوری پاسخ‌هایی تولید می‌کند که در ظاهر «دقیق» اما در عمل «غیرقابل‌اجرا» هستند. این امر شکافی عمیق در ارائه خدمات ایجاد کرده و مستقیماً منجر به نارضایتی مهمانان خواهد شد.

ایجاد شده: 30/خرداد/1405 آخرین ویرایش: 30/خرداد/1405 اخبار خارجی

آیا شما هم در هتل یک مدیر ساندویچی هستید؟

در صنعت هتلداری همواره درباره تجربه مهمان، کیفیت خدمات و رضایت مشتری صحبت می‌شود، اما کمتر به جایگاه مدیرکل هتل پرداخته می‌شود؛ فردی که میان انتظارات مالکان و خواسته‌های کارکنان قرار گرفته و باید تعادلی پایدار میان این دو ایجاد کند. مدیرکل هتل در دنیای امروز با دو نگاه متفاوت مواجه است؛ از یک سو مالکان سنتی که بر انضباط، سلسله‌مراتب و مدیریت قاطع تأکید دارند و از سوی دیگر نسل جدید کارکنان که خواهان اعتماد، مشارکت و احترام متقابل هستند. بسیاری از مالکان هتل‌ها کسب‌وکار خود را با تلاش شخصی، ریسک‌پذیری و عبور از بحران‌های متعدد بنا کرده‌اند؛ به همین دلیل موفقیت را در مدیریت سختگیرانه، کنترل مستمر و تمرکز بر نتایج می‌بینند. در مقابل، نیروی کار امروز دیگر مانند نسل‌های گذشته نیست. کارکنان جوان به دنبال محیطی هستند که در آن اهداف شفاف باشد، استقلال عمل داشته باشند و احساس کنند نظرات و توانایی‌هایشان مورد توجه قرار می‌گیرد. در چنین شرایطی، مدیرکل به «مدیر ساندویچی» تبدیل می‌شود؛ فردی که باید هم اعتماد مالک را حفظ کند و هم انگیزه و وفاداری کارکنان را افزایش دهد. یکی از مهم‌ترین وظایف مدیرکل، ایفای نقش مترجم میان دو جهان متفاوت است؛ ترجمه خواسته‌های مالک به زبانی که برای کارکنان قابل پذیرش باشد و انتقال دغدغه‌های تیم به شکلی حرفه‌ای و مؤثر به مالکان. موفقیت مدیرکل در این مسیر وابسته به توانایی او در ایجاد اعتماد دوطرفه است؛ اعتمادی که بتواند همزمان نتایج مالی مطلوب و رضایت نیروی انسانی را به همراه داشته باشد. برای مدیریت مؤثر مالکان، مدیران‌کل باید با زبان داده‌ها و عملکرد سخن بگویند. ارائه آمارهای مرتبط با حفظ کارکنان، رضایت مهمانان، کیفیت خدمات و هزینه‌های ناشی از ترک خدمت نیروها، می‌تواند تأثیر قابل توجهی در تغییر نگرش‌ها داشته باشد. در ارتباط با کارکنان نیز شفافیت، مشارکت در تعیین اهداف، حمایت از توسعه حرفه‌ای و احترام به جایگاه افراد، از مهم‌ترین عوامل ایجاد تعهد و انگیزه در تیم‌های عملیاتی محسوب می‌شود. یکی از بزرگ‌ترین خطرات این جایگاه، فراموش شدن خود مدیرکل در میان فشارهای دوطرفه است. رهبران موفق کسانی هستند که ضمن حفظ انعطاف‌پذیری، به ارزش‌ها، اصول و سبک رهبری خود پایبند بمانند. صنعت هتلداری در حال تجربه تحولی بنیادین است و نسل جدید کارکنان دیگر با فرهنگ مدیریتی مبتنی بر ترس و اطاعت صرف ارتباط برقرار نمی‌کند. هتل‌هایی که در سال‌های آینده موفق خواهند بود، مجموعه‌هایی هستند که به مدیران خود اعتماد می‌کنند، فرهنگ رهبری حرفه‌ای را توسعه می‌دهند و محیطی ایجاد می‌کنند که در آن هم کارکنان و هم مالکان احساس رضایت و موفقیت داشته باشند. توانایی ایجاد تعادل میان انتظارات مالک و نیازهای تیم، امروز به یکی از ارزشمندترین مهارت‌های رهبری در صنعت هتلداری تبدیل شده است؛ مهارتی که آینده هتل‌های موفق را رقم خواهد زد. ✍🏻 "هانلی چیو" عضو مؤسسه بین‌المللی مدیریت هتلداری مالزی؛

ایجاد شده: 17/خرداد/1405 آخرین ویرایش: 17/خرداد/1405 مقالات و یادداشت ها

بحرانی که در دوسال گذشته گریبان گردشگری ایران را گرفته خیال رهایی آنرا ندارد

گردشگری ایران روزهای سختی را پشت سر می‌گذارد؛ روزهایی که دیگر نمی‌توان آنها را یک رکود مقطعی یا یک چالش گذرا نامید. آنچه امروز بر پیکره صنعت گردشگری کشور سایه افکنده، به بحرانی مزمن تبدیل شده است؛ بحرانی که در دو سال اخیر نه‌تنها نشانه‌ای از بهبود نداشته، بلکه در بسیاری از بخش‌ها عمیق‌تر و پیچیده‌تر شده است. صنعت گردشگری ذاتاً صنعتی حساس به امنیت، ثبات اقتصادی، روابط بین‌الملل، زیرساخت‌های ارتباطی و اعتماد عمومی است. هرگونه تنش سیاسی، نوسان اقتصادی، محدودیت در ارتباطات بین‌المللی و یا کاهش قدرت خرید مردم، مستقیماً بر میزان سفر و تقاضای گردشگری اثر می‌گذارد. امروز متأسفانه تقریباً تمامی این عوامل به‌صورت همزمان گریبان‌گیر گردشگری ایران شده‌اند. گزارش‌های مختلف نیز از کاهش نرخ اشغال هتل‌ها و تداوم مشکلات جذب گردشگران خارجی حکایت دارند. در سال‌های گذشته فعالان این صنعت بارها هشدار دادند که گردشگری بدون برنامه‌ریزی بلندمدت، حمایت هدفمند و دیپلماسی فعال گردشگری نمی‌تواند مسیر توسعه را طی کند. اما اکنون به نقطه‌ای رسیده‌ایم که بسیاری از کسب‌وکارهای گردشگری تنها برای بقا تلاش می‌کنند؛ نه برای توسعه و نه حتی برای سودآوری. هتلداران، دفاتر خدمات مسافرتی، راهنمایان گردشگری، فعالان حمل‌ونقل، مراکز پذیرایی و هزاران شغل وابسته به گردشگری، تحت فشار هزینه‌های فزاینده و کاهش تقاضا قرار گرفته‌اند. در حالی که هزینه‌های انرژی، بیمه، مالیات، حقوق و نگهداری تأسیسات روزبه‌روز افزایش می‌یابد، درآمد فعالان این حوزه متناسب با آن رشد نکرده و در بسیاری موارد کاهش یافته است. از سوی دیگر، تصویر ایران در بازارهای بین‌المللی گردشگری نیز با چالش‌های متعددی مواجه است. در دنیای رقابتی امروز، کشورها میلیاردها دلار برای بازاریابی و برندینگ گردشگری هزینه می‌کنند، اما ایران با وجود برخورداری از میراث فرهنگی بی‌نظیر، تنوع اقلیمی کم‌نظیر، تمدن کهن و مهمان‌نوازی مثال‌زدنی مردم خود، هنوز نتوانسته سهم شایسته‌ای از بازار جهانی گردشگری کسب کند. استان یزد به‌عنوان یکی از مهم‌ترین مقاصد گردشگری کشور نیز از این شرایط مستثنی نیست. شهری که با ثبت جهانی بافت تاریخی خود در یونسکو، ظرفیت تبدیل شدن به یکی از قطب‌های گردشگری منطقه را دارد، امروز با کاهش سفرها، افت اقامت و نگرانی فعالان بخش خصوصی روبه‌رو است. سرمایه‌گذاران این حوزه نیازمند امید، ثبات و چشم‌انداز روشن هستند؛ مؤلفه‌هایی که بدون حمایت جدی و سیاست‌گذاری منسجم فراهم نخواهد شد. باید بپذیریم که درمان این درد مزمن، با اقدامات مقطعی و شعارهای تکراری ممکن نیست. گردشگری ایران نیازمند یک نقشه راه ملی، نگاه فرابخشی، تسهیل فضای کسب‌وکار، توسعه زیرساخت‌ها، تقویت بازاریابی بین‌المللی و حمایت واقعی از بخش خصوصی است. همچنین ضروری است که تمامی دستگاه‌های مرتبط، گردشگری را نه یک فعالیت جانبی، بلکه یک فرصت راهبردی برای توسعه اقتصادی، اشتغال‌زایی و افزایش تعاملات فرهنگی کشور بدانند. امروز بیش از هر زمان دیگری به تصمیم‌های بزرگ و اقدامات مؤثر نیاز داریم. اگر برای نجات گردشگری ایران چاره‌ای اندیشیده نشود، فردا ممکن است با از دست رفتن بخش مهمی از سرمایه‌گذاری‌ها، نیروی انسانی متخصص و فرصت‌های اقتصادی این صنعت مواجه شویم. گردشگری ایران هنوز ظرفیت برخاستن دارد؛ اما این برخاستن نیازمند اراده‌ای ملی، برنامه‌ای علمی و عزمی فراتر از وعده‌هاست. ✍🏻 امیر ناصر طباطبایی - رئیس جامعه هتلداران استان یزد

ایجاد شده: 10/خرداد/1405 آخرین ویرایش: 10/خرداد/1405 مقالات و یادداشت ها

تبیین نقش پیشرانِ «کیش‌ایر» در توسعه پایدار گردشگری و اقتصاد مناطق آزاد

علی حسنلو، معاون گردشگری منطقه آزاد کیش در مصاحبه ای اختصاصی با فلای نیوز به تشریح جایگاه کیش ایر در توسعه گردشگری جزیره کیش و مناطق آزاد پرداخت. متن کامل این مصاحبه در زیر آمده است : ۱. جایگاه استراتژیک کیش در نقشه گردشگری و تراز اقتصادی جزیره کیش امروز با دارا بودن بیش از ۱۲ هزار کسب‌وکار فعال و ثبت آمار خیره‌کننده بیش از ۳ میلیون نفر شب اقامت در سال، به نقطه‌ای از بلوغ رسیده است که هرگونه تصمیم‌گیری برای زیرساخت‌های آن، ابعادی ملی پیدا می‌کند. واقعیت جغرافیایی و اقتصادی کیش ایجاب می‌کند که ما نگاهی متفاوت به مقوله حمل‌ونقل داشته باشیم. در این جزیره، فرودگاه و شرکت هواپیمایی اختصاصی، صرفاً ابزارهای جانبی نیستند، بلکه ستون فقرات و شریان اصلی حیات اقتصادی محسوب می‌شوند. تداوم و رشد آمار اقامت و فعالیت کسب‌وکارهای بزرگ و کوچک، مستقیماً به پایداری خطوط پروازی گره خورده است. بر همین اساس، صیانت از جایگاه «کیش‌ایر» و بازتعریف نقش آن در بدنه مدیریتی منطقه، یک ضرورت برای حفظ این سرمایه عظیم ملی و استمرار خدمات‌رسانی به زائران و گردشگران است. ۲. بازخوانی تجربه موفق مدیریت پروازی در جشنواره‌های تابستانی یکی از درخشان‌ترین الگوهای مدیریتی که ضرورت وجود یک ایرلاین اختصاصی تحت فرمانِ مقصد را اثبات می‌کند، تجربه جشنواره‌های تابستانی کیش است. در سنواتی که کیش‌ایر تمام توان و ناوگان خود را در مسیر جزیره متمرکز کرد، ما شاهد یک تحول بی‌سابقه بودیم. در حالی که ماه‌های شهریور و مهر در تقویم گردشگری ایران به عنوان فصل کم‌تقاضا یا «لو-سیزن» شناخته می‌شدند و ایرلاین‌های دیگر تمایلی به برقراری پروازهای گسترده نداشتند، کیش‌ایر با نگاه استراتژیک وارد میدان شد. نتیجه این اقدام، شکستن رکوردهای تاریخی ورود مسافر در این دو ماه بود. این تجربه نشان داد که وقتی ابزار پرواز در اختیار برنامه‌ریزِ مقصد باشد، می‌توان حتی در سخت‌ترین شرایط فصلی، جریان گردشگری را برقرار نگه داشت و از خروج ارز جلوگیری کرد. ۳. منطق اقتصادی «سرمایه‌گذاری در تقاضا» به جای نگاه سودمحورِ آنی تحلیل اقتصادی دقیق رفتار کیش‌ایر در شروع کمپین‌ها، درس‌های بزرگی برای مدیریت کلان دارد. در ابتدای هر جشنواره بزرگ، ممکن است در ۵ یا ۶ روز نخست، ایرلاین به دلیل جاری نشدن کاملِ جریان مسافر، متحمل هزینه‌ها یا ضررهای مقطعی شود. اما این یک «ضرر» نیست، بلکه یک «سرمایه‌گذاری هوشمندانه» است. پس از این دوره کوتاه گذار، تقاضا به قدری افزایش می‌یابد که تا سه ماه بعد، نه تنها پروازها به لودِ ۱۰۰ درصدی می‌رسند، بلکه تقاضا از ظرفیت موجود پیشی می‌گیرد. اگر ما ایرلاین اختصاصی نداشته باشیم، در چنین مواقعی با پدیده‌ای مواجه می‌شویم که در ایام نوروز در کل کشور دیده می‌شود؛ یعنی ایجاد تقاضای زیاد بدون وجود پرواز کافی که نتیجه‌ای جز گرانی بلیت و نارضایتی مسافر ندارد. اما با وجود کیش‌ایر، ما می‌توانیم این تقاضا را مدیریت کرده و تعادل قیمتی را حفظ کنیم. ۴. ضرورت استقلال پروازی برای توراپراتورها و فعالان گردشگری فعالان اقتصادی و توراپراتورهای جزیره کیش به عنوان بازوان اجرایی صنعت گردشگری، نیازمند فضایی امن و پیش‌بینی‌پذیر برای طراحی پکیج‌های سفر هستند. وقتی یک برنامه بزرگ گردشگری تدوین می‌شود، توراپراتور باید اطمینان داشته باشد که پرواز به عنوان اصلی‌ترین رکن سفر، در اختیار اوست. وابستگی به تصمیمات ایرلاین‌های دیگر که اولویت‌هایشان لزوماً با اولویت‌های جزیره همسو نیست، باعث می‌شود مسافر در میانه راه دچار زحمت و بلاتکلیفی شود. وجود کیش‌ایر این اطمینان‌خاطر را ایجاد می‌کند که برنامه‌های گردشگری معطلِ پرواز نمی‌مانند. این همان نقطه‌ای است که ما از آن به عنوان «رفاه مسافر» و «تسهیل‌گری در سفر» یاد می‌کنیم؛ هدفی که تنها با یک مدیریت منسجم و اختصاصی محقق می‌شود. ۵. الگوبرداری از استانداردهای موفق جهانی (امارات، ترکیه، سنگاپور) نگاهی به کشورهای موفق در حوزه گردشگری نشان می‌دهد که آن‌ها از دهه‌ها پیش، مدل «ایرلاین در خدمت مقصد» را پیاده‌سازی کرده‌اند. هواپیمایی امارات، ترکیش ایرلاینز و سنگاپور ایرلاینز، نمونه‌های برجسته‌ای هستند که ثابت کرده‌اند توسعه یک منطقه جغرافیایی بدون وجود یک بالِ هوایی قدرتمند و هماهنگ با سیاست‌های توسعه‌ای آن منطقه، امکان‌پذیر نیست. این ایرلاین‌ها نه تنها سودآور هستند، بلکه باعث رونق چندبرابری هتل‌ها، بازارهای تجاری و خدمات رفاهی در کشورهای خود شده‌اند. کیش‌ایر برای ما، دقیقاً چنین نقشی را ایفا می‌کند. ما باید با الگوبرداری از این مدل‌های موفق، جایگاه کیش‌ایر را به عنوان یک توسعه‌دهنده ملی (Developer) تثبیت کنیم. ۶. تعیین تکلیف مدیریتی؛ گامی به سوی نوسازی ناوگان موضوع تعیین تکلیف نهایی وضعیت مالکیت و مدیریت کیش‌ایر، کلیدِ اصلی شروع فرآیند نوسازی و بهسازی ناوگان است. در دورانی که شرکت در وضعیت واگذاری قرار داشت، به دلیل ملاحظات قانونی و اداری، امکان برخی سرمایه‌گذاری‌های کلان برای نوسازی هواپیماها با چالش روبرو بود. اکنون که ضرورت بازگشت این شرکت به آغوش سازمان منطقه آزاد و یا تعیین تکلیف قطعی آن توسط نهادهای ذیربط مورد وفاق کارشناسان است، می‌توان امیدوار بود که با یک مدیریت پایدار، ناوگان فرسوده بازسازی شده و هواپیماهای جدید به خطوط پروازی اضافه شوند. این اقدام نه تنها ایمنی و کیفیت پروازها را بالا می‌برد، بلکه هزینه‌های نگهداری را کاهش داده و راندمان اقتصادی شرکت را افزایش می‌دهد. ۷. کیش‌ایر؛ قطب پروازی و پیونددهنده مناطق آزاد جنوب یکی از ایده‌های تحول‌آفرین، تبدیل کیش‌ایر به محور سوددهی و خدمات‌رسانی در کل مناطق آزاد کشور، به ویژه در پهنه جنوب است. جزیره قشم به عنوان مکمل گردشگری کیش، پتانسیل‌های بی‌نظیری دارد که می‌تواند در کنار کیش، یک قطب بزرگ گردشگری در خلیج فارس ایجاد کند. کیش‌ایر می‌تواند با برقراری پروازهای منظم بین این دو جزیره و همچنین مسیرهای بین‌المللی، نقش یک «هاب هوایی» را ایفا کند. این هم‌افزایی باعث می‌شود که گردشگران خارجی با یک بلیت بتوانند از ظرفیت‌های متنوع هر دو منطقه بهره‌مند شوند. این نگاهِ شبکه‌ای به مناطق آزاد، باعث ارتقای تراز تجاری و گردشگری کل استان هرمزگان و ایران خواهد شد. ۸. ظرفیت‌سازی برای سرمایه‌گذاری بخش خصوصی نکته قابل تامل این است که بخش خصوصیِ هوشمند و آگاه جزیره کیش، آمادگی خود را برای مشارکت در سهام و توسعه کیش‌ایر اعلام کرده است. فعالان اقتصادی جزیره به خوبی درک کرده‌اند که رونق کسب‌وکارهایشان با بال‌های کیش‌ایر پیوند خورده است. این اشتیاق برای سرمایه‌گذاری، فرصت بی‌نظیری را پیش روی حاکمیت قرار می‌دهد تا با مدلی از مشارکت عمومی-خصوصی ، کیش‌ایر را به مدرن‌ترین شرکت هواپیمایی منطقه تبدیل کند. وقتی ذینفعان اصلی در مدیریت و مالکیت شریک باشند، دلسوزی و دقت در بهره‌وری به بالاترین سطح خود می‌رسد. ۹. حمایت‌های قانونی و همراهی نمایندگان مجلس برای تحقق این چشم‌انداز روشن، همراهی و حمایت نمایندگان محترم مجلس شورای اسلامی، به ویژه نمایندگان دلسوز استان هرمزگان، نقشی کلیدی دارد. تبیین ضرورت‌های حیاتی کیش‌ایر در جلسات تخصصی و ایجاد بسترهای قانونی برای تسهیل بازگشت شرکت به سازمان یا مشارکت بخش خصوصی، مطالبه‌ای است که از سوی جامعه بزرگ ۱۲ هزار نفری کسب‌وکارهای کیش مطرح می‌شود. ما اطمینان داریم که با نگاه ملی نمایندگان، کیش‌ایر می‌تواند به عنوان الگویی موفق از مدیریت زیرساختی در مناطق آزاد به فعالیت خود ادامه دهد و بستر رقابت بین‌المللی ایران در حوزه گردشگری را فراهم آورد. ۱۰. نتیجه‌گیری و چشم‌انداز توسعه هوایی در نهایت، باید بر این نکته تأکید کرد که کیش برای ماندن در سطح اول گردشگری منطقه، راهی جز داشتن یک مدیریتِ هوشمند، یکپارچه و مستقل در حوزه هوانوردی ندارد. کیش‌ایر، تنها یک شرکت هواپیمایی نیست؛ بلکه نماد قدرت اجرایی و برنامه‌ریزی جزیره برای جذب مسافر و رونق‌بخشی به اقتصاد ملی است. با تعیین تکلیف قطعی و بازگشت این شرکت به چرخه عملیاتی سازمان منطقه آزاد، می‌توانیم با اطمینان به سمت افق‌های جدید حرکت کنیم، مسیرهای پروازی بین‌المللی را بازگشایی کنیم و بار دیگر شاهد رکوردهای درخشان ورود گردشگر باشیم. آینده کیش، روشن است و کیش‌ایر، بالِ پرواز به سوی این آینده درخشان خواهد بود. ✍🏻 مریم کاظمی زاده - خبرنگار

ایجاد شده: 25/اردیبهشت/1405 آخرین ویرایش: 25/اردیبهشت/1405 اخبار داخلی

تاثیر انتخابات شورای شهر بر آینده گردشگری شهرها

هرچند انتخابات شوراهای شهری و روستایی با توجه به شرایط ناشی از جنگ به تعویق افتاده است، اما شاید این تعویق را فرصتی مناسب برای آرایش حضور نیروهای تخصصی در انتخابات پیش رو بدانیم. انتخابات شوراها را نمی‌توان صرفا یک حرکت سیاسی دانست به دلیل آنکه شوراها در واقع "اتاق‌های فکر مدیریت شهری" تلقی می‌گردند و بدون شک خروجی ناشی از تصمیم‌ها و‌مصوبه‌های شوراهای اسلامی شهر و روستا مستقیما در تامین و تضمین درآمدهای شهری و کیفیت زندگی موثر خواهد بود. به‌نظر می‌رسد رکن اصلی در انتخاب افراد می‌بایست براساس تخصص و کارآمدی در پارلمان شهری ملاک عمل قرار گیرد. بسیاری از چالش‌های در حوزه‌های مختلف خدمات شهری (و به‌ویژه در موضوع مورد بحث ما در صنعت هتل داری و گردشگری) ناشی از حضور افرادی است که با وجود نگاه مثبت و تلاش و توجه به ارتقاء سطح خدمات شهری به دلیل عدم دارا بودن تخصص‌های لازم در توسعه براساس کارکردهای شهر، نمی توانند موفقیت های لازم در عرصه تامین خواسته های شهروندان را فراهم سازند. این نکته به‌ویژه در شهرهای بزرگ کشور که محور توسعه آنان براساس سفر و گردشگری شکل گرفته است (همانند مشهد، اصفهان، شیراز، شهرهای استان‌های مازندران و گیلان و....) حائز اهمیت دو چندان خواهدبود. امروزه شاهد هستیم که برخی از سیاست‌ها و تصمیمات اتخاذ شده توسط شوراها در حوزه‌های هتل‌داری در شهرها با اعتراض بهره‌برداران و صاحبان سرمایه در این حوزه مواجه شده و عملا باعث ایجاد نارضایتی می‌گردد. آنچه حائز اهمیت است نقش بخش گردشگری و هتل‌داری در تامین درآمدهای شهری است که در صورت وجود یک نگاه تخصصی و برنامه محور می‌تواند ضمن تامین درآمدهای پایدار به توسعه پایدار شهری نیز بینجامد. به همین دلیل است که ضرورت دارد با برنامه‌ریزی مناسب صاحب نظرانی از دل سرمایه‌گذاران و بهره‌برداران صنعت و یا متخصصان آگاه و دلسوز که با مبانی علمی و اقتصادی صنعت نیز آشنایی کامل داشته باشند پای در عرصه رقابت‌های شوراها نهاده و زمینه ارتقاء کیفیت خدمات، آرامش و بهبود زندگی مردم را در قالب تدوین مدل‌های اقتصادی مبتنی بر حیات فرهنگی و اجتماعی شهرها فراهم سازند. با توجه به جاذبه‌های بی‌نظیر اکوتوریستی و طبیعت‌گردی در مناطق روستایی این موضوع در انتخابات شوراهای روستایی نیز صادق خواهد بود. امید است در فرصت باقیمانده شاهد حضور موثر صاحبان سرمایه، بهره‌برداران و مدیران بخش گردشگری و هتل‌داری در روند تصمیم سازی این رویداد در جای جای کشور پهناورمان باشیم. ✍️ سید مسعود منتجبی - کارشناس گردشگری

ایجاد شده: 28/فروردین/1405 آخرین ویرایش: 28/فروردین/1405 مقالات و یادداشت ها

چگونه شرایط جنگی مسیر توسعه گردشگری ایران را تغییر داد

گردشگری از جمله صنایعی است که بیش از بسیاری از بخش‌های اقتصادی، به امنیت، ثبات و اعتماد عمومی وابسته است. هرگاه کشوری وارد شرایط جنگی یا فضای پرتنش امنیتی می‌شود، نخستین اثر آن بر ذهنیت مردم، سرمایه‌گذاران و گردشگران دیده می‌شود. در چنین فضایی، سفر دیگر یک فعالیت عادی، برنامه‌پذیر و آرامش‌بخش تلقی نمی‌شود، بلکه به تصمیمی پرریسک و وابسته به شرایط روز تبدیل می‌گردد. ایران نیز در مقاطع مختلف تاریخی، تجربه چنین وضعیتی را داشته و صنعت گردشگری آن از این تحولات عمیقاً تأثیر پذیرفته است. شرایط جنگی پیش از آنکه مستقیماً زیرساخت‌های گردشگری را هدف قرار دهد، بر «تصویر مقصد» اثر می‌گذارد. در صنعت گردشگری، تصویر ذهنی یک کشور گاهی از واقعیت میدانی نیز مهم‌تر است. حتی اگر همه شهرهای یک کشور درگیر نباشند، باز هم انتشار اخبار جنگ، ناامنی یا تنش نظامی می‌تواند کل کشور را در نگاه گردشگر خارجی به عنوان مقصدی پرخطر معرفی کند. این مسئله برای ایران نیز به‌ویژه در مقاطع بحرانی سبب شده است که بسیاری از گردشگران بالقوه، برنامه سفر خود را لغو یا به تعویق بیندازند. یکی از مهم‌ترین پیامدهای جنگ بر گردشگری ایران، کاهش محسوس گردشگران ورودی است. گردشگر خارجی معمولاً در انتخاب مقصد، بیش از هر چیز به امنیت، دسترسی، ثبات سیاسی و امکان پیش‌بینی شرایط توجه می‌کند. وقتی کشوری در فضای جنگی قرار می‌گیرد، شرکت‌های گردشگری بین‌المللی، رسانه‌ها، بیمه‌گران و حتی خطوط حمل‌ونقل نیز با احتیاط بیشتری رفتار می‌کنند. در نتیجه نه‌تنها ورود گردشگر کمتر می‌شود، بلکه شبکه‌های پشتیبان سفر نیز تضعیف می‌شوند و این امر ضربه‌ای چندلایه به توسعه گردشگری وارد می‌کند. در سطح داخلی نیز جنگ موجب تغییر جدی در الگوی سفر می‌شود. در شرایطی که جامعه با اضطراب، نااطمینانی و فشار اقتصادی روبه‌رو است، سفرهای تفریحی اولویت خود را از دست می‌دهند. خانواده‌ها بودجه‌های غیرضروری را کاهش می‌دهند و تمایل به سفرهای طولانی، پرهزینه یا غیرضروری کم می‌شود. این موضوع باعث می‌شود توسعه گردشگری داخلی نیز از مسیر طبیعی خود خارج شود و بسیاری از مقاصد گردشگری با افت تقاضا، کاهش اقامت و رکود خدمات مواجه شوند. از سوی دیگر، شرایط جنگی بر سرمایه‌گذاری در صنعت گردشگری نیز اثر منفی می‌گذارد. توسعه گردشگری نیازمند افق روشن، ثبات نسبی، امنیت سرمایه و پیش‌بینی‌پذیری بازار است. اما جنگ این مؤلفه‌ها را تضعیف می‌کند. وقتی سرمایه‌گذار آینده روشنی برای بازگشت سرمایه نبیند، پروژه‌های هتلی، اقامتی، تفریحی و حمل‌ونقلی متوقف یا کند می‌شوند. در چنین وضعیتی، گردشگری از یک حوزه توسعه‌محور به بخشی پرریسک تبدیل می‌شود که در اولویت دوم یا سوم سرمایه‌گذاران قرار می‌گیرد. هتلداری نیز به عنوان یکی از ارکان اصلی گردشگری، در دوران جنگ دچار تغییر کارکرد می‌شود. هتل‌ها که در شرایط عادی باید میزبان گردشگران داخلی و خارجی باشند، در فضای جنگی ممکن است با کاهش شدید مسافر تفریحی روبه‌رو شوند. برخی از آنها ناچار می‌شوند خدمات خود را به گروه‌های دیگری مانند کارکنان سازمانی، نیروهای امدادی، خبرنگاران، یا مسافران ضروری ارائه دهند. به این ترتیب، صنعت هتلداری از مسیر معمول توسعه خود فاصله می‌گیرد و بیشتر به سمت بقا و تطبیق با شرایط اضطراری حرکت می‌کند. جنگ همچنین توسعه متوازن جغرافیایی گردشگری را مختل می‌کند. در شرایط عادی، برنامه‌ریزی گردشگری بر توزیع سفر، معرفی مقاصد جدید و توسعه منطقه‌ای استوار است. اما در فضای جنگی، برخی مناطق به‌کلی از چرخه سفر خارج می‌شوند و تمرکز بر شهرها و مناطق امن‌تر افزایش می‌یابد. این تمرکز ناهمگون، از یک سو فشار مضاعفی بر برخی مقاصد وارد می‌کند و از سوی دیگر، فرصت رشد را از مناطقی می‌گیرد که می‌توانستند در شرایط عادی نقش مهمی در اقتصاد گردشگری کشور ایفا کنند. در کنار این آسیب‌ها، جنگ گاه سبب می‌شود مفهوم «تاب‌آوری» در صنعت گردشگری جدی‌تر گرفته شود. بحران‌های شدید، بازیگران این صنعت را وادار می‌کنند که به مدیریت ریسک، برنامه‌ریزی بحران، تنوع‌بخشی به بازار هدف و انعطاف در خدمات بیشتر توجه کنند. برای ایران نیز تجربه شرایط جنگی و نااطمینانی‌های ناشی از آن می‌تواند به درسی مهم برای بازتعریف مدل توسعه گردشگری تبدیل شود؛ مدلی که فقط بر شرایط ایده‌آل متکی نباشد، بلکه توان مقاومت در برابر شوک‌ها را نیز داشته باشد. نکته مهم این است که جنگ صرفاً گردشگری را متوقف نمی‌کند، بلکه مسیر توسعه آن را تغییر می‌دهد. یعنی به جای آنکه صنعت گردشگری بر پایه رشد تدریجی، جذب گردشگر خارجی، گسترش برند مقصد و توسعه زیرساخت‌ها پیش رود، بیشتر درگیر حفظ وضع موجود، مدیریت بحران و جبران خسارت می‌شود. این تغییر مسیر، باعث عقب‌ماندن از رقابت منطقه‌ای و جهانی نیز می‌گردد، زیرا سایر کشورها در حال توسعه محصولات، خدمات و تصویر برند خود هستند، در حالی که کشور درگیر بحران بیشتر انرژی خود را صرف حفظ پایداری می‌کند. در نهایت، می‌توان گفت شرایط جنگی در ایران، صنعت گردشگری را نه فقط از نظر اقتصادی، بلکه از منظر راهبردی نیز تحت تأثیر قرار داده است. جنگ باعث کاهش تقاضا، تضعیف تصویر مقصد، توقف سرمایه‌گذاری، تغییر الگوی سفر و اختلال در توسعه زیرساخت‌ها می‌شود. با این حال، همین تجربه می‌تواند مبنایی برای بازنگری در سیاست‌های گردشگری باشد. اگر توسعه گردشگری ایران قرار است در آینده مسیر پایدارتری طی کند، باید از تجربه جنگ و بحران بیاموزد که امنیت، اعتماد، تاب‌آوری و مدیریت هوشمندانه، پایه‌های اصلی رشد این صنعت هستند. ✍️ فاطمه دکامینی - مدرس دانشگاه، مولف و پژوهشگر

ایجاد شده: 27/فروردین/1405 آخرین ویرایش: 27/فروردین/1405 مقالات و یادداشت ها

سفری به تاریخ تحول فناوری در صنعت هتلداری

✍🏻 یادداشت اختصاصی نگاهی به تاریخ تحول فناوری در صنعت هتلداری نشان می‌دهد هتل‌ها برای بیش از یک قرن، نه‌تنها محل اقامت، بلکه نمایشگاهی جهانی در نوآوری بوده‌اند؛ جایی که مردم برای نخستین‌بار فناوری‌هایی را تجربه می‌کردند که بعدها وارد خانه‌ها و زندگی روزمره شد. اینفوگرافیک منتشرشده، مسیر تحول هتل‌ها از دهه ۱۸۲۰ تا امروز را به‌خوبی ترسیم می‌کند؛ از نخستین هتل‌های مجهز به لوله‌کشی و آسانسور گرفته تا ورود برق، تهویه مطبوع، تلویزیون داخل اتاق، اینترنت پرسرعت، کنترل هوشمند اتاق و هوش مصنوعی. در قرن نوزدهم، اقامت در هتل تجربه‌ای فراتر از سفر بود. بسیاری از مردم نخستین‌بار روشنایی الکتریکی، تلفن داخل اتاق، حمام خصوصی یا آسانسور را در هتل‌ها تجربه کردند. هتل‌ها در آن دوران نماد آینده، تجمل و پیشرفت فناوری محسوب می‌شدند. اما با ظهور اینترنت، گوشی‌های هوشمند و شتاب فناوری‌های مصرفی، این برتری تاریخی به‌تدریج کاهش یافت. امروز در بسیاری از موارد، فناوری در خانه‌ها سریع‌تر و هوشمندتر از هتل‌ها توسعه پیدا می‌کند و تجربه اقامت گاهی پیچیده‌تر و حتی ناکارآمدتر از زندگی روزمره شده است. نکته قابل‌تأمل اینجاست که صنعتی که زمانی الهام‌بخش آینده بود، اکنون در برخی بخش‌ها در حال جبران عقب‌ماندگی دیجیتال است؛ موضوعی که در تجربه کاربری، طراحی تجهیزات اتاق، سیستم‌های کنترلی و یکپارچگی خدمات به‌وضوح دیده می‌شود. با این حال، کارشناسان معتقدند هتلداری هنوز ظرفیت بازگشت به جایگاه تاریخی خود را دارد؛ به‌شرط آنکه فناوری دیگر صرفاً یک مسئله IT تلقی نشود، بلکه بخشی از طراحی تجربه مهمان باشد. نسل جدید هتل‌ها به‌سمت مفاهیمی مانند شخصی‌سازی مبتنی بر هوش مصنوعی، اتاق‌های هوشمند، خدمات بدون تماس، کلیدهای دیجیتال و تلفیق فناوری با طراحی داخلی حرکت می‌کند؛ مسیری که می‌تواند بار دیگر هتل‌ها را به محل نخستین مواجهه مردم با آینده تبدیل کند. شاید آینده هتلداری نه در افزودن فناوری بیشتر، بلکه در طراحی تجربه‌ای طبیعی، ساده و انسانی از فناوری تعریف شود؛ همان چیزی که روزی هتل‌ها را به نماد نوآوری جهان تبدیل کرده بود.

ایجاد شده: 27/فروردین/1405 آخرین ویرایش: 27/فروردین/1405 مقالات و یادداشت ها